yeniHarman | LeMan

Aralık 2011 - Sayı 156

2011-12-09T12:45:00.000-08:00

Kasım 2011 - Sayı 155

2011-11-15T03:41:00.000-08:00

Harman'ti

SDP Genel Başkanı Rıdvan Turan: "Polise yedek anahtar yaptıralım.. Kapıları her seferinde kırmasınlar.." - röp. Mesud Ata

Steve Jobs'la Benim Aramdaki Farklar - Erdinç Yücel

Dışardan Gazel! - Gün Zileli

Başakşehir Underground - Mesud Ata

Libya'da Savaş Yeni Başlıyor - Hakkı Taşdemir

Bu da JİTEM açılımı - Belma Akçura

İktidarın Fay Hattı - Zafer Aknar Van'dan bildiriyor

Kürt Gençleri Ne İstiyor? - Ercan Geçgin

Vefasız Eleman Aranıyor! - Ömer Gamyükü

99'un İşgali - Occupy Wall Street - Ezgi Aksoy

Sevim Belli: "Mihri Belli Türkiye için değil tüm insanlık için bir kayıptır" - röp. Ezgi Aksoy

Hayrettin Belli: "Babam benim kahramanımdı" - röp. Mesud Ata

15 Maddede ETA - Ezgi Aksoy

Dikkat Buyur! - Duygu Sarı

Ve Yeniden, Savaş... - Miraz Ruşpi

İsyan! Devrim! Eğitim! - Ezgi Aksoy

İspanya Öfkeliler Hareketi 15 Ekim - Elife Orhan

Ali Şeriati ve Batı - Ata Erad

Tebrenmek - Remzi Gürkan

Kaan Arslanoğlu: "Liberal okura hiçbir zaman yaranamadım" - röp. Filiz Elasu

Flört: "Grubumuzun adını TMSF aldı" - röp. Tanla Sılay

Bir Gün Küçük Bir Harf Kaybolsa - Levent Orhan

ve dahası.... dahası.... dinç dergi yeniHarman'da...

Nisan 2011 - 152. Sayı

2011-04-08T10:14:00.000-07:00

Gün Zileli: “Türkiye’nin Pravda’sı Taraf’tır.” - Röp. Levent Orhan

Vicdani redçi Halil Savda, cezaevine girmeden evvel yeniHarman'dan selam ediyor:

“Emrediyorum, Sev…”

Bombaların, nükleerin gölgesinde Fikret Başkaya konuşuyor:

“Emperyalizm savaşsız, hegemonya düşmansız yapamaz” - Röp. Mesud Ata

Mîraz Rûspî, Diyarbakır Newroz'unu izledi: “Değişimin ve Direnişin Büyüyen Ateşi”

Sevan Nişanyan: “‘Madem ki Ermeniyim, istemeden vermeliyim’ diye düşündüm, verdim.” - Röp: Kadir Sarıkaya

Bülent Arınç'ın geçen ay hedef gösterdiği Atılım ve Azadiya Welat editörleri baskı(n)ları yeniHarman'a değerlendirdi...

Ezgi Aksoy, 'Popüler Kült' yazılarına devam ediyor: “Felaket ve Kıyamet Online”

Eser Kaya Özgür Gündem'in hiykesini, Press'i yazdı: “Kurşun gerçeği öldüremez”

Levent Orhan yazıyor: “Eyvah! İmam Osurdu”

Hakkı Taşdemir, Libya önüyle arkasıyla Libya dinamiklerini seriyor:
“Kurdun Suyunu Kim Bulandırdı?”

Timur Danış sırt çantasını hazırlıyor: "Atoma Karşı Akkuyu’ya Git"

“Yalan”- Remzi Gürkan

Emine Yöney'den yemek tarifi: “‘Domino etkisi’ mönüsünün ana yemeği: Soros Beğendi”

Ömer Gamyükü: “Ben Sende Tutuklu Kaldım”

Mahmut Çebi ve Cahit Kızıl: Gündemi Kaşıyan Adamlar

Ata Erad, İran'dan: Tahran’da ‘Fecr Tiyatro Festivali’ ve Türk sanatçılar…

“NATO ve Büyük Ortadoğu Projesi” - Filiz Elasu

“Ne O Liberalizm?” - Fahrettin Ege

“Şehir Fırsatlarında yeniHarman Dergisi Çok Daha Ucuz!” - Tanla Sılay

“Gündüz Kuşağı Çılgınlıkları - Tam Gaz” - Melis Tükel Sünbül

“Gerçeğin Çölü” - Serhat Elfun Demirkol

Mart 2011 - 151. Sayı

2011-03-04T08:23:00.000-08:00

Şubat 2011 - 150. Sayı

2011-02-09T13:26:00.000-08:00

"İnadına İsyan, İnadına Özgürlük!" – Reni Parker

Mısır, Minyeli Abdullah ve Dış Siyaset -Levent Orhan

'Vergi, Zulüm ve İsyan!' - Emine Yöney

Mardin ve Öte Yanı - Ahmet Alpan
• Wikileaks belgeleriyle tekrar gündeme gelen Irak savaşı ülkemizi yakından ilgilendiriyor. Savaş hakkında çok konuşuldu, çok şey söylendi...
• 2003 Mart'ında herkes televizyonlara kilitlenmişti. Ancak sınırda olanları pek az kişi biliyor...
• O günlerde Amerikan ordusunda tercüman olarak sıcak bölgede görev yapan gazeteci Ahmet Alpan sınırda ve ötesinde yaşananları sizler için yazdı.
• Amerikalılar PKK'dan değil de hangi örgütten korkuyorlardı?
• Amerikan istihbarat subayı neden Türk Albay'ın elini öpmek istedi?
• Türk komandosunun eğitimi karşısında Amerikan askerleri ne yaptı?
• Amerikan üssünü tek başına silahla basan Mardinli kimdi? Ne istiyordu?
• CIA ajanları neden paniğe kapıldı?
• Sınırın öte yanında kimleri gördüm?
• Kuzey Irak'a gitmek için hangi ülkeden vize aldım?
• Savaş başladığında Amerilalı üs komutanının ilk tepkisi ne oldu?
• Saddam'ın nerede saklandığını ihbar etmeye gelen kimdi?

"Latin Amerika’dan Özerklik Deneyimleri" - Sibel Özbudun

"Yetimhanedeki yeni hayatım" Beliz Kudat/Guatemala

"İnsan gözden kaybolur, toprak kalır!" - Filiz Elasu

"İsrail buldozeri tarafından ezilerek yaşamını yitiren Rachel Corrie’nin hayatı sahneye taşındı" Röp: Aslan Özdemir

"Yer6 Hafıza" - Mehmet Atakan Foça

"Tuvalet Guruları’yla Şifreli Tuvalet" - Mesud Ata

"Kurdish Kangal" - Mehmet İşten

"Sandığın ve Entelektüelin Dili" - Filiz Gazi

"İnsanoğlunun ET ile İmtihanı: zombiler, yamyamlar, açlık, et, medeni(y)et" - Ezgi Aksoy

"Ortadoğu Kukla Tiyatrosuna Hoş Geldiniz" - Özgür Atak

"Yabancı Ot Atlası" - Remzi Gürkan

“AKP’YE İÇİYORUZ” etkinliğini düzenleyenler yeniHarman’da - Cuma Hikmet

"Örgütlenmenin Matematiği" - Serhat Elfun Demirkol

"Katili Biliyoruz. Ama O’nu Tanıyor Muyuz?" - Sercan Zorbozan

"Kürt Romanı Domino Taşlarını Tersten Yıkıyor" -Tanla Sılay

"Devrimden Sonra" - Özgür Atak

"Kartallar Yüksekten Uçar" - Ata Erad

"Başka Bir Mezopotamya Mümkün" -Miraz Rûspî

Taylan Özgür Ölmez: Artık ismimin altında ezilmiyorum - Röp: Tuğba Ercanpolat

Rahimde Rövaşata- Mesud Ata

Dikkat Buyur - Duygu Sarı

Tuncay Akgün: Her şey karikatüre dönüştü

2011-01-30T20:09:00.000-08:00

"Zalimler, gaddarlar, laleler, işkenceciler, sülükler korksun. Leman 1 Yaşında” demişti tam 19 sene önce Lemancılar...

Oğuz Aral’ın elini öpüp Gırgır’dan ayrıldıktan sonra Limonu kuran tayfa, ‘91 yılında, üzerinde yükseldiği geleneği aşıp kendi adıyla anılan bir geleneğin sahibi olacak Leman’ı kuracaktı. “Arkadaşıma dokunma”, “Cinsel Faşizme Hayır” gibi pek çok etkili kampanyayı yürüten, darbecilerin, faşistlerin,YÖK’çülerin, Yeni Dünya Düzencilerin karşısında -özellikle ‘90’lı yılların- en umutlu, direngen hikayesinin adı olacaktı Leman. Bir mizah dergisinin toplumsal muhalefetle kol kola

yürüdüğü, muhalefeti sadece yansılayan değil ama ona yol da gösteren; düşmanına ‘Acaba yine beni mi hedef alacak?’ tedirginliği, dostunun yüzünde ‘Helal olsun Lemancılara’ kabilinden müstehzi bir gülümseme bırakan, kötü gün arkadaşı oldu Leman.

Leman, bir mizah dergisi için çok güç bir rakamı devirerek 1000. sayıya ulaştı. 52 sayfalık özel sayı, şubat ayında da bayilerde olacak. Leman’dan yolu geçenleri de buluşturan özel sayı pek çok sürprize de sahip. Leman geleneğinin en önemli isimlerinden, Bezgin Bekir’in Yaratıcısı Tuncay Akgün, geride bıraktıkları 20 yılı değerlendirirken mizahtan medyaya, muhalefetten kültürel yaşama bir büyük değişim hikayesi içerisinde Leman geleneğini yerleştiriyor.

-Leman nasıl bir dünyaya doğmuş ve neden beslenmişti?

‘80 sonrası muhalif dalga atomize olunca marjinalize oldu bir sürü alan. Entel durumları, politik baskı, YÖK, 12 Eylül kurumlaşmaları, Özal, Kenan Evren bize büyük malzeme verdi… bunları çok işledik. ‘90’larla 2000 arası çok etkili oldu Limon ve ardından Leman.

‘80 sonrası oluşan yapı, Yeni Dünya Düzeni’nin temellerinin atıldığı dönem Türkiye’de yükselen değerler dikkat çekiyordu. İdeolojik ayrılıkların medya kuruluşları üzerinden belirlendiği, ama bir yandan içerde, Güneydoğu’da çok sert bir iç savaş, faili meçhuller, banka soygunları, cezaevi operasyonları vardı… Yapısal değişim sonucu medya, artık gazete kökenli patronajdan, finans gibi çok kollu bir yapıya dönüştü. Gazete sahipleri banka sahibi oldu, gazeteci kimliği, yapısı, kimyası değişti. O dönemde biz acayip bir karşı medya, alternatif medya, antimedya hareketi yürüttük. Özellikle üniversiteli genç kitleler üzerinde büyük bir etkimiz oldu.

RADİKAL BİR ÇİZGİ KOYUP EN ÇOK SATAN DERGİ OLDUK

-Mizah dergilerinin geleneği içerisinde Leman’ı bir de şuradan ayırmak lazım; Limon bir gruba bağlıydı, Leman ise kendi başına mizahçıların dergisiydi.

Leman pek çok ilki yaptı aslında. İlk bağımsız mizah dergisini ve kitleselleşmiş ilk alternatif medyayı oluşturdu. Çok fazla örneklenemedi, ama bence öyle bir yol açtı. Bin sayıyı aşma meselesi de bir ilktir, kurumsallaşması ve bir tarih yaratması da bir ilk. Radikal bir çizgi koyarak Türkiye’nin en çok satan dergisi oldu. Biz 100 bin, 120 bin satarken, büyük medya dergileri

on binlerdeydi. Onları da gömdü aslında tarihe.

MUHAFAZARLIĞI KIRAN YOLU AÇAR

-Gırgır gibi önemli bir ekolden ayrılmaya karar vermek zor olmalı?..

Bir risk aldık. Orada rahatımız yerindeydi. Yüksek tirajlı bir derginin starlarıydık. Ama orada yapamayacağımız farklı bir şey yaptık. Merkeze oynamadık, çok sert bir şey yaptık. Hem tabuları hem de estetiği çok zorladık...

-Bu yolu açmak için ülkedeki muhalefetin dozundan mı ilham aldınız?

Dışarıda rüzgar olması çok önemli bir şey. İçeriden o rüzgarı senin beslemen, bazen yaratman, insanlara o coşkuyu vermen çok önemli. ÖDP’nin kurulduğu dönemler vardı ya, mesela o rüzgarda bizim payımız olduğunu düşünüyorum.

Arkadaşıma Dokunma kampanyaları, Manisalı çocuklar, işkence dizisi gibi bir sürü şeyde… Bugün çok rahat konuşuluyor gibi gözüken şeyleri biz hiç konuşulmayan dönemlerde yapıyorduk.

Bütün ilişkilere ve hayata politik bakan bir insanım. Reel politikayla sınırlı bir şeyden bahsetmiyorum. Reel olan, derginin yüzde yirmisidir, otuzudur en fazla.

-Sadece politikacılarla uğraşmıyoruz diyorsunuz…

Değil evet, bizim cinselliğe bakışımız, hayata, okula bakışımız da politiktir. Muhafazakar bir ülke aslında. Onu kıran, yol açandır. Özellikle şehirlerde bu biraz kırıldı ama taşrada, ki İstanbul’dan çıktığın anda taşradasın, tek tip bir hayat var. O hayatı kırmada bir rolümüz olduğunu düşünüyorum açıkçası…

BİZİ SANSÜRLEDİLER, YOK SAYDILAR

-1000 sayı sonra yarına nasıl bakıyorsunuz?

Her şey çöktü. Ayakta kalan hemen hemen hiçbir şey kalmadı. Baktığında üzerinde durabileceğin bir zemin bulamıyorsun. Bu yakın tarih, 20-25 sene hemen hemen her şeyi eritti; akademik olarak, duruş olarak. Bundan sol hareket de çok büyük zarar gördü. Dünyadaki değişim bizim için de zorlaştırdı hayatı aslında. Eskiden biz birine müdahale ettiğimizde, o adam üniversitenin kapısının önünden geçemezdi. Medya figürü, şebekleşmiş bir adam, yanlış yapan bir adam... Racon kestiğimiz zaman... şimdi mesela bunların hepsi kırıldı. Piyasa, iletişim araçlarının inanılmaz gelişmesi, özel üniversitelere, büyük medya kurumlarına entegre olması, manipülasyona ve etkileşime dahil olma hali, reklam ve türlü kullanım şekillerinin gücünün çok fazla artması gibi şeyler... Şu anda bence en büyük mesele bu. Dünyada da durum bu. Bir sol partinin eylem yapması bile dikkat çekici bir espri bulmaya dönüştürüldü. Aslında her şey karikatüre dönüştü. Böyle bir durumda hayatta kalmak zor…

-‘Sade bir eylem’ yapacağına hiç yapmasan daha iyi gibi düşünülüyor gerçekten…

Tabii ki, ortalığı yıksan da önemi yok. Çok büyük direnişler oldu Türkiye’de. Bunlar televizyonda görünmeyince, gazetede çıkmayınca olmamış gibi bir hale dönüştü. Çok sistematik olarak bunlar yapıldı. Bize de çok ağır bir sansür uygulandı. Çok büyük bir etki yarattık, müthiş bir tiraj yakaladık. Yazarlarımızın çizerlerimizin dergi dışında yaptıkları albümler, kitaplar inanılmazd

ı. Ama hemen hemen hiç bizden bahsetmediler. Yok saydılar yani. Dünya medyalarında, Türkiye’de olduğundan çok daha fazla haber olduk mesela.

REKLAM ALMAYARAK MARJİNALLEŞİYORSUN

-Mizahın muhalif dili açısından nasıl bir seyir oldu?

Karşımızda devasa bir güç haline gelen şeyin yarattığı devasa bir kırılma var. Mizah adına üreten insanlarda da öyle bir problem oldu. Biz 20 sene boyunca 100 binler, 120 binler satmışız, reklam almamışız. Çok büyük bir talep de gördük. Ama bunu yapmadık. Bunun bizim için çok önemli bir anlamı vardı çünkü. Şu anda böyle bir şeyin ne kadar anlamı var çok emin de değilim…

-90’larda Barcelona da reklam alsa bomba olurdu ana şimdi normal karşılanıyor…

Çok güzel örnek verdiniz. Neyi, nasıl değerlendirdiğinle alakalı bir şey; orada bir erozyon var. Reklam almayarak marjinalleşiyorsun. Görünür olmaktan uzaklaşıyorsun.

-Mizahın iktidarla kapışmasının yumuşadığını düşünüyor musunuz bu iklimde?

Siyaset yapılır gözüküyor ama mesela kapakları falan sert değil, Tayyip Erdoğan’ı çok sevimli çiziyorlar. Hâlâ biz çok daha sert bir dergiyiz diğerlerine göre. Onlar mizah tüketimini çocuk algısına getirdiler. Mesela bu bizim için problem olmaya başladı. Biz hiç çizgimizi bozmadık ama oraya olan yönelim bizim duruşumuzu bozdu. Ben burada yeni çocukları ikna etmekte güçlük

çekiyorum. Genç okurda da böyle bir algı gelişti; problem istemiyor, belli bir seviyede muhalif doz istiyor, çok sert bir şeyle karşılaşmak istemiyor. Bunu aşmak zorundayız. Çünkü biz öyle olmak istemiyoruz.

MİZAH GÜÇLÜYÜ BOZAR

-Salih Memecan Kılıçdaroğlu’nu dansöz çizdi, siz de Memecan’ı oynattınız. Memecan’ın nerede durduğunu biliyoruz ama ana muhalefet partisiyle ilgili espri yapılmaz mı?

Yapılır, biz de yapıyoruz ama çok fazla değil, doğru. Orada iktidar çok belirleyici bir şey. Mizahın en önemli şeylerinden biri, güçlüyü bozma. İnsan zaten dramatik bir yaratık. Diktatör olsun, dünyanın sahibi olsun, ne olursa olsun en nihayetinde çok kırılgan ve zayıf. Mizahın kullandığı şey bu zaten. Aslında korkularla da beslenen bir şey. Çok zayıf düşüren bir şey. Öyle baktığında orada çok orantısız bir şey var. Kılıçdaroğlu mu? Tayyip mi? Tabii ki Tayyip Erdoğan.

‘TANRI, ÇOCUKLARI, SARHOŞLARI VE MİZAHÇILARI KORUR’

-Şimdi TSK’yı tartışmak nispeten daha kolayken siz faili meçhullerin yoğun yaşandığı dönemlerde, TSK’ya kafa tutuyordunuz? Örgüt değilsiniz, ordu değilsiniz, neye güveniyordunuz, korktuğunuz olmuyor muydu yaptıklarınızın etkisinden?

Hayır, büyük bir coşkuyla yaptık her şeyi. Gazeteler bombalanıyor, faili meçhuller var, anormal tehditler aldığımız dönemler de oldu. Çok fazla dava, mahkeme yaşadık. Çok sıkı yargılanıyorduk. Hemen hemen herkesin her şeyini çizdik. Susurluk döneminde albüm yaptık. Öyle bir korku hissetmedik. Ozan’ın bir lafı var, “Tanrı çocukları, sarhoşları ve mizahçıları korur” diye, biraz da bu lafa sığınarak ya da o duyguyla bunları aştık. Kaçak yaşadığım dönemler oldu benim yıllarca. Hapse girenler de oldu. O şartlarda bile dilimizin ucuna gelen her şeyi söyleyebildik. Dur şunu yapmayalım gibi bir şey olmadı.

-Leman okumak bile riskti bir dönem?

Leman okuduğu için baskı gören, dayak yiyen çok oluyordu. O dönem bizim okur mektuplarımız da çok etkiliydi. Haftada bin, bin beş yüz mektup geliyordu. Hepsini de bizzat okuyorduk. Bir de kayda değer bir şey yaptığın zaman sadece sol duyarlılığı olan insanlar okumuyor, hemen herkese ulaşıyordu bir şekilde. Ondan çok rahatsız olabilecek insana bile. Her olayda bir sınav veriyorsun aslında ve onun yarattığı bir saygınlık da oluyor her kesim tarafından. Bir özel tim elemanından da mektup geliyordu. O adamların yaptıklarından rahatsız olan birisi ya da onun çocuğundan geliyordu.

NEDEN ŞAİRLER REKLAMCI OLDU?

-Rock müzik için de söylenir, mizah için de, doğuştan muhaliftir diye... Öyle mi gerçekten? Memecan diye bir adam var, Cem Yılmaz diye bir adam da var. Hiç muhalif değiller…

Klişelerden nefret ediyorum. Ama mesela dünyada insanları bir araya toplayan birkaç tane çok önemli dinamik var. Bir tanesi spordur. Barcelona deyince bir muhabbetimiz olur. Müzik öyledir, çok fazla yayılımı olan bir şeydir. Mizah da... Dolayısıyla bunlar endüstrinin, piyasa dediğimiz şeyin bir parçasıdır. HSBC bank bombalandı, bir çizerle telafi ettiler o negatif enerjiyi yok etmek için. Kampanya yaptılar. Ama biz farklı bir şey yapıyoruz. Şu anki en büyük meselelerimizden biri bunu ayırmak. O da mizah, bu da mizah… Politik olması, olmaması mesele değil, nasıl yapıldığı çok önemli.

-Nasıl yapıldığı çok önemli derken…

Sanatçı duyarlılığıyla yapmak gibi bir şey var, onu söylemeye çalışıyorum. Türkiye’de neden bir dönem şairlerin hepsi reklamcı oldu? Şair olmak sanat kültür alanında en yüksek mertebedir ama adam reklamcı oldu.

Devrim Büyükacaroğlu / Evrensel Gazetesi

30 Ocak 2011

LeMan 1000. Sayı Belgeseli

2011-01-29T08:15:00.000-08:00

Latuff İstanbul’daydı

2011-01-20T08:43:00.000-08:00

“Türkiye kocaman bir
F tipi cezaevi”

Ezgi Aksoy | LeMan

Brezilyalı dostumuz, dünyaca ünlü karikatür sanatçısı Carlos Latuff, Filistinle Dayanışma Derneği’nin Filistinli ünlü çizer Naci El Ali anısına düzenlediği karikatür yarışmasının jürisindeydi. Bu yüzden Aralık ayının son günlerinde İstanbul’a geldi ve birkaç günü İstanbul’da geçirdi. İstanbul’dayken Mavi Marmara’nın karşılandığı yürüyüşe de katılan Latuff, 29 Aralık Çarşamba günü Brezilya’ya döndü. Carlos İstanbul’dayken İstanbul ve Türkiye ile ilgili konuşma fırsatımız olamamıştı. Ancak Brezilya’ya döner dönmez, ayağının tozuyla aklına kazınan İstanbul’u anlattı.

“Türkiye solcular için zor bir ülke”
Carlos Latuff, Brezilya’nın en büyük ve karmaşası bol şehri Rio de Janeiro’da yaşıyor. Rio, zaman zaman polisin ‘favela’lara (Brezilya varoşları) düzenlediği ani baskınlarla ünlüdür. Bu baskınlarda yaralananlar, hatta hayatını kaybedenler olur. Polisin sistematik şiddetine son derece alışık bir şehirden gelen Latuff’a İstanbul’la ilgili ilk tespitini sorduğumda cevabı; “İstanbul bir polis şehri” oldu. Her yerde çevik kuvvet ekiplerini gördüğünü söyleyen Latuff, “İstanbul, hatta sanırım Türkiye bir polis devleti. Çevik kuvvetin tankları andıran araçlarını gördüm. Türkiye’de 300’ün üzerinde düşünce suçlusu varmış. Türkiye’de yaşam sol görüşlü insanlar için zor olmalı. Türkiye solcular için zor bir ülke.” sözleriyle anlatıyor İstanbul’a ve Türkiye’ye bakışını.
İstanbul’u nasıl bulduğunu, beğenip beğenmediğimi sorduğumda ise, “İstanbul bir turist için çok güzel bir şehir, ama…” dedi ve ekledi; “Karaköy’de yürüyordum. Sahil kenarında bir çift oturuyordu. Polis geldi ve hiçbir gerekçe göstermeden gençleri aradı. Kimliklerini kontrol etti. İnanamadım.” Demokratik olduğunu iddia eden bir ülkede böyle şeylerin yaşanmaması gerektiğini düşündüğünü söyledi. Ve birden hin bir gülümsemeyle ekleyiverdi;
“Benimle iyi geçinmeye bak sevgili dostum. Yoksa seni Türkiye’deki Müslüman arkadaşlarıma şikayet edeceğim. Ezgi bir ‘kafir’, icabına bakın diyeceğim.”

“Türkiye kocaman bir F tipi cezaevi”
‘Sözde demokrasi’den her zaman şikayet eden ve çalışmalarının büyük çoğunluğunda gerçek demokrasiye ulaşabilmenin yollarını aradığını belirten Latuff, Türkiye’deki F tipi cezaevlerini duyduğunda çok şaşırmıştı. “Ne yani, düşünce suçluları için özel cezaevleriniz mi var?” diye sormuştu. İstanbul’a geldikten sonra, Türkiye ile ilgili görüşlerinin netleştiğini söyledi; “Bu kadar fazla polis ve düşünce suçlusuyla Türkiye, kocaman bir F tipi cezaevine benziyor.”

“Bu Müslümanlar Erdoğan’ı nasıl oluyor da destekliyorlar?”
Carlos, Mavi Marmara’yı karşılamaya gittiğinde, “Kahrolsun İsrail” sloganlarıyla caddeleri inleten ve Müslüman hassasiyetleri ön plana çıkan bir toplulukla yürüdüğünü dile getiriyor. Carlos ve ben tanışana kadar Türkiye’de Arapça’nın yaygın olarak konuşulduğunu, Arap alfabesinin okullarda öğretildiğini, her söze “Selamün Aleyküm” denilerek başlandığını sanıyormuş. Hatta tüm kadınların başını örttüğünü zannediyormuş. O yüzden benim başımın açık olduğunu görünce şaşırmıştı. Türkiye ile ilgili düşünceleri “ortalama bir Ortadoğu ülkesi” olduğu yönündeydi.

Şimdi Mavi Marmara karşılamasından sonra, “Bu Müslümanlar Erdoğan’ı nasıl oluyor da destekliyorlar? İsrail’le diplomatik ilişkilerini tamamen kesmeyen, hala ‘özür’ mü yoksa ‘üzüntü’ mü tartışması yapan bir başbakanı nasıl destekliyorlar inanmak çok güç…” diyor. Takip ettiği kadarıyla Ortadoğu’daki Müslüman hareketlerinin anti-emperyalist bir yanı olduğunu söylüyor. Bu hareketlerin İsrail ve ABD politikalarına karşı olduklarını belirtiyor. Ortadoğu Müslüman direnişinin en etkilendiği yanı ise cesur olmaları. Başbakan Erdoğan’ın kitleler üzerindeki etkisinin ise inanılmaz olduğunu, dışarıdan bir gözle ise bu etkiye anlam vermenin imkansız olduğunu ekliyor.

Ne Bileyim, LeMan İşte…

2011-01-09T11:36:00.000-08:00

| Mesud Ata | yeniHarman Ocak '11

Bu memlekette neredeyse her okurun LeMan’la alakalı bir hikayesi, tanışıklığı vardır. Abisinden, babasından, dayısından, arka sıra arkadaşlarından; bekleme salonlarından, terminallerden, gazete bayilerinden, devlet bakanlarından, başbakanlardan duymuştur insanlar adını; kulaklara bir yerlerden çalınmıştır…

Türkiye’nin gayri resmi tarihini yazan, Türk Dil Kurumu’nun kayıtsız kalamadığı kelimelerin, jargonun mucididir bu dergi. Ekşisözlük ve muadillerinin başlık ve entry’lerinde de LeMan’ın hınzır gülüşü yatar. Tatsız tuzsuz gazetelerde, dergilerde acayip bir başlık, mizahi bir dil, zekice bir üslup görmüşseniz bunda LeMan’ın yarattığı kültürün, dilin, dergiciliğin mutlaka izi vardır.

LeMan müthiş bir okul, tuhaf bir kafa. Çok sempatik sandığınız kibirli çizerleriyle; kibirli zannettiğiniz dünya tatlısı mizahçılarıyla; anarşistiyle, kolpacısıyla, gönül adamıyla bir garip yer işte LeMan. Teknoyla semah dönülen bir dervişhane; çileden çıkaran, erdiren bir çilehane. Sidik kokan delilerin, şarapçıların, kedilerin girip çıktığı bir bina LeMan. Selam vermeye değmeyecek adama da, hayatınız boyunca göremeyeceğiniz evliyaya da rastlayabileceğiniz bir labirent LeMan…

Çizerler harıl harıl çalışıyor 1000’nci sayı için. İşleri yetiştirmekle meşgul olan Güneri İçoğlu’na son sayıyı sorduğumda evlilik yıldönümünü son dakikada hatırlayıp acelece hazırlığa girişen bir genç gibi telaş içinde “Valla bilemiyorum… Çok ani geldi” diyor. Düşündüm, biri gelip benden şak diye asırlık dergiyi birkaç cümleyle anlatmamı istese, “ne düşünüyorsunuz” diye sorsa “Ne bileyim lan, LeMan LeMandır işte” derdim herhalde...

LeMan'ın kurucularından Tuncay Akgün, 1000. sayı vesilesiyle mizah dergiciliği ve LeMan ile alakalı sorularımızı yanıtladı...

Fırtına Her An Tekrar Patlayabilir

-Türkiye’de, dünyada 1000. sayıyı gören mizah dergisi var mı?

Efsane Gırgır 72-89 arası, toplam 17 sene... 89’da operasyona uğradığında muhteşem büyü bozuluyor. Fransa’da 68 hareketinin dergisi Harakiri 65 kuruluş, 85 nokta. 68 hareketine ve Fransa’daki özgürleşmeye katkısı büyük. Ancak 1000. sayıdan uzak. Fransa’da yaklaşık 100 yılık bir gelenek olan ve hala bu ülkenin en önemli kurumlarından “La Canard Enchaine” 1000. sayısını çoktan devirmiştir. Bu 4 yapraklık mizah gazetesi hala ilk çıktığı format ve mizan

pajıyla tarihinde olduğu gibi Fransız siyasetinde ve kültüründe çok güçlü bir etkiye sahip. Hükümet, bakan düşürecek kadar.

500,000’lik etkisiyle muhteşem bir başarıya imza atmış 70’lerin 80’lerin Gırgır’ı da aynı ya da yakın kalibrasyonda bugün devam etseydi neler olurdu düşünemiyorum. Bunların dışında 1000 sayısını devirmiş, yaklaşmış bir örnek gelmiyor aklıma. 1000. sayısı kesintisiz hesaplarsak neredeyse 20 yıl demek. Ve esasen LeMan’ın, Limon’a bağlanan bir organik tarihi var. Oradan da bir 300 sa

yı koyabiliriz. Bir çeyrek asır tarih eskitmişiz yani.

-Biz de bir şablon oluşmuştur mizah dergilerinde; sabahlamaları olsun, okurla münasebetleri, kapakları ya da ilk iki sayfanın güncel-politik karikatürler olması... Bir mizah dergisi geleneği var, tasarımıyla, okurla ilişkisiyle, muhalefet biçimiyle... Yurtdışındaki mizah dergilerini de takip ediyorsunuz. Dışarıdaki gelenek, ruh nasıl? LeMan nasıl duruyor onların yanında?

İran’daki Gül Ağa, Fransa’daki Charlie Hebdo, Harakiri, La Canard Enchaine, İngiltere’deki Punch, Almanya’daki Titanic, Amerika’daki Mad. Bosna savaşı sırasında ateş altında bile çıkan mizah dergisi var. Küba’da, Meksika’da örnekler var. Bu saydıklarımın bir kısmı kapanmış durumda. Bunlar bizim akrabalarımız gibi. Biçim olarak, format, mizanpaj, kağıt falan farkı olsa da bir akrabalık var. Harakiri 68 kuşağının çılgın dergisi... Fransa’nın değişiminde %100 katkısı olan bir dergi. Siyasi iktidar tarafından kapatıldıktan sonra Charlie Hebdo olarak isim değiştirerek devam ediyor. Sonra o da kapanıyor, yıllar sonra başka bir ekip eski ekipten bazı insanlarıda yanlarına alarak yeniden yola koyuluyorlar. Canard’dan bahsetmiştik. Bu ekibin yaş ortalaması derginin yaşına parelel 80’leri buluyor. Ama hala dimdikler. LeMan da bu dergilerin yanında aslan gibi duruyor, 78 kuşağının kuru

cuları olduğu bir dergi LeMan. Çok değerli bir tarihi ve ismi var.

-Fransa’nın ünlü mizah dergilerinden Charlie Hebdo çizerleri LeMan’ı ziyaret etmişlerdi. Onların şaşırdığı ne vardı LeMan’da?

Öncelikle karşılarında bu kadar sıkı çizerler, mizahçılar ve sıkı bir dergi bulacaklarını beklemiyorlardı. Biraz önyargılı geldiklerini Charlie’nin beyni ve şef redaktörü Philippe Val’ın bizden ayrıldıktan hemen sonra dergideki makalesini okuyunca anlıyorsunuz: “Yabancı meslektaşlarla evvelce birkaç temasımız olmuştu. İtalya’da, Polonya’da, Vietnam’da... Ama Türkiye’de hiç olmamıştı. Müslüman dininin çoğunlukta olduğu ve ordunun başlıca siyasi parti olduğu bir ülkede bir ‘Charlie Hebdo’ yapmak kolay bir iş olmamalı. Tuhaf bir şekilde, temasa girdiğimiz bütün gazeteler arasında LeMan, yola çıkış noktaları ve amaçları yönünden bize en yakın olan gazete.”

Onların deyimiyle “Fransa’yı kıskandıracak kadar, çok kadın çizer” bulunmasına şaşırdılar. İki ekip o kadar hızlı kaynaştı ki, eğlenirken, tartışırken, paslaşırken, konferans verirken, burada kaldıkları süre boyunca hepimiz kendimizi inanılmaz iyi hissettik.

-Size göre genç çizerlerin hafızasında dergiye ilk gelişleri, ilk çizgileri, ustalarla tanışmalarıyla ilgili hikayeler var. Bu yaşa kadar getirdiğiniz dergi, sizin için ne ifade ediyor. Hep derler ya insanlar emek verdiklerine işte yavrum gibidir diye. Sizin neyinizdir kardeşiniz mi, oğlunuz mu, kızınız mı LeMan?

Gırgır’a bir akşam üstü ilk girdiğim vakit, Oğuz Abi’yi sorduğumda, sekreter “Oğuz bey uyuyor. Birazdan uyanınca dergiye gelir” demişti; çok şaşırmıştım. Bu saatte nasıl uyunur diye. O gün bu gün 30 yıldır ben de sabahlıyorum ve öğleden sonraları uyanıyorum. Herkesin ilk gelişini çok canlı hatırlıyorum. Gerçekten çok ve yoğun hikaye var. Ama mizah dergileri kapalı yapılar. Dergide her hafta büyük tantanalar, kıyametler kopar. Dışarıdan hiç bir şey anlayamazsınız.

Karışık duygular. Bazen yıllarca arkadaşlarıyla herkesin götüne parmak atmış bir çetenin önemli elamanı gibi çocuksu vakar. Bazen 1000. sayısının acı, tatlı, eski her anını yaşamış biri olarak yorgun. Hiç eğilmediğimiz için biraz gururlu. Biraz, zamanı gelince uzaklaşacağını bildiğim ama sevmeye eksiksiz devam edeceğim çocuğum gibi… Bazen bütün sırlarımı paylaştığım kardeşim gibi ama daha çok sırt sırta verdiğim ve birlikte uzun bir yol gideceğimi yola çıkmadan bildiğim, çok güvendiğim bir arkadaşım, yoldaşım gibi...

-LeMan ile ilgili haberlerde, röportajlarda LeMan’ın sık sık tehdit edildiği, birilerinin özel olarak LeMan’ı karaladığını filan anlıyoruz. Niçin böyle bir durum var, özel olarak birileri niçin bir mizah dergisiyle uğraşsın?

Türkiye’nin yakın tarihinden LeMan’ı çıkarırsanız kalan boşluk çok derin olur. 90’ların başından 2000’nin ortalarına kadar en büyük narayı LeMan attı. Çoğu zaman da korkudan herkesin tırsıp ortalık ıssıza kestiğinde tek başına attı. Bunun bize dönüşlerinin olmaması düşünülemez. Devletten, resmi kurumlardan baskılar, davalar, mahkemeler, hapislerin yanında konu ettiğimiz iktidar sahipleri ve çevrelerinden, sokaktaki uzantılarından da çok tehdit aldık. Çile çektik çekmesine ama Oğuz Aral’ın dediği gibi “Tanrı sarhoşları, çocukları ve mizahçıları korur” sözüne sığınarak aslında bu süreçleri çok da ucuz atlattık.

28 Şubat’ta derin çevrelerden kampanya, dezenformasyon şeklinde şekil değiştiren bir operasyonla tanıştık. Ne eroin satıcılığımız kaldı, ne türbanlı kızları pazarladığımız. Dik duruşumuzla üstünden geldik. Arkasından “o kadar çok para kazanıyorlar ki özel uçaklarıyla geziyorlar”, gibi bir dezenformasyona maruz kaldık. Bu söylenti öyle bir dolaşıma girmiş ki bana Almanya’dan mülakata gelen ‘Der Spiegel’ muhabirinin bile ilk sorusu uçaklarımızı sormak oldu.

Dönem dönem Leninist-Marksist, Kürtçü, Atatürk düşmanı, dinci, dış mihraklı, Kemalist, ulusalcı, Ergenekoncu söylentileri dolaşıma sokuluyor. Bunun yarattığımız etkiyi kırmak için yapıldığı açık.

-Mizah dergileri daha evvel medyada şimdiki kadar yer bulmazdı. Ama ne vakittir hem internet basınında hem gazetelerde anılıyor mizah dergileri ve muhalefetleri. Bunun özel bir sebebi var mı?

20 yıla yakın ülkenin açık ara en yüksek tirajlı (bütün dergile

r içinde) dergisini çıkartmışsınız. Üstelik bunu çok radikal bir çizgi koyarak yapmışsınız. Özellikle genç kitlelere coşku, neşe vermişsiniz. Korkunç trajediler, ağır baskılar, inanılmaz insan hakları ihlalleri, soygunlar, savaşlar yaşanırken ülkenin vicdanı olmuşsunuz. LeMan tam bir fenomene dönüşmüş. Ülkeye yepyeni bir dil vermişsiniz. Türk medyasında kimse sizden söz etmiyor. Ağır bir sansür var. Bunu yaşadık... Bu yaşadığımız en ağır baskıydı bence. Fırtınalar, rüzgarlar yaratıyorsunuz. Ağır bir sessizlik. O dönemde dünya medyasında Asya’dan Amerika’ya, Avrupa’ya, Ortadoğu’dan Afrika’ya kadar dünya medyalarında en saygın olanlarında defalarca haber olduk. Röportajlar verdik öte yandan.

LeMan bu saydığım şeyleri yaparken aynı zamanda çok etkili ve Türkiye’de ilk defa bir Anti-Medya, karşı medya kampanyası da yürüttü. Kimsenin de gözünün yaşına bakmadık. Dönemin hakim kılınmaya çalışılan ‘Yükselen Değerleri’, saçmalığını paçavraya çevirdik. Oradan çok kin birikti bize karşı.

İnternet medyası son dönemde devreye girince işin şekli biraz değ

işmeye başladı. Ama bu da çok yüzeysel.

[LeMan'ın 1. ve 1000. sayı kapakları]

-Taraf gazetesine, Engin Ardıç’a çok sert cevaplar verdi LeMan. Kendisine yönelik eleştirilere pek cevap vermezdi. Bu sefer neden böyle oldu?

Aslında geçmişte de benzer polemikler çok yaşadık. Bulaşanlar pişman olmuştur. Cesareti kırılan da çok olmuştur. Taraf gazetesine çok sabrettik. Bir, iki, üç, beş, on derken sabrım taştı. Biraz sabırlı ve kendinden beklenmeyen birinin aniden cin tepesine çıkıp kavgaya girmesi gibi dalmak zorunda kaldım. Çok riyakar, cahilce, işkembeden atan kıvamda üstümüze gelinmesinin yanında, ‘LeMan 28 Şubat’ta generallerin kıçını öptü’ gibi hiç de masum olmayan bir dezenformasyon kıvılcımını ateşlemeye çalışmasına dayanamadım artık Taraf yazarının. Hiçbir zaman kanıtlayamayacakları bir maddi hatanın yanında riyakarlık midemi bulandırdı. Çünkü gazetenin tepesindeki isim cevabımda ismini verdim- 28 Şubat’ın en operasyonel isimlerinin başında geliyor. Onu da teşhir etmek zorunda kaldım. Engin Ardıç’a gelince onun için yaptığımız karikatür ağırdı ama cevabımız bence çok ağır değildi. Hele onun yaptıklarının, yazdıklarının sicili yanında... Tövbekar olduğunu açıkladı ama geçmişte bizden yana pek çok kişi gibi o da yaralı. Yarası ara ara kaşınıyor.

-LeMan geçmişte tek başına sıkı bir muhalefet yürütüyordu. Peki, bugün için de aynı dirayeti ve duruşu sergileyebildiğini söylemek mümkün mü?

Rüzgar son yıllarda durdu ama her an fırtına tekrar patlayabilir. Gençlik ve üniversitelerdeki hareketlenmeden bunun ipuçlarını alıyorum. Rüzgarla birlikte yelkenlerimizi şişirip tekrar fırtınalara doğru dümen kırabiliriz. Ama dediğin gibi dirayetli olmak şart…

-yeniHarman’ın sizin için kıymeti nedir?

Hastasıyım...

Ocak 2011 - 149. Sayı

2011-01-09T07:33:00.000-08:00

150. sayıya 1 kala

Aralık 2010 - 148. Sayı

2010-12-06T12:29:00.000-08:00

Zahit Atam, yeniHarman okurları için konuştu... Tuncel Kurtiz, can arkadaşı Yılmaz Güney’i anlatıyor: “Bu Anadolu’nun şiiridir, şatafat değil sevda konuşuyor”

Türkiye Sol hareketinin önemli isimlerinden Ertuğrul Kürkçü’den çarpıcı Wikileaks yorumu: “Çetin Doğan’ın şahit diye Edelman’ı bulması tesadüf değilmiş”
- Röp: Gülsen İşeri

“Operasyonel bir gazetecilik olarak Wikileaks...” -Başar Başaran

Sercan Zorbozan ve Atakan Foça HAS Partinin ilk kongresinde, Mehmet Bekaroğlu ile birlikteydi: “Türkiye’yi yirmi bin zadeganın insafına bırakmayacağız!”

yeniHarman iftiharla sunar: Perdix Pretioza “Kedimi çaldılar, kutuya koydular” – Röp: Ezgi Aksoy

Mehmet Atakan Foça, Karabük’teydi: “Kardemir İşçisinin Mücadelesi”

Kaan Ertem yıllar sonra yeniden yeniHarman’da: “Hayatın Ne Kadarı Rastlantı Peki Aşk’ın?”

Gülşen İşeri, Malatya Uluslararası Film Festivali’ndeydi: “Malatya da ‘Kristal kayısı’ dedi”

yeniHarman’ın arıza sayfaları devam ediyor:

Mesud Ata ile “Rahimde Rövaşata”

Duygu Sarı ile “Dikkat Buyur!”

Serhat Elfun Demirkol, Dr. Nina Pierpont’un “Rüzgâr Türbini Sendromu” kitabını çevirir çevirmez yeniHarman için yazdı: “Rüzgâr Eken Sendrom Biçer”

Ata Erad İran’dan yazıyor: “Amerika ve İsrail’in, İran’a karşı bilgisayar savaşı”

“Hayata dönüş operasyonu ya da ‘Yeni Türkiye’nin modeli cezaevleri oldu” – Cemal Dindar

“Yeni-Sağ’ın şöleni” – Tayfun Er

“Yazı ve ifade dünyamız” –Oktay Taftalı

“KPSS ve Papazın Eşeği” -Alper Erdik

“2010 Haiti Kolera Salgını” – Ezgi Aksoy

“Everest’in Zirvesinde HES Eylemi!” – Yusuf Yavuz

“Tatmin Oluyoruz Beyler, Herkes Vadiye Toplansın” – Sercan Zorbozan

“Yüz bir eşiktir” - Ögür Uçkan

“Değersiz Etkinlik” – Fahrettin Ege

LeManTİ Medya

2010-11-27T07:35:00.000-08:00

TARAF’IN LEMAN KOMPLEKSİ

Taraf gazetesi çıktığından beri LeMan’la ilgili yayınladığı makalelerin ardı arkası kesilmiyor. Aslında son günlerde ağızlarını iyice bozmasalar yazdıkları ipe sapa gelmez şeyleri ciddiye alıp cevap verdiğimiz falan da yoktu. Genel olarak bu gazeteyle ilgili belirgin bir tavrımız da olmadı.Sosyalistleri, devrimcileri Kürtleri hatta Deniz Gezmiş’i bile ulusalcılığa, Ergenekon’a bağlayan, Latin Amerika’ya kadar uzanıp CHE’ye kadar bulaşan abuk subukluklarına LeMan’ı da büyük bir gayret ve iştahla katma motivasyonlarını çözmekle falan hiç uğraşmadık.
LeMan’ın, Limon’dan beri 25 yıla uzanan sicili ortada. Çeyrek yüzyıldır o kadar etkili oldu ki; sadece genç kuşakları verdiği coşkunlukla sarhoş etmekle kalmadı, politik ve entellektüel alanı da harmanıyla, rüzgarıyla dalgalandırdı. Bazılarının da arada rahatını huzurunu bozdu. Taraf’da sırasını savan tekrar sıranın arkasına geçerken LeMan aleyhine yazmayı bir diğerine devrediyor. Çömez yazarlardan, olgunlarına, yukarıya doğru cesaret buldukça bir evrilme var. En son Murat Belge dolaylı yoldan devreye girmiş. Ne karın ağrısıysa geçecek gibi değil.Tabii biz daha çok yaratıcı enerjiden beslendiğimiz icin bu karın ağrısının psikolojik boyutuyla ilgiliyiz.
Yoksa bunların dezanformasyonmuş, pozisyon kapmakmış ve küresel ve siyasal iktidara kapılanmak, fedai yazılmakmış, gibi dertleri bir yere kadar ilgimizi çekiyor. Ne kompleksmiş ama.Geçmedi, bitmedi, bitmiyor.

GENÇ SİVİLİN ACILARI

Kurban bayramının ilk günü Taraf gazetesinden yine kafasını çıkardı tosun. Birkaç ay önce “LeMan 28 Şubat’ta generallerin kıçını öperken” diye bir yazı yazmış. Cevabını alınca sipere kaçmakta bulmuştu çareyi.
O gün bugündür sesi çıkmıyordu. Gerçi arada adres gösterdğimiz ‘LeMan ciltlerine dalmak farz oldu’ gibi cılız bir ses çıkarmıştı ama o da pek duyulmadı. Arama, taramalar aradan aylar geçmesine karşın pek netice vermemişti anlaşılan.
Tosuncuk içine oturmuş çaresizliğiyle kala kalınca bu kez Murat amcasından güç alarak şansını denemiş. Ama kurban bayramında kendisini kesen acemi 5 bin kasaptan daha beter doğramış kendisini. Acil şifalar Tosun. Kalem kullanmayı öğrenemezsen daha çok acıtırsın oranı buranı. Ve işte Tosun’un darbecilik karşıtı kapaktan darbecilik çıkarttığı LeMan kapağı yorumu.. Bu sivillikte, bu zeka… Eeeeeeee...

TOSUNCUM SANA BİR DE HATIRLATMA

Sen, bu 28 Şubat’ta kim Generalin elini, kıçını öptü, kim İslamcılara kaka dedi, kim darbeciydi, darbeyi alkışladı falan gibi konulara çok meraklısın iyice belli oldu. Akın içinde boku arama. Geçen defa sana fazla uzağa gitme, kendini yorma işe yakınlarındakilerden başla diye yol göstermiştim…
Mesela işe hergün yüz yüze baktığın Yasemin Çongar’dan başlayabilirsin. Onun 28 Şubat’ın yolunu açan ve meclise türbanla geldiği için linç edilen Merve Kavakçı’yla ilgili gazetecilik anıları hepimiz icin aydınlatıcı olacaktır. Hatırlarsan sana küpür, küpür, tarih tarih de göstermiştim.
Haberin tek taraflı olmasın, Merve Kavakçı’yı da aramalısın, Kavakçı cadı kazanında pişerken ateşe en fazla kor, har veren olarak kimi hatırlıyor. Eminim anlatacak çok şeyi vardır. Sen bunları hallet, daha sırada ‘Tezkere’yle ilgili gazetecilik anıları var. Çalışa, çalışa olacaksın bir şeyler. Yardım bizden, gayret senden. Haydi hareket. Bak bu topuk sesleri onun…

KOMİKLİK DERSLERİ

Geçen hafta yayınladığımız Engin Ardıç karikatürü çok geniş yankı buldu. Hiç şüphesiz, hakkında çizdiğimiz karikatürle sarsılan Engin Ardıç’ın, küfür, hakaret, aşağılama, nefret ve ayrımcılık içeren yazılar yazmaya tövbe ettiği anlamına gelen açıklamasının bunda önemli katkısı var. Karikatürün yayınlandığı sırada çıkardığı dalga bu açıklamayla ikinci büyük bir dalga yaratmış oldu. Ve geçtiğimiz haftanın Anguslarla birlikte en çok konuşulan konusu haline geldi.
Açıklamasıyla bir nevi özür ve pişmanlık beyan eden Ardıç aynı zamanda kendisini arayan HaberTürk gazetesine bize dava açacağını da belirtmiş. “Piç kuruları”, “diplomalı eşekler”, “şeref yoksunları”, “erkek müsveddeleri…”, “puştlar”, “kocalarının şeyini tutmaktan iğrenen kolları, ayakları şişman Atatürk rahibeleri” gibi yazılarından inciler fışkıran Engin Ardıç’ın sadece kalemini eleştiren bu karikatüre dava açacağını açıklaması da ironik aslında nerden bakarsanız. Ölmüş insanların arkasından bile hakaretlerinden, küfürlerinden imtina etmeyen Ardıç’la mahkemede hesaplaşırız o öyle istiyorsa. Yalnız onun şimdiye kadar hakaret ettiği insanlar da mahkeme yolunu seçerse, Sabah’tan aldığı yüklü maaşla bile çok zorlanabilir; bizden söylemesi.
Bu arada Engin Ardıç’la ilgili çizdiğimiz karikatür ve ardından onun tövbe ettiğini açıklamasıyla, bayram süresince ortalık yıkılırken bu tür konuları didiklemeyi çok seven köşe yazarlarıyla medyamızın olaya genel olarak sessiz kalması dikkati çekti.
Olabilir, vardır bir açıklaması ama topa girmeyenler de yok değildi. Zaten esas olarak bu yazıyı kaleme almanın nedeni sirazesinden cıkmıs bir Engin Ardıç’a tövbe ettirmiş olmanın anlam ve önemini vurgulamak, tadını cıkarmak değil, sözü onlara getirmek. Aynı zamanda komik yazar olmak için çok yırtınan, hiç ama hiç olamayan biri ve aslında hiçbir şey olamayan bir diğeri bize bu karikatür üzerinden komiklik dersi vermeye kalktı. İkincisi,ilkinden birebir kopya çekmiş, onun için hiçbir şey zaten. Bu durum da, fışkıran kalemiyle Akitçilere bile rahmet okutan Engin Ardıç’ın bize dava açmasından daha ironik ama yurdum medyasının kalitesi bu işte yapılacak birşey yok.
Şunu da atlamayalım. “Yiğidi öldür, hakkını yeme”. İki E.A., Engin Ardıç ve Emre Aköz bunların içinde mizah dergisi okuma alışkanlıkları bulunan, mizah duygusu en gelişmiş iki yazar. Onun için onlarla ilgili çizdiğimiz karikatürlerden sarsılabiliyor ve incinebiliyorlar.Tuhaf reaksiyonlar verselerde bu özelliklerinden dolayı aynı zamanda şefkat duyuyoruz onlara…Francofon Engin Ardıç’ın mizah dergisi okumaya meraklı olduğunu biliyoruz.Herhalde zamanında bol bol Harakiri ve Charlie Hebdo okumuşluğu vardır. Kaka görmeye şerbetli olmalıydı. Son hareketiyle Engin Ardıç çok yerel kaldı, onu da söyleyelim…

MİRAS DEĞİL, MİZAH TERİ

Şimdilerde bir de Başbakan’a, iktidar ve ponponlarına karşı yaptığımız muhalefeti, “E onların da işi bu, ekmeklerini bundan kazanıyorlar” şeklinde tanımlayan Yumoşlu yumuşatıcılar devreye girdi. Güya öncelikle Başbakan’ı ve muhalefetimizden etkilenen ardcılarını sakinleştirecekler. Arada da ekmek parası için bunu yapıyorlar mesajını iliştirecekler. Kişi kendini bilmezse başkasını kendi gibi bilirmiş.
Mizahın yumoşla yıkanmayacağını, ne kadar deterjan katarsan kat çekmeyeceğini solmayacağını, standardının da bu olduğunu hep beraber yavaş yavaş öğrenecekler…

24 Kasım Çarşamba 2010, LeMan

[ Ahlaksızlığın da yalancılığın da riyakarlığın da bir sınırı olmalı ]

[ İlahi Ponpon Emre ]

Kasım 2010 - 147. Sayı

2010-11-05T05:17:00.000-07:00

• Türk olmadan türk milliyetçiliği yapan seçkinler kim?
• Feminist türbanlılar kimin ekmeğine yağ sürüyor?
• Liberallerle ortaklık yapanlar gafil müslümanlar mı?
• Yoksullar ezilirken hala neden hükümetten razılar?
• Beyaz Türkler’in asabiyet ortaklığı nedir?
• Nüfus kayıtlarında etnik köken niçin yazmalı?
Son günlerde şimşekleri yine üzerine çeken islami cenahın sivri dilli aydını Ali Bulaç, Başar Başaran’ın sorularını yanıtlıyor...

Mehmet Bekaroğlu, Halkın Sesi Partisi'ni kurar kurmaz ilk röportajını yeniHarman'a veriyor...

Hafıza-i Harmanti bu ay 3 sayfa; Ahmet İnsel, Melih Altınok, Murat Belge, Emre Aköz, Ekrem Dumanlı, Hasan Bülent Kahraman, Sırrı Süreyya Önder, Haşmet Babaoğlu, Cüneyt Özdemir, Altemur Kılıç, Mehmet Altan, Ahmet Altan Kenan Evren, Abdullah Gül, Taraf, Günaydın, Tercüman ve Star'ın yeni sahibi...

Basının en çok konuşulan, internette en çok paylaşılan, en çok gülünen, en çok kızılan,

en çok sevilen, en çok nefret edilen kalemi Yılmaz Özdil kendisini yeniHarman’a zor atıyor.

- Röportaj: Başar Başaran

Tayfun Er, 6-7 Eylül'ün ve 1 Mayıs 1977'in ortak ismi, 20 yıl terfi verilen Emniyet Müdürü ve

Vali Oktay Engin'in portresini yazıyor: "Terfi ve Ömür"

Başar Başaran, "Medyadaki Radikal Kolpa"yı yazıyor.

Cemal Dindar, Yeni Radikal'in iktidarla ilişkisini anlatıyor.

Gülşen İşeri, Murat Bardakçı'nın suçladığı Müzisyen Miracan Kaya ile konuşuyor.

Dr. Hakan Erdoğan, olmayan bilim için yöntemsel analiz yapıyor: "Delilbilim'e Giriş"

Mesud Ata, Shakespeare'in oyun ve sonelerindeki erotizmden tiyatro metinlerinin

porno film uyarlamalarına uzanıyor: "SeksPeare"

"Kentsel dönüşüm, bilimkurgu ve futuristik İstanbul’un akıbeti" - Ezgi Aksoy

"Doğu Batı Arasında Türk Kimliği" - Oktay Taftalı

"Murat Bardakçı'nın Ağzı Ergene'den Kirlidir" - Yusuf Yavuz

"Fransa’da Emeklilik Yasasına Karşı Yapılan Genel Grevin Ortaya Çıkarttıkları" – Tolga Çelik

"Zulmü Görüntüle" - Röp: Serhat Elfun Demirkol

"Modern İnançlar" – Fahrettin Ege

"Çalışma Etiği ve Dilencilik" – Atakan Foça

"Malkara Bulgar Kilisesi" - Ümit Bayazaoğlu

ve, ve dahası...

Medya Hafıza Testi

2010-10-07T07:50:00.000-07:00

1- Uzun lafın kısası; 1997 yılından beri “bölgede Türk ordusunu etkisiz kılmalıyız” diyen “emperyal güçler” ile yerli işbirlikçilerin TSK aleyhine yürüttüğü kampanyayı ibretle izliyoruz. Birçok kesimin TSK ile “büyük dertleri” var. Burada bize düşen “bu oyuna” alet olmamak ve özellikle haberci koltuğunda otururken, yaptıklarımızın “nerelere” gidebileceğini görebilmek.

a) Oktay Ekşi
b) Sabahattin Önkibar
c) Yiğit Bulut

2- İdeolojinin günlük hayatımıza bulaşmadığı, Atatürk’ün gösterdiği medeniyet hedefine ilerleyen bir devlet, bir hayat özlüyorum. Bu benim, sizin, bu ülkedeki herkesin hakkı... Yazıdan alıntılar sonrası tek bir cümle ile bitirmek istiyorum; UYANIN! UYANIN! UYANIN!

a) Ali Sirmen
b) Güneri Cıvaoğlu
c) Yiğit Bulut

3- Pazarlanan sahte AB dinamiği adı altında serbest dolaşımın dahi olmadığı-tartışılmadığı, Gümrük Birliği’nde rekabet eden firmaların bile mal pazarlamak için vize alamadığı, ülkelerindeki en güzel sahiller yabancı tatil köylerine verilerek gelirleriyle halkın kalamadığı asla kalamayacakları lüks oteller yapılan, bankacılık sistemi yabancılaşan, devlete olan borçları dahi yabancı tekellere satılan, Telekom’u, Ereğli’si, Tüpraş’ı, Telsim’i, Turkcell’i, TV’leri, TEKEL’i, limanları, uluslararası sermayeye transfer edilen, ülkesinden petrol boru hatları geçip sadece yıllık 100 milyon dolar gibi komik kiralar ile avunup elindekinin değerini bilmesi engellenen, belki de çok daha fazlasını elde eden ve/veya etme şansına sahip ülkesinde 200-300 milyar dolar GSMH masalıyla uyuyan, kısacası ‘klonlaşan’ kendi topraklarında kiracı konumuna düşerek ‘beklentiler ile motive’ edilen Türk halkı...

a) İlhan Selçuk
b) Deniz Som
c) Yiğit Bulut

4- Türkiye, çok kritik bir sınırda, şirketlerin ve özellikle reel sektöre kan pompalayan bankaların, bu noktadan sonra satışına-devrine “izin verme” konusunda “görünmez eli” devreye sokmalı ve sınırların aşılmasına asla ama asla izin vermemeliyiz...Ortaya çıkan model çok açık ve net; toprakların sahibi olduğunu iddia eden bir halk, sadece hizmet sektöründe çalışan aynı halk, şirketleri tamamen yabancılar tarafından kontrol edilen ve kârı yıl sonunda onların cebine transfer edilen bir yapı... Adı “Türkiye” ama içi 2003 sonrası var olan siyasi otorite tarafından boşaltılmış bir Türkiye...

a) Melih Aşık
b) Mehmet Tezkan
c) Yiğit Bulut

5- Sevgili dostlar, artık işin dozu kaçtı. Belki farkındasınız, belki değilsiniz ama “sistem artık” demokrasiden “faşizme” doğru kayıyor. Özellikle AKP, MHP “işbirliği” içinde gittiğimiz “güzel yol” da işe ayrı bir “anlam ve güzellik” katıyor... Faşizm deyince “yanlış” anlamayın ve lütfen geçmişten getirdiğimiz “tortular” ile taraflı düşünmeyin. Faşizm bir terim ve kimsenin fikrini söyleyemediği, istediği gibi hareket edemediği, her şeye hakim olan tek bir gücün, tek bir ideolojinin “diğer” olanı ezdiği yapının adı... Bu sistemin dünya tarihinde “en noktaları” test etmişleri var. Örneğin; Hitler Almanya’sı...

a) Altemur Kılıç
b) Özdemir İnce
c) YiğitBulut

CEVAPLAR: Bütün sorularda doğru seçenek C'dir.

[yeniHarman, Ekim 2010]

Ekim 2010 - 145. Sayı

2010-10-06T19:29:00.001-07:00

-Oktay Taftalı’dan Bahçeşehir Üniversitesi’nde ders vermeye başlayacak olan Ertuğrul Özkök’ün müstakbel öğrencilerine bulunmaz yardım: "'Zamanın Ruhu'na Giriş"

-Mehmet Bekaroğlu, Büyük Ortadoğu Projesi’ndeki bir değişikliğin ihtimaline ilk kez yeniHarman’dan dikkat çekiyor: "Erdoğan’ı Gözden Mi Çıkarıyorlar?"

-Tayfun Er, yeniHarman okurları için Sabri Yirmibeşoğlu'nun anılarına dalıyor: "Bu Kalp Sizleri Unutur mu?"

Deneyimli gazeteci Ertuğrul Mavioğlu, yeniHarman’a anlatıyor:

"Kırk satırla doğranmak mı? Kırk katır altında telef olmak mı?" - Başar Başaran

"Görsel Sancı (Türban konusuna dönerken)" Dr. Hakan Erdoğan

Hafıza-i medya, nisyan ile maluldur. Hafıza-i HarmAnti, hatırlatmaya devam ediyor...

ÖDP Genel Baflkan Yardımcısı Önder İşleyen Roni Marguiles eyleminden gençlik

muhalefetine tartışılan bir çok konuya yeniHarman’da açıklık getiriyor – Başar Başaran

"Tupamaros: The Urban Guerilla" – Ezgi Aksoy

"Sarah Baartman: Uygarlığın Karanlığında Bir Afrodit" – Mesud Ata

Cumhuriyet’in ilk transseksüel muhtar adayı Belgin Çelik yeniHarman’a konuştu:

"Çapkın’ın ‘Bonius Sistemi’yle bütün polisler trans avına çıktı" - Tanla Sılay

"Dünyayı Kurtarmak İçin Yapmanız Gereken Tek Şey" - Serhat Elfun Demirkol

"Tuzlu su kenarından" – Tuncay Koç

"Zalimin Paranoyası Varsa Mazlumun Melankolisi Var" - Cemal Dindar

Davul Tozu Minare Gölgesi - Ümit Bayazoğlu

"Genel Grevden Genel isyana POTOSİ" – Ezgi Aksoy

"Uslu Çocuklar" – Fahrettin Ege

"Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok!" - Filiz Elasu

"İspanya'da Genel Grev" – Ezgi Aksoy

"Medya suikastına maruz kalmak" – Sercan Zorbozan

İlahi Ponpon Emre

2010-09-23T16:22:00.000-07:00

Kendi yazdığına kendin de inanmadığın için makalen pek zavallı olmuş. Kendini yancılığa verdin vereli kafayı iyice yakmışsın. Yazının içinde daldığın yerlerden bir türlü çıkamamışsın… Bu da neden oluyor? Çünkü sen iyi bir mizah okurusun… Bundan zevk almaktan da kurtulamadın. Hala sıkı takipçi olduğun da bu yazıdan belli oluyor... Hem nalına hem mıhına vurduğumuzu, oran moran karıştırsan da taraf yazarlarının ve TMSF kanalları beslemelerinin aksine itiraf etmek zorunda kalmışsın.

Aferin bundan 1+ puan. Ama şu 28 Şubat iftirasına (siyasi literatürde dezanformasyon) sen de sığınmışsın ki çok ayıp. Onun cevabını junior ponpon kızlara geçen hafta vermiştik. ( "Ahlaksızlığın da yalancılığın da riyakarlığın da bir sınırı olmalı" - LeMan, 18 Eylül 2010 )

Ayrıca sen Penthouse’larda, porno dergilerde göt, baş rötuşlarken (zamanın fotoşopu) bizim yazıp, çizdiklerimizden DGM’lerde, ağır cezalarda, hapishane ranzalarında mekik dokuduğumuzu hatırlıyor olmalısın.

Sen 28 Şubatlarda Panda’nın davetlisi olarak (Ah şu kör olası oburluk) Mehmetçik Vakıflarına koşarken (şimdi önünden bile geçmezsin herhalde) biz cunta demekten yargılanıyorduk. Sen generaller televole kültürüne hot zot ettiğinde durumdan vazife çıkarıp televoleleri kötüleyen dizilere başlarken biz 28 Şubat’ın derin operasyonlarına maruz kalıyorduk.

O zaman da bize Kürtçü, dinci diye akıl almaz iftiralarla, topla tüfekle saldırıyorlardı.
Ne diyelim sana ponpon Emre?.. Herşeyin olduğu gibi bu yancılık işinin de fazlası zarar. İnanki iktidarın o kadar da siz ponpon kızların aşırı eforuna ihtiyacı yok. Onlar bertaraf edeceklerini ediyor, davalarla, sindirmelerle bildiğini okuyor, hatta başedemeyeceklerini anladıklarında (bu mizah işi başka bir iş, anladın sen onu) ziyarete bile gelmeyi düşünüyorlar...

Onun için; madem dans ediyorsun, zevk al…

Fazlası hararet yapıyor…

Yaramıyor…

NOT: (Bizi izlemeye devam et)

LeMan

Şimdi yeniHarman hafızanızı tazelesin:

Ahlaksızlığın da yalancılığın da riyakarlığın da bir sınırı olmalı

2010-09-18T14:04:00.000-07:00

Sezen, Cumartesi Anneleri için şarkı yaparken, LeMan 28 Şubatçıların elini öpüyordu, diye girmiş yazıyo genç sivil tosun. Bir tanesi 1. sayfalarından olmak üzere 3 ayrı sayfadan girmişler LeMan haberini…

Şimdi bunun zavallı zekası muhalifçilik oynamayı, kırmızı ayakkabı giyme sınırına ancak taşıyabildiği için nereden gireceğini de bilememiş. Gastenin 3 ayrı sayfasındaki 3 ayrı yazıda da tekrar var. LeMan 28 Şubat’ta Generallerin elini öperken…

Al sana LeMan’ın 28 Şubat kapağı… Sezen Aksu, generaller ve Cumartesi Anneleri…

Gördüğünü anlayabiliyo musun yavru sivil tosun? O küçücük beyninle tarihi yeniden yazabileceğini mi düşünüyorsun. Aç o sayıdaki LeMan ciltlerini bak bakalım, LeMan 28 Şubat’ta ne yapmış?.. Biraz gerilere git, Güneydoğu’daki kirli savaş için, köy yakmalar, infazlar, faili meçhuller, işkence, insan hakları ihlalleri, kayıplar, Cumartesi Anneleri için neler yapmış?.. Susurluk’ta 1 dakika karanlık eylemi LeMan Kültür’de Can Yücel, kayıp Hasan Ocak’ın annesi, babası, faili meçhul binbaşının eşi Tomris Özden’lerle beraber şalter indirilerek başlatılmış. Sen oraya Sezen’in bir şarkısını koymuşsun. Ben buraya on bin tane karikatür, kapak, yazı mı koyayım yamasız yalanın için. LeMan 28 Şubat’ta da Sezen’i pamuklara sarıp kollamış.
Şimdi bırakalım bunları da sen o Yasemin ablana sor bakalım. O 28 Şubat’ta Washington’da ABD’nin o eyaleti senin bu eyaleti benim dolaşıp n’apıyormuş?.. Bak sen daha bu yazıları girmeden önce yeniHarman’da çıktı 28 Şubat’ta yediği herzelerin listesi… Merve Kavakçı’nın linçinde onun kadar gayretlisi var mıymış, yok muymuş?. Bir cevap verin bakalım… Riyakarlığın, yalamalığın, yalancılığın da bir sınırı olmalı değil mi ama?.. Zaten bizim kapağımızda evet, hayır, boykot kapağı değil riyakarlığın kapağıydı.

Dergide referandum için 3 seçeneği de kullanan arkadaşlar var... Ama bunu anlamamak için kırmızı ayakkabılar seviyesinde bir ahlaka ve zekaya sahip olmak lazım.

Sevgili okurlar; Taraf Gazetesi’nin en dongoz yazarları çıktığından beri LeMan’a saldırmaya çalışan makaleler yazıyorlar. Kıllı soytarısından kırmızı bağcıklı genç tosunun sakallı abisine, profesör ünvanlı yazarlarına kadar bir sürü LeMan aleyhine zekaları yettiğince makale yayınladılar. Hiçbirine cevap vermedik. Medya eleştirisi yapan bir tanesi tek tek LeMan’da yayınlanan karikatür ve kapakları kendince analiz etmeye çabalayarak yazmış.

Bunu iki defa yayınladı. Mizah zekasının yanından bile geçemeyecek bir potansiyeli olduğundan hepsini g.tünden anlayarak açıklamaya çalışmıştı. Dertleri LeMan’ın itibarını fare gibi kemirmek, yamandıkları iktidar eleştirisini zayıflatmak. Kendileri okyanus ötesi g.t öpme yarışına girdikleri için bilinçaltlarından kusan LeMan 28 Şubat’ta generallerin elini öptü yalanını utanmazca, hayasızca yazabiliyorlar.

LeMan bu ülkede muhalifliğin tarihini yazmıştır. Bunların zavallı beyinleri bırakın LeMan’ın yukarda saydığımız insan hakları mücadelesi, işkence, faili meçhuller, yakılan köyler, yargısız infazlar, ölüm oruçları, cezaevi operasyonları, Cumartesi Anneleri, Susurluk, banka soygunları, yasak, sansür, baskı konusunda yazıp çizdikleri ve tarih yazan sicilini kavrayıp eleştirmelerini sadece gayler için yaptıklarını bile havsalaları almaz. Kime konuşuyorlar?..

Tuncay Akgün - LeMan

Eylül 2010 - 145. Sayı

2010-09-05T08:05:00.000-07:00

Hafıza-i Harmanti: Kenan Evren'in elinden öpen, dizine kapanan bugünün "Evet"çileri

Ezgi Aksoy, Romanya asıllı Viyanalı piyanist Mihaela Ursuleasa'ya "arabesk yavşaklığı"nı sordu: "Romanya 'menale'si de yavşak"

Başar Başaran, şair, filozof, yazar Oktay Taftalı ile konuşuyor: "Kapitalizmin çöle çevirdiği bir coğrafyada Kürt ya da Türk olmak hiç fark etmez

Esin Gedik yazıyor: "İntiharlarda sıra Türkiye'nin beyaz yakalılarında mı?"

Tayfun Er 6-7 Eylül olaylarının bir şifresini daha kırıyor: "Olaylarının ardındaki gizemli isim Hikmet Bil

İsmail Yiğit "Aileme Trabzona gidiyorum diye yalan söyledim" dediği Ermenistan izlenimlerini yazıyor: "Kavga İnsanla kelimeler arasında"

Mesud Ata, Karakök Otonomu ile İsviçre'deki anarşist kampına daldı:"Akıntıya karşı Anarşist Kamp

"Serhat Elfun Demirkol, alternatif enerjilerin yarattığı tahribatı yazıyor:
"Sanayi devrimi kuşların ölümüdür"

"Tarih vs Bellek" – Dr. Hakan Erdoğan

"Her şeye rağmen 'Evet' mi desek?" - Mehmet Bekaroğlu

"Aynı referandumda iki kez yıkanılamaz" - Cemal Dindar

"Alzheimer" – Başar Başaran

"Ayıp Nedir? Yalan Nedir? İftira Nedir? Hasan Basri Alp kimdir? - Tayfun Er

"Neden Evet Değil" – Onur Caymaz

"Biz toprak üsründe derin uykulardayız" – Tanla Sılay

"Honduras teslim olmuyor! Direniş devam ediyor!" - Ezgi Aksoy

"Kurt Kanunu" – Sercan Zorbozan

"Bana 'sponsor' olanın 40 yıl kölesi olurum" – Filiz Elasu

"En Çevreci kim?" - Yusuf Yavuz

"Hangi Öteki" – Fahrettin Ege

"Radyo aktif toz, referandum ve korkular üzerine" - Cansu Başak

"Nimet abla şans dağıtıyor!" - Alper Erdik

"Arjantin Medyası ve Başkan Cristina arasında neler oluyor" – Ezgi Aksoy

Kürşad Tüzmen'den yeniHarman yazarına:"Devletin tokadını yememişsin sen daha" – Mehmet Atakan Foça

Ata Erad yine, yeniden Tahran'dan bildiriyor, Ahmet Kanbay Kırgızistan'dan, İsmail Yiğit Ermenistan'dan, Karakök Otonomu İsviçre'den...

Anadolu harmanı, Dünya harmanı, Hafıza-i Harmanti...

Eylül sayısında...

Ağustos 2010 - 144. Sayı

2010-08-03T12:04:00.000-07:00

1982 Anayasası’na o gün dağlarda karşı çıkmış bir devrimci Mahmut Memduh Uyan, yeniHarman’a konuşuyor – Başar Başaran

“Evvel Temmuz’da Samandağ’da” - Mehmet Bekaroğlu
...
“Fascis: Demet Demet İlişki” –Tayfun Er

“Ormanlar ‘Yolgeçen Hanı’na Dönecek!” - Yusuf Yavuz

“AKP ve Eğitimin Sefaleti” – Alper Erdik

“Okur ve Yazar Pedagojisi” – Oktay Taftalı

“Dear Fazıl” - Sercan Zorbozan

“Tanzimat döneminden AKP’ye Sendikacılık” - Nedim Akay

“Özgürlüğümüze Tıklamayın! ”- Tanla Sılay

“Rahimde Rövaşata: Son Havabükücü Sarıgül, Teknosa’da İsyan Var!” – Mesud Ata

“Evrensel ve Kenan Evren’sel Hukuk” – Tayfun Er

“Baltanı Çıkar, cep telefonunu inceldiği yerden kopar!” - Ezgi Aksoy

“Entomofobi?” - Fahrettin Ege

“Bezgin Bekir Dersleri” (2.Ders: Boş Zaman)– Dr. Hakan Erdoğan

“Kuşatılmış bir halde olduğumu düşünüyorum” – Melis Tükel Sünbül

“Anneler, TRT Çocuk’ta Reklam İstemiyor!” - Filiz Elasu

“Türkiye gerçek yobazlarını mumla arıyor!”- Yusuf Yavuz

“ABD-Meksika Sınırı: Sınırda Kapitalizm Bozukluğu” - Ezgi Aksoy

Temmuz 2010 - 143. Sayı

2010-07-07T04:43:00.000-07:00

Selahattin Duman: “Gazete yöneticilerine lafı alabilme kapasiteleri kadar sokuyorum” (Başar Başaran)

Yasmin Levy yeniHarman'a konuşuyor: “Müzikte maske yoktur” (Gülşen İşeri)

“Kürt realitesini yeniden konuşmak”- (Prof. Dr. Mehmet Bekaroğlu)

yeniHarman ölümünün 3. yılında Ulus Baker’i saygıyla anıyor: “Dünyaya düşen adam” (Dr. Hakan Erdoğan )

“Vatan / Terketsen de sev” (Oktay Taftalı )

Gürkan Hacır: “Türkiye Cumhuriyeti uluslararası konsensusle kurulmuş bi rezerv devlettir” (Başar Başaran)

“Barcelona’da Kuş Katliamı - 65 Bin Güvercinin Katledilmesine Dur De!” (Ezgi Aksoy)

“Rahimde Rövaşata: Tashacklius Erectus / Serdar Turgut, Fethullah Hoca’yı neden öptü?” (Mesud Ata )

“Üniversite bir fabrikadır, grev yap işgal et”Londra Middlesex Komünü 2010 (Ergin Yıldızoğlu)

“Bir anne, bir çocuk ve büyüyen öfke...” (Gülşen İşeri )

“Yeni-Sağ” (Tayfun Er)

“Elveda Sinyorita!” (Alper Erdik)

“Komünist Manifesto’da bedenler” (Fahrettin Ege)

“Savaş karşıtı Yahudiler” (Mehmet Atakan Foça)

“Dikkat! Komplo var” (Tuncay Koç)

“Hadi Uluengin’in terbiyesizliği/ Başbakan Emperyalizm’den ne anlıyor?...”
(Başar Başaran)

ve dahası...

LeMan, Gazze Ablukasına Karşı

2010-06-04T16:46:00.000-07:00

Behiç Pek, Tuncay Akgün, Doğan Pehlevan, Güneri İçoğlu çizdi;
Tuncel Kurtiz, Eşber Yağmurdereli, Nihat Genç, Tayfun Er, Başar Başaran ve Oktay Taftalı yazdı

Haziran 2010 - 142. Sayı

2010-06-03T08:32:00.000-07:00

Metin Münir: Türk medyası Kapalıçarşı'dır.

Her köşe yazarının bir dükkanı var - BAŞAR BAŞARAN

Umut, Üzüm ve Kasket - TAYFUN ER

Kârlı satışlar olsun! | Helal Bankacılık Denilen Sahtekarlık - Prof. Dr. MEHMET BEKAROĞLU

Yeni Sömürgede Eski Umut | Geçmişten Bugüne Oligarşinin Koltuk Değneği CHP - OKTAY TAFTALI

Wernicke-Korsakoff: Kartezyen Felsefenin Sonu -Dr. HAKAN ERDOĞAN

Aydınlık için 'Kara' Kitap Fuarı | İsviçre’deki Anarşist Kitap Fuarı’na daldık -MESUD ATA

Latin Amerika’dan Bir Eflatun Nuri Kaydı | Burrón Ailesi’nin babası GABRIEL VARGAS, hoşça kal! - EZGİ AKSOY

Barbaros Şansal: "Ben de gençtim, bunlar da gençti...Bugün iktidarın tepesinde olan bazı adamlar benimkoynumdan geçti" - TANLA SILAY

CHP’deki değişimden psikopolitik dersler -CEMAL DİNDAR

Doğanın hakları olsaydı? -SERHAT ELFUN DEMİRKOL

CHP... Statükocu mu? Solcu mu? - TUNCAY KOÇ

Neden Rasim Ozan? Neden Enver Aysever? - ELİF GEVGELİ

Ömer Üründül’ün Frekans Analizi - TAYFUN ER

Bugüne kelepçe bir özde soykırım - BURAK COP

yeniHarman Tekel işçilerinin İzmir’deki Türk-İş binası işgalindeydi...
| İzmir’in İşgalci Kadınları - TAYFUN ER

‘Seri katil’ olmakla suçlananbakana ödül verdiler - Türkiye’yi ayağa kaldıran ödülün anatomisi -YUSUF YAVUZ

Mayıs 2010 - 141. Sayı

2010-05-06T11:30:00.000-07:00

Cumhuriyet Gazetesi Yayın Kurulu Üyesi Hikmet Çetinkaya, Mustafa Balbay’ın görevinden alınmasının ardından ilk kez yeniHarman’a konuşuyor:

"Mustafa Balbay’ın mahkemede o konuşmayı yapmaması gerekirdi"

- Başar Başaran

Tanla Sılay, Şevval Sam'la buluştu: "Televizyonda Ucuz emek sömürüsü var"

NTVMSNBC Latin Amerika muhabiri Aslı Pelit yeniHarman okurları için Bolivya’dan bildiriyor: "Cochabamba’da Pachamama’yı Kurtarmak"

Başar Başaran, 1941'in gazete arşivlerine daldı: "İsmet Paşa ve Hitler"

Marcos’un Maskesi - Bilinmezliğin Dayanılmaz Çekiciliği - Ezgi Aksoy

Gülşen İşeri 25. yılında Grup Yorum'la "Ve serüvenciler düştü yollara"

Ümit Bayazoğlu - Davul Tozu Minare Gölgesi: Muş Aslanı Antranik “Paşa”

"Yaşanan zamanı düşüncede kavramak" - Oktay Taftalı

Cemal Dindar, 2010 1 Mayıs'ını yazdı. Tanla Sılay, Taksim'i fotoğrafladı...

Mesud Ata'dan Rahimde Rövaşata: "Eyjafjallajökull: Uygarlğa Kıçıyla Gülmek", "'İslami-Sosyalist’ Laundering ya da Kafirlere açılan cennet kapıları", "Sevişelim mi bay katil?"

Dr. Hakan Erdoğan kısa bir aradan sonra yeniden yazıyor:
"Bezgin Bekir dersleri (1.Ders: Tembellik)"

Tüm Sokaklar Tiyatro Sahnesi, Her Yer Tiyatro, Her Yer Sahne Dışı Tiyatro Sahne Dışında, Sahne Dışı yeniHarman’da - Ezgi Aksoy

Mehmet Bekaroğlu yeniHarman yazılarına başladı:
"Savaşın ve barışın danüşmanları"

Prof. Dr. Sevinç Sayan Özer: Aşiretin kanatları altında “oynayan ve oynanan çocuklar”
ile “aman Siirtlileri kaybetmeyelim” politikaları

"CERN, Yalçın Aslan’ı da Bulabilir mi?" -Tayfun Er

"Nedenle sonuç arasındaki Kanlı Pazar: 1 Mayıs 1977" - Yusuf Yavuz

ve dahası...

Ümit Kıvanç’ın Cevabına Cevap

2010-04-13T15:31:00.000-07:00

yeniHarman'ın "Taraf Türkiye İçin Solcu Bir Gazetedir" başlıklı Ümit Kıvanç röportajının ardından..

Tuncay Koç - tuncaykocd@hotmail.com

Ümit Kıvanç, geçen sayıda kendisi hakkında yazdığım eleştirilere karşılık, cevap mahiyetinde bir “not” iletmiş Yeni Harman’a. Bu notta cevap aradım, pek bulamadım. Onun yerine beni ve “benim gibileri”, “kötüniyetli” olmakla, “idraksizlikle”, “riyakarlıkla” suçlayan ve hatta 3. Ordu Komutanıyla iyi anlaşacağımdan dem vurarak bir tek “Ergenekoncu” ilan etmediği kalan bir saldırıyla karşılaştım. Çünkü mantık, düz bir mantık: Onlar gibi düşünmüyorsan demek karşı taraftasın, o halde “Ergenekoncusun”. Sonra da hala demokrasiden, düşünce özgürlüğünden filan söz edip herkesi güldürüyorlar.

Ümit Kıvanç, öncelikle emperyalizm konusunda yapıp ettiklerinin ortada olduğunu söylüyor. Doğrudur, bu konuda yazmıştır. Esas mesele de zaten budur. Ben de emperyalizm konusunda birtakım bilgiler verdikten sonra, iki ayrı yerde “…bunları Kıvanç’ın bilmemesi düşünülemez” demişim. Çünkü bildiğini biliyorum. “Birdenbire Amerikan emperyalizmini seven biri mi olmuşum?” diye soruyor Kıvanç. Ben de zaten tam bu soruyu cevaplasın diye o yazıyı kaleme aldım. Ama cevaplamıyor; bunun yerine hakaret ediyor. Siz kendi aranızda artık siyasi literatürünüzde “emperyalizm” kavramına yer olmadığını karara bağlamışsınız ama biz fani “idraksizler” bunun neden olduğunu bilmiyoruz. Emperyalizmi nasıl anladığınız karşısında susuyorsunuz, eleştirilince “bir insanın koca bir hayatını, bütün yazdıklarını, söylediklerini, yaptıklarını iki kalemde sileceğini sanmak” diye bizi suçluyorsunuz. Oysa “benim sol tanımımda emperyalizm niye olsun ki” cümlesi Kıvanç’a ait. Bu tek cümle sizin emperyalizm konusunda yazdıklarınızı silmiyor mu? Siz kendi kendinizi tasfiye ediyorsunuz, biz eleştirince “otur yerine ben istediğimi söylerim. Yapıp ettiklerim ortada” diyerek bizi susturmaya ve azarlamaya kalkışıyorsunuz. İnsaf!

Kıvanç’ın Taraf gazetesiyle ilgili “Türkiye’de Taraf solcudur abi… …ekonomik konularda solculuğu tartışılır esas. Yani işçi meselelerinde falan solculuğu tartışılır” sözlerinden yola çıkarak, Süleyman Yaşar ve Etyen Mahçupyan’ın Tekel işçileri konusunda bakışlarıyla ilgili iki örnek verdim. Ama onlar üzerinden eleştiri yaptığım için Ümit Kıvanç bana yine kızıyor ve gazetede her yazanın sözünden sorumlu tutulamayacağını, herkesin istediğini yazacağını, günlük gazete fikrinin ne olduğunu anlamadığımızı söylüyor. Yani konu yine bizim idraksizliğimiz. Tamam da; Taraf gazetesine “solcu” diyen kendisi, ben de bu fikri eleştirmek için yazıyorum. Üstelik Taraf gazetesi hakkında “ekonomik konularda işçi meselelerinde solculuğunun tartışmalı olduğunu” söyleyen Kıvanç’ın bu yargısını pekiştirmek için yaptığım alıntılara karşı, “bunların hesabı niye benden soruluyor” diyor? O konuda kendisinden değil, Taraf’ın bakışından hesap soruluyor. Sizden sorulanlar belliydi, sorulanlara değil, sorulmayanlara cevap vermek yeni bir yöntem herhalde…

Kıvanç, benim “biraz sıkıştırılırsam kendisinin ‘satılmış’ olduğunu söyleyeceğimi” iddia etmiş. Böylece, beni “satılmış, hain” gibi sıfatları bol keseden kullanan bazı milliyetçilerin yanına koymaya çalışıyor ki buna artık ‘yuh!’ denir. Bu konularda sıkıştırılacağım bir durum yok, yerim geniş. Bu “satılmışlık” konusunda bir îma dahi yok. Geçen sayıdaki yazı, bana bir yerden bavulla filan da gelmedi. Taammüden tek başına yazdım. İddia ettiği gibi, Türkiye’deki egemen sistemle, medyası ve ordusuyla da hiçbir şey paylaşmış değilim. Bunu nereden çıkarıyor anlayabilmiş de değilim üstelik. Kendisini eleştirdiğim yazıdan mı? Yoksa benim hakkımda başka bilgileri mi var? 3 yılı aşkın bir süredir Yeni Harman’da (uzun aralıklarla da olsa) yazılarım yayınlanıyor. Gerek bunlarda yazdıklarımı, gerek iktidarlara, yargıya, şirketlere rağmen sürdürdüğüm 10 yıla varan çevre mücadelesini de bilen biliyor. Bu yapıları kutsamak yerine hep eleştirdik. Fakat sizin sıkıştığınız yerde her türlü suçlamayı rahatlıkla yapabilme beceriniz, nasıl bir demokrasi istediğinizi de gösteriyor. Her şeyi siz bilirsiniz, en büyük solcu da gerekirse liberal de muhalif de sizsiniz. Eleştirinin de tekeli sizde… Birileri çıkıyor ve sizleri eleştirme cüretini gösteriyor. O zaman kesin bunlar (yani bizler) ya Ergenekoncudur ya da idraksiz goşist devrimcilerdir. … Hatta kendilerinin “sol” olmayan sol anlayışlarını eleştirdiğim için, kapitalizme hizmet etmiş bile olmuşum. Herhalde Taraf’da ki yazar sermaye piyasasının ucuzluğunu gösterdiğim için. Bu kusuru da sevinçle kabul ediyorum.

Sizinle hiçbir konuda anlaşamayacağımız kesin.

[ Bkz. SOL OLMAYAN TARAF SOLCULUĞU - TUNCAY KOÇ ]

Nisan 2010 - 140. Sayı

2010-04-07T08:37:00.000-07:00

● Eşber Yağmurdereli anlatıyor: "Milli İradenin En Büyük Savunucusu AKP'nin En Büyük Korkusu Milli İradenin Meclise Yansımasıdır"

● İkisi de yurtdışında yaşamış, ikisi de bozuk Türkçeli, ikisi de güzel… Tanla Silay, Pelin Batu’ya kadın desteğini yeniHarman’da veriyor

● Başara Başaran, Kızıldere’den sağ kurtulduğu günün dönümünde Ertuğrul Kürkçü ile konuştu: "Mahir'i Öldürmemezlik Edemezlerdi"

● Tayfun Er’den bir İhsan Doğramacı Portresi:"Devlet Bey"

● Ezgi Aksoy, Latin Amerika’nın kesik damarlarından akıyor: Meksika'dan Bir Ses: AMLO'nun En Büyük Destekçisi Ixtla ile konuşuyor

● İhsan Eliaçık'la Mardin Fetvası Üzerine (Başar Başaran)

● Mesud Ata’dan gollük pozisyon: Rahimde Rövaşata

● Oktay Taftalı yazıyor: "Zamanın ruhunu anlamak"

● Ümit Bayazoğlu ile Davul Tozu Minare Gölgesi

● Aslan Özdemir, Cemal Dindar ile birlikte 12 Eylül'ün psikiyatrik yansımasına bakıyor

● Gülşen İşeri, sinema emekçileri ile konuşuyor: "Maden işçilerinden beter çalışma koşulları altında dizi emekçileri kan ağlıyor"

Dahası ve dahası... yeniHarman ile tarihin arka sokakları...

Mart 2010 - 139. Sayı

2010-03-07T12:05:00.000-08:00

MART SAYISI ÇIKTI!

Şubat 2010 - 138. Sayı

2010-02-02T11:09:00.000-08:00

Ocak 2010 - 137. Sayı

2010-01-07T15:08:00.000-08:00

Yalnız adam Cüneyt Ülsever yeniden yeniHarman’da

-Başbakan Erdoğan neden "Cüneyt haindir" dedi?

-Turgut Özal odada tuttuğu çantayı almaya neden bir albayı gönderdi?

-Tayyip Erdoğan ile hangi parkta buluşurdu?

-250 jandarma eri neden Ülsever hakkında suç duyurusunda bulundu?

Nowheristan İmparatoru yeniHarman’a konuştu – Filiz Elasu

Akın Birdal yeniHarman’ın konuğu “Bugün yürüdüğümüz sokak güvenli değil”
-Hayrettin Belli/Başar Başaran

Amiral Gemisinin Komodor’u – Tayfun Er

Son Medyalog: New Year's Resolutions of a Surprise Engineer
-Gürkan Haydar Kılıçarslan

DOSYA: ETA- PKK
Dersimiz: Bask Ülkesi ve Kürt Meselesi – Ezgi Aksoy

Daul Tozu Minare gölgesi – Ümit Bayazoğlu

Eşber Yağmurereli: Kürt sorunu için çözümsüzlük mü umut mu? – Sezai Sarıoğlu

Sol ve Din –Oktay Taftalı

Başka bir Sarı Gelin öyküsü - Cuma Hikmet

Fikri Sönmez Bu Şafaklarda –Tayfun Er

Türkiyedeki mizah ‘majesteleri mizahı’ mıdır? – Başar Başaran

Harman İktisad Söyleşileri : David Held – Bigehan Baykal

Güzel İzmir –Tanla Sılay

Vietnam’dan Dr. Ulaş Başar Gezgin, Singapur’dan Korkut Güle...

Aralık 2009 - 136. Sayı

2009-12-08T07:02:00.001-08:00

CIA, MOSSAD, THKP-C, Kızıl Tugaylar, Japon Kızıl Ordusu, Filistin Kurtuluş
Örgütü, Çakal Carlos, Abdullah Çatlı, Uğur Mumcu, Yaser Arafat...

"Balıkesir’in Burhaniye ilçesinde boyacılık yaparak hayatını sürdürmekte olan devrimci Halid Özkul’un akıl almaz hayat hikâyesi…" - Elif Gevgeli

Tayfun Er’den sıkı bir arşivcilik örneği daha:“Babıâli, İkitelli; Hepsi Bir Halli”

Oktay Taftalı’dan yeni dünya düzeninde hayatta kalma reçetesi:
“Şehirdeki evini sat, köydeki toprağını geri kazan”

Prof. Dr. Mehmet Bekaroğlu yeniHarman’a yazıyor: 28 Şubat, AKP ve Dünya Düzeni

Bilgehan Baykal ile İktisad Söyleşileri devam ediyor: London School of Economics’in dünyaca ünlü profösürü Richard Senett, Türkiye’de ilk kez yeniHarman’a konuşuyor

Linux ile Pembe Domatesin ne ilgisi var? Defne Koryürek yeniHarman için yazıyor...

Algıları yıkan devasa sürrealist Murallar; Anarşist stenciller; Nihilist İronik grafiti; Aztek kültürü bazlı yeni Tekno-Aztek stili; Stickerismo; sarsıcı tabela sabotajları…
Ezgi Aksoy, sizleri Latin Amerika Açık Hava Sanat Müzesi’ne götürüyor!

Seyit Rıza ailesinin avukatı Dersimli aydın, hukukçu ve yazar Hüseyin Aygün ile Dersim 1938 üzerine -Başar Başaran

yeniHarman’da Beyin Fırtınasına Devam:
Hayrettin Belli'nin koordinatörlüğünde Aydın Çubukçu, Ertüğrul Kürkçü, Mahir Sayın, Celal Beşiktepe gibi 68'li isimleri ve Abdullah Öcalan'ın avukatlarından İbrahim Bilmez ile Kürt Açılımı tartışmasından sonra 1970'lerdeki silahlı eylemler ile 1984'ten başayan silahlı kalkışma aras›ndaki farklar, Devletin terör konseptinin eleştirisi.

Sosyal Şizofreni –Gürkan Haydar Kılıçarslan

“Bir gün, bir Arap, bir Kürt, bir Türk bir adaya düşmüşler...” –Cemal Dindar

“Faydalı bir parazit: Murat Bardakçı” -Ümit Bayazoğlu

“Zaman: Saatli Bomba” –Mesud Ata

HarmanDünya: Singapur, Vietnam, Fransa, dahası, dahası

Aşk şiiri yazmaya utanan Şair’in oğlu Mehmet Efe Taftalı

2009-11-10T07:07:00.002-08:00

Siz hiç bir insanın yüzünde samimiyetin, dürüstlüğün ve erdemin dokunabileceğiniz kadar aşikâr olduğunu gördünüz mü? Elini sıkmakla bile ferahladığınız bir ağabeyiniz oldu mu? Birisini dinlerken dünya için, insanlık için, hatta kendiniz için bile umutlandınız mı? Benim kişisel olarak bu sorulara verebileceğim yegâne yanıt Oktay Taftalı’dır. Oktay Ağabey ile konuşurken içimde okumaya, yazmaya ve hakikate dair bir iyimserlik uyanır. Bazen sizin de dünyada kötülüğün galibiyetine dair bir endişeniz oluyorsa Taftalı’yı tanımanızı öneririm. İyiliğin kazanacağını onun gözlerinden anlayabilirsiniz.

Gâvur ayazında bir Viyana gecesi düşünün seksenlerin başında. Sokak lambası ve kar. Yaşayabilmek için para gerek. Para için çalışmak. Soğuktan ellerini hissetmiyor Oktay Ağabey. Karnını doyurmak için bütün gün kaldırımlardaki karları temizlemek zorunda. Ama neredeyse işin sonu yok. Çünkü bir sokağın sonuna geldiğinde başladığı yeri yeniden kar tutmuş oluyor. Omzunda kürek Sisifos gibi başa dönüyor Oktay Ağabey. Bir yerlerde uğruna vuruştuğu bir dünya paldır küldür yıkılırken o haklılığından emin, kendisinin değil zalimin yanlış olduğunu biliyor. Bu yüzden yılmıyor, inatla, emekle çalışıyor. Eşref-i mahluk olan insana nasıl yaşamak yakışırsa öyle çalışıyor. Çünkü dünyanın sahilleri bütün insanların kardeşçe oturup yıldızları seyredebileceği kadar geniştir. Oktay Ağabey bunu bildiği için vazgeçmiyor. Gurbet gecelerinde sabahlara dek gözleri kan çanağı felsefe okuduysa ettiği iman aynı imandır. Ringe çıkıp boksa tutuştuysa korkusuzluğu aynı imandandır. Allah’a, devrime ve insanlığa hiç tükenmeyen namuslu bir iman.

O yüzden, ‘Şimdi elli yaşında bir adam neden çocuk sahibi olur? Sorusunun cevabında yaşayakalmaya dair aynı mücadeleyi görmek gerekir. Çünkü devrimcidir Oktay Ağabey ve evvel Allah hayatın belini kıracaktır.

Canımın içi Mehmet Efe’nin doğduğu haberi çok uzaktan geldiğinde ilk bunları düşündüm. Sonra böyle bir babanın oğlu olmak şerefi ile hayata galip başlayacak olan Mehmet Efe’ye dualar ettim. Yolu, izi açık olsun, kendisini var edebilsin diye. Hoş geldi, sefalar getirdi benim aslan yeğenim.

Başar Başaran / yeniHarman, Kasım '09

Kasım 2009 - 135. Sayı

2009-11-07T03:17:00.000-08:00

Hayrettin Belli'nin moderatörlüğünde
Aydın Çubukçu,
Ertuğrul Kürkçü,
Mahir Sayın,
Celal Beşiktepe
gibi 68'li isimler ve
Abdullah Öcalan'ın avukatlarından
İbrahim Bilmez
yeniHarman'da
“Kürt Açılımı”nı masaya yatırdı

10 yıl önce Türkiye'ye gelen ‘Barış Grubu’ üyesi İmam Canpolat konuşuyor

Gürkan Haydar Kılıçarslan’dan "En hakiki bitirme planı"

Mesud Ata, CinnetModern’i yazıyor: “Salgın ve Korku Uygarlığı”

Başar Başaran, Deniz Baykal’la imtihanı, Aşk Şiiri yazmaya utanan şairin oğlunu yazıyor

Kamran Nijad, Fransa’da Türk ve Kürtlerin de dahil olduğu ‘Sans-Papiers’(Pasaportsuz)’lar yangınını yeniHarman’a yazıyor: “Kağıtsızların Direnişi”

Cem C. ve Sinan İzmir, seks kölesi olarak çalıştırılan hayvanları anlatıyor:
“İnsanlığın geldiği son nokta: Orangutan pezevenkliği”

Ezgi Aksoy, Sızıntı dergisinden Latin Amerika’ya uzanıyor:
“Ağlayan çocuk tablolarının sırrı ne?”

Erguvaniler ve Yalıdakiler’in yazarı Tayfun Er, yeniHarman’da yazmaya devam ediyor

●Boğaziçi ve ODTÜ’den IBM/HP’ye Vasıfsız İşçiler - Nedim Akay

●Türkiye’nin yeni ideolojisi: İntihalizm - Sabri Gürses

●Yaşayan Ölülerin Bayram - Ezgi Aksoy

●Tarafsız yargı düğünü - Gürkan Haydar Kılıçarslan

●Müslümanın Kapitalizmle imtihanı – Oktay Taftalı

●Tarihçi Eric Jan Zürcher: “CHP yel değirmenleriyle savaşıyor” – Burak Cop

Singapur, Vietnam ve Londra’dan DünyaHarmanı,
Yiğit Bulut’un jöleli saçları, Zolfo Livanello, İktisat söyleşileri ve dahası…

Ekim 2009 - 134. Sayı

2009-10-07T07:10:00.000-07:00

Diyarbakır 5 No’lu cezaevi
Mesud Ata, Cehennemin provasının yapıldığı yerde

Başar Başaran, Cihangir kahvelerinden İslamcı çay ocaklarına Uzak İhtimal’in bilinmeyen öyküsünü yazıyor.
DVD Bonus’larında bile bulamayacağınız bir Perde Arkası

Liberallerle Ulusalcıların tek ortak noktaları onu sevmemeleri.
Yalnız adam Cüneyt Ülsever içini yeniHarman’a döküyor...

Sirus UFO Uzay Bilimleri Araştırma Merkezi Başkanı Hakan Akdoğan, Tanla Sılay’ın sorularını yanıtlıyor

Ezgi Aksoy Venezuella Başkonsolosu José Gregoria Bracho Reyes ile konuşuyor

Emine Yöney'den Tayfun Er ile yeni kitabı "Yalıdakiler" üzerine

Dr. Hakan Erdoğan'dan Reklamcılık Sözlüğü

Hayat beklentilerimiz ve ideal hayat [ Oktay Taftalı ]

Güçsüzlüğün İktidarı [ Gürkan Haydar Kılıçarslan ]

Acı Süt (La teta Asustada) [ Ezgi Aksoy ]

Çevre dostu GDO’lu pirinç! [ Defne Koryürek ]

Kısrağın kuyruğundan “Kısrak başı gibi uzanan memleket”e
[ Dr. Ulaş Gezgin ]

Can alıcı bir özelleştirme vakası: France Télécom intiharları [ Burak Cop ]

Evlilik ve Seks - Haz Bitti Yapı Paydos! [ Başar Başaran ]

Ahmet Tonak: Marksist Arayışlar, Ütopyacı Anarşistler, Anarko Komünist Hareketler…
Küreselleşmeye karşı bir üçüncü yoldansa bana bunlar cazip geliyor
[ Bilgehan Baykal ]

ve dahası yeniHarman'ın Ekim sayısında

yeniHarman Twitter'da

2009-09-04T08:23:00.000-07:00

Twitter alemine yeniHarman da daldı, Gürkan Haydar Kılıçarslan ise Twitter'a ateş püskürdü!

https://twitter.com/yeniharmandergi

GHK, Twitter için ne dedi:

Ögrendigime gore twitter'a bilmemkaç karakterden fazla yazı da yazılamamaktadır. Bu da GHK'nın dişinin kovuguna bile yetmez. Bu twitter'ın emperyalizmin yeni bir oyunu oldugunu dusunuyorum. Zaten zar zor okuyan dünya internet halklarını okumaktan tamamen kopartmaya calışan bir karanlık zihniyetin son numarası olarak dusunuyorum.

Facebook mis gibidir. istersen ansiklopedi yaz ne yazsan kabul etmektedir. Herseye ragmen twitter'i kullanmaya baslarsa GHK "Kuran'ın bile hediyesi şu kadar lira, GHK yazıları da bu kadar lira, ütopya henuz çok uzakta ; sen de yaz sen de sat kardesim ; yazılarımı internetten bedavaya indirenlerin alnını karışlarım ; şu anda Tayyip Bey kardeşim ile iftardayım, sigara paketimi çekiştiriyor, alamadı, aldı, geri aldım, korumalar ustume çullandı, paketi kurtardım dostlar, aha yine gitti elimden, dur bi dakka kardesim bari bitireyim o paketi, Allah senin, aha kaptım, dostlar Tayyip Bey'in güneş gözlüğü bende artık; rahat dur Oray, masa orada ; "slm Serdar asl " gibi notlar esliginde kullanacaktır.

Eylül 2009 - 133. Sayı

2009-09-01T07:43:00.000-07:00

yeniHarman Eylül sayısı çıktı çıkacak...

●Nazlı Ilıcak'tan, Bekir Coşkun'a
12 Eylül Güzellemeleri - Tayfun Er

HarmAntiMedya
-Bazıları Amerika sever
-Teğmen Tümer, İsmet Özel okuru muydu?
-Nesin, Livaneli'ye sert girdi!
-Koç Holding'den 'anarşist' Bienal

●Başar Başaran'dan Eşber Yağmurdereli söyleşisi:
“Bir zamanlar Kürt meselesini tartışmayı vatana hıyanet sayanların yıllar önce bizim yaptığımız ihanetin bugün bir parçası haline gelmiş olduklarını görmek umudun ötesinde bir şey…”

●Mesud Ata
Direnistanbul İstanbul için isyan vakti!

●Oktay Taftalı
Açılıma katkı!

●Nuray Mert ile söyleşi:
“Radikal’in ismine bu kadar kanmayı anlamıyorum”

●Mesud Ata - Nikola Sa’afin:
Tekerlekli sandalye ile Türkiye’yi ve İsrail’i ‘tehdit’ eden Filistinli

●Emine Yöney:
Neoliberal Bekaret Kemeri Politikalarının İflası

●Fikret Başkaya:
“Eskiyi düşünmemek, eskisi gibi yaşamamak gereken bir zaman bu...”

●Başar Başaran :
Bir Tükürüğün Hikayesi ( Eşber Yağmurdereli için)

●Mehmet Bekaroğlu, Şamil Tayyar'a ağzının payını yeniHarman'dan verdi:
“Bu adam 28 Şubat’ta darbe şakşakcısıydı”

●Davul tozu minare gölgesi Ümit Bayazoğlu

●Ezgi Aksoy:
HONDURAS’TA DARBEYE DARBE

●Medyalog Gürkan Haydar Kılıçarslan

●Tayfun Er:
Pogromdaki Kaos

●Mezopotamya Sosyal Forumu "Ben de varım” diyen herkesi çağırıyor

●Metin Yeğin ile söyleşi: “Allah bütün devletlere zeval versin!”

●Nedim Akay IMB'in kanlı tarihini yazıyor:
Kapitalizm, Kan ve IBM

●Dr. Ulaş B. Gezgin:
Kore’den Tayland’a Bir Yolculuk...

●Laz Marks yaylalardaydı

●'Çizgi roman Oscar'ına aday olan Kutlukhan Perker ile söyleşi:
Bizde işler ‘Yahşi Batı’

●12 Eylül Rakamlarla kanlı bir dönemin iç yüzü

Ağustos 2009 - 132. Sayı

2009-08-05T03:12:00.000-07:00

Hürriyet Almanya ve Kerem Çalışkan olayının iç yüzü aydınlanıyor.
Ali Gülen yazıyor:
“Almanya Hürriyet’te ne oluyor, bir de benden dinleyin”

Başar Başaran, Gürsel Tekin ile konuştu. Tekin, tarihi okul binaları satışına ateş püskürüyor:
“Merkezi yerlerdeki camileri de satsınlar. Onlar da para ediyor..."

Hewler Post’un başyazarı Rebwar Kerim Weli ropörtajı: “Biz Osmanlı’nın çocuklarıyız!”
(Emre Demir)

Haluk Gerger’le Türkler, Kürtler, Dünya ve Emperyalizm üzerine ders gibi bir ropörtaj:
“Asıl Türk halkı bakımından endişeliyim. Yıkıntının altında kalan onlar olacak”
(Başar Başaran)

Mesud Ata, Türk medyasında ilk kez Leonard Cohen’in İsrail de vereceği konser ile ilgili yükselen protestoları yazıyor tüm dünyada büyüyen protestolar yeniHarman’da.
"Cohen, Remmeber Gazza Don’t play Israel!"

Yusuf Yavuz:
DP’den AKP’ye, Said-i Nursi’den Zeki Müren’e çarpıcı bir aile öyküsü...
Menderes Türel’in Rixos transferinin elli yıllık sırrı

Ezgi Aksoy Küba Komünist Partisi yetkilisi ve gazeteci Enrique Hernandez ile İstanbul’da konuştu.
“Küba Devrimi’nin 50. yılını kutluyoruz

Kemal Öncü:
Ölümünün 10. Yılında Güler Yücel ile Can Yücel’e Dair...

Mesud Ata Sendikalı imamlar ile cami avlusunda konuştu:
“Bu yıl Cuma namazına denk geldiği için 1 Mayıs’a gidemedik”

Oktay Taftalı:
“Cumhuriyet’e sahip çık

Gürkan Haydar Kılıçarslan / Medyalog
“Kırk yıl hatırlı bir kahve”

Başar Başaran:
“Söz ola kestire başı demokrasisi”, “Kırım Kongo Vs Domuz Gribi

Davul Tozu Minare Gölgesi
Usta Gazeteci Ümit Bayazoğlu yazıları ile artık yeniHarman’da

Melis Tükel:
“Önyargılardan uzak insani duygular aranıyor”

Filiz Elasu:
“Özgürlüklerin Dayanılmaz Hafifliği”

Lemancoğrafik Dergi, National Geographic’e kafa tutuyor!
Git Dergisi’nin 100. Sayısı için Timur Danış’la konuştuk

yeniHarman Alternatif Cuma Toplantısı

2009-07-03T08:37:00.000-07:00

yeniHarman Haziran sayısında “Oradaydım” başlıklı medya dünyasının meşhur Salomanje Cuma toplantısı hakkında yazdığım yazıdan sonra ortalık yıkıldı. Serdar Turgut köşesinden bir daha bu toplantılara katılmayacağını ilan etti. Bu toplantının bir çeşit narsizm bağımlısı terapi grubu olduğunu ifade etti. Oray Eğin, Serdar Turgut’a katılmadığını yazdı. İsim vermeden GHK’yı ajan ilan etti. Gerçekten de Vatan Gazetesi internet sitesinden yayılan haber belki 30 küsur internet sitesinde yer buldu. Bu konuda röportaj talebi aldım ve ilk röportajımı verdim. Derken grup üyelerinden Ahmet Hakan muhtemelen GHK’nın kem gözlerinin bardağı taşıran son damla olması nedeniyle kolunu kırdı ( Gerçi Ahmet Hakan oradayken bir kadın nazar boncuğu satıyordu ve Salomanje konuklarından benden başka bu kadından nazar boncuğu alan da olmamıştı.). Haberi alır almaz kendisine ilk geçmiş olsun iletisini gönderenlerden oldum. Köşesinden teşekkür etmedi ama sağ olsun 4 gün sonra e-mail ile teşekkür etti ki teşekkür listesine de böylece cebren ve hile ile girmiş olayım. En sonunda yazın da gelmesiyle Eylül’ün ilk Cuma günü için sözleşen bu grup Salomanje toplantılarını tatil etti. Fehmi Koru kardeşim’e bir sonraki Fasıl için beni davet etmesini ilettim. Eskiden zaman zaman cevap yazan Fehmi Koru bu hususta cevap yazmadı ve muhtemelen bilgiyi sızdırmamak için seferberlik ilan etti. Ama en çok Ertuğrul Özkök beni hayal kırıklığına uğrattı. O da küçük bir grup Doğan medyası isimleriyle beraber Reservoir Geceleri düzenleyeceğini ilan etti. Yaptığı ilk organizasyonda ortam dinlemesine tabi olup olmadıklarını araştırdığından bahsetti. Ama beni hayal kırıklığına uğrattı. Çünkü böyle bir aktivite hakkında önceden tek bir haber bile sızdırmadı. Fehmi Koru’nun çok ketum olması nedeniyle artık tek umudum Ertuğrul Özkök ve Reservoir Geceleri’dir. Netice itibariyle Salomanje toplantıları ya tamamen ya da geçici olarak bitti.

Ne var ki Oktay Taftalı abimizin ifadesiyle fizik yasaları gereği, doğa boşluk kabul etmiyor. Salomanje toplantılarının iptal olmasının hemen arkasından yeniHarman yazarları olarak biz de alternatif bir Cuma toplantısı düzenledik. Yurtdışından gelen Oktay Taftalı abimizin memlekete ayak basmasından sadece birkaç gün sonra Cuma toplantımızı LeMan Kültür Kafe’de icra ettik.

O Cuma günü bir iş görüşmem vardı aslında. Kurtköy’deydi. İşyerine vardığımda içeride bekleyen 5 tane mühendis daha vardı. Bana biraz bekleyeceğim söylendi. Ben de 3 saat kadar “biraz” bekledim. Aslında akşamı iple çektiğim için bu koskoca 3 saat o kadar da uzun geçmedi. Ama en azından bu işyerinde çalışmanın bir çeşit mazoşizm olduğunu anlamamı sağladı. Bir ara, benimle görüşme yapacak olan adam dışarı çıkıp bana “Şu dışarıda bekleyen Chevrolet sizin mi?” diye sorduktan sonra boynumu çevirip dışarı baktım ve dışarıdaki son model Chevrolet’yi gördüğüm anda hayatın kendisinin başlı başına bir mizah hazinesi olduğunu anladım.”Yok” dedim ona. Kötü bir aday izlenimi vermeye karar verdiğim görüşmemi beklerken tesadüfen 2 okur kardeş aradı beni. Onlara toplantımızdan bahsettim ve isterlerse katılabileceklerini söyledim. Önce duraksadılar, şaşırdılar ama kabul ettiler. Biri karşı taraftan gelecekti. Diğerini ise ben giderken o sıra kullandığım bir şirket aracı ile alacaktım. İş görüşmesini sizlere daha sonra anlatacağım. Okur kardeşimiz için saatlerce trafikte bekledim ve inanın geçireceğimiz akşamın keyfini hissetmek nedeniyle bundan yana en ufak bir şikayetim de olmadı. Nihayet ikimiz beraber Taksim’e, dergiye ulaştık.

Oktay Taftalı abimiz birasını yudumlamaya çoktan başlamıştı. Tuncay Akgün abimiz de oradaydı. Editörümüz Başar Başaran kardeşimiz ile taa Antalya’dan Yusuf Yavuz kardeş de katılımcılar arasındaydı. Akşamın ilerleyen saatlerinde diğer okur kardeş de yerini aldı. Derken bir gece önce 5N1K’da Tayyip Erdoğan’ın psiko-biyografisini anlatan psikiyatrist Dr. Cemal Dindar ve beyin cerrahı doktor yazarımız Hakan Erdoğan kardeşler de yerlerini aldılar. Zaman zaman LeMan dünyasından değerli isimler de gecemize katıldılar.

Oktay Taftalı abimiz olağanüstü performansıyla gözlerimizden yaşlar gelmesine neden oldu. Birkaç metre ötedeki sahneden Cem Yılmaz’ın çıktığı bu mekanın tarihinde Oktay abi sayesinde ve sohbet liderliğinde kanımca bu kadar çok kahkaha duymamıştır Leman Kültür duvarları. Üstelik tüm bu kahkahaların bir geyik neticesinde olmadığını, tam tersine olağanüstü yerinde tespitlerin, analizlerin ve değerlendirmelerin arkasından geldiğini söylemem gerek. Gece boyunca neredeyse tek bir geyik yapılmadı. Hemen herkes gerek grup dahilinde, gerek ikili, üçlü sohbetlerle üst düzey muhabbetin en tatlı örneklerini verdi. Oktay Taftalı masanın başucunda bir kaptan gibi dümen elinde hepimize tatlı ve güvenli bir muhabbet yolculuğu yaptırdı. Bir kısım insanlar, ben dahil kimileriyle ilk defa tanışıyor olmanın keyfi içinde saatlerin nasıl geçtiğini önemsemeden her dakikası dolu geçen doygun bir gece yaşadık. Her katılımcı kendi mesleki yaşamından ve yazarlığından zengin sohbetler kattı. Medya dünyasında sıklıkla rastlanan bu tür sosyal aktivitelerde yine sıklıkla rastlanan kimsenin kimseye yaranma gayreti yoktu. Herkes doğal ve herkes kendisiydi. Kimsenin kimseye bir ispat derdi yoktu. Başar kardeşimin sıklıkla ifade ettiği gibi medya dünyasında ender rastlanan bir temiz farkındalıktan başka başkalarına atacağı havası olmayan temiz ve güzel insanların bir hoş sohbetiydi tüm gece...

Bu arada ben epeyce aç gelmiştim ve bu gecenin Oray Eğin’i beklenmedik şekilde GHK olmuştu. Kendi önümdekileri silip bitirdikten sonra Tuncay Abi, Başar ve Oktay Abi’nin önündeki tabağa da sızmayı başardım. Arada bir işi sağlama alıp bu üçlüyü lafa tutacak bir şey söylüyor, ardından tabağa kuvvet yükleniyordum. Okur kardeşlerimiz de geceye aktif bir şekilde dahil olup akşamı renklendirdiler. Herhalde okur kardeşlerimizin bu toplantıdaki varlığı alternatif medyanın yüz akı olan yeniHarman ile yaygın medyanın arasındaki mesleki ölçekte insanlık ve kalite farkının da bir göstergesi olmalıydı. Menümüz mütevazi sosislerden müteşekkil idi. Çoğunluk bira içti. Masanın entelektüel seviyesini, Salomanje’de gördüğüm seviye ile karşılaştırmamı isterseniz, size söyleyeceğim, böyle bir karşılaştırmanın eşyanın tabiatına aykırı olduğu yönünde olacaktır. Hiç denizdeki balıklarla akvaryum balıkları bir olur mu?

Tüm açlığıma rağmen ve herkes muhabbetin doruklarında gezinirken gizli gizli tabakları boşaltmama rağmen ne karnım doydu bu gece ne de ruhum doydu bu kadar zengin menülü sohbetlere. Masada bulunan herkesin bir mesleği vardı bir kere. Bir de hayatı. Biz yeniHarman yazarları yaygın medyadaki mesleksiz ve hayatsız insanlar gibi değildik ki bir kere.

Her şeye rağmen Salomanje’ye benzeyen iki şey vardı. İlki, bu sefer müesseseden içtiğim 3 adet biranın ardı sıra yine lattemi ısmarladım. Tuncay abiden kaçmadı bu. “Latteni de ısmarladın yine” demeyi ihmal etmedi. İkinci olarak, bu kez tam anlamıyla Külkedisi idim. Bir paralı otoparka bıraktığım aracımı bu sefer saat 12 olmadan almalıydım. Çünkü bu saatten sonra otopark kapanacak ve bu kez sokakta kalacaktım. Hem de yanımdaki okur kardeşi evine bırakmam gerekiyordu. Zaten benden önce Yusuf Yavuz erkence ayrılmak zorunda kalmıştı. Saat 12’ye yaklaşırken herkesle kucaklaştım ve sabaha kadar sürmesinden memnuniyet duyulacak bir geceyi noktalamak zorunda kaldım.

yeniHarman bu toplantıyla sadece eğlenmedi. Aynı zamanda belirli kararlar alındı. Bunlar üzerinde fikirler serdedildi. En önemlisi ise yeniHarman’ın okurları ve yazarları arasında ışıyan yükselen dostluk dünyası tanımlanmış oldu. Siz değerli okurlarımızla iletişim hatlarımızı güçlendirme kararı aldık. Önümüzdeki aylarda bunları uygulamaya geçeceğimizi umuyorum.

İlerde GHK asıl şöyle diyecektir. “Evet dostlar! Ben asıl oradaydım!”

Gürkan Haydar Kılıçarslan - Temmuz 2009

Temmuz 2009 - 131. Sayı

2009-07-02T07:30:00.000-07:00

►ÖDP’de yeni bir dönem başlıyor... Başar Başaran Ayrılanlar ve Kalanlar ile konuşuyor.

Alper Taş: "Türkiye sosyalist hareketi ideolojik manada bütünüyle tasfiye edilmek isteniyor"

Ufuk Uras: Dev-Yol’u Dev Yol yapan ana damar bizimle birlikte

►“Rusya’ya söz verdiğimiz için yok saydıklarımız...”
Dr. Hakan Erdoğan yeniHarman için Çeçen Mülteci Kampına girdi.

►“Sıkar mı? Sıkmaz mı?”
Psikiyatrist Cemal Dindar Kenan Evren’in ‘İntihar ederim' Açıklamasını yeniHarman için değerlendiriyor

►Gürkan Haydar Kılıçarslan yazıyor:

●Godot beklerken belge geldi

●Asıl oradaydım! / Salomnaje’ye alternatif Harman Medya Toplantısı bütün ayrıntılarıyla ilk kez yazılıyor.

►Filiz Elasu 10 yıldır Türkiye’de yaşayan Alman gazeteci ve Sümerolog Jan Keetman’la İran Dönüşü İran’ı görüştü.

►Başar Başaran İran’ı yazıyor: “Akrabanın Akrabaya Akrep Etmez Ettiğini”

►Sinan İzmir ve Cem C’ den dikkat çekici bir inceleme
“ALF: Kafesleri kır! Zincirleri parçala!”

►Mesud Ata soruyor : “Bomba yer misiniz?”

►Ezgi Aksoy Peru Amazonu’nun Anti-Kapitalist Yerlilerini yazıyor:
“Atalarının etini yedirmeyenler çok uluslu şirketlere ve maşa hükümetlere karşı”

►Eczacıbaşı Ekart Dosyası Çıban Başı Nedim Akay yazılmayanı yazıyor
“Eczacıbaşı: Sanata-spora saygı, işçiye baskı!”

►Eser Kaya’dan kapsamlı bir film incelemesi:
"Hollywood perdesinde devrik bir başkan: Nixon”

►Yusuf Yavuz, Tarihçi Kudret Emiroğlu ve Antropolog Suavi Aydın ile Mardin’i konuştu: “Mardin katliamı modern bir olaydır”

►Haziran ayında kaybettiğimiz değerli insan ve önemli fotoğrafçı Mithat Çınar’ı arkadaşları anlattı:
● Mithat Çınar ve dostluk üzerine - Oktay Taftalı

● Çağımızın bir kahramanı - Cemal Dindar

Salomanje çıkarmasının ayrıntıları

2009-06-12T05:34:00.000-07:00

Medya dünyasının ağır toplarının Salomanje toplantılarına sızan Gürkan Haydar Kılıçarslan'ın 'Salomanje Çıkarması'nın ayrıntıları

Röportaj: Ali Ersin Kelleci/Renkhaber.com

Ne zaman ve nerede dünyaya geldiniz?

5 Ağustos 1969'da İzmir-Bornova'da doğdum. Ancak nüfus cüzdanımda rahmetli babamın memleketine düşkünlüğü nedeniyle anlamsız bir şekilde Osmaniye yazar. Dedem Ali Haydar Kılıçarslan o zamanlar il olan ancak İnönü döneminde ilçeye dönüştürülen ve 96'da yeniden il olan Osmaniye'nin ilk belediye başkanıdır. Atatürk bir yurt seyahatinde dedemin evinde 4-5 saat misafir kalmış, yemek yemiştir. Atatürk'ün oturduğu sedirde oturmuşluğum vardır. Ama Ankara ve İstanbul'da büyüdüğüm halde iş hayatım için doğduğum kenti seçerek Bornova'nın komşusunda yıllarca yaşadım. Karşıyaka benim için Türkiye'deki en özel şehirdir. Lakin, İzmir bir çukurdur aynı zamanda. O yüzden artık ben de İstanbul'a dönüş yaptım.

'Fatih Altaylı'yı affetim; ama…'

Başarılı bir öğrencilik hayatı sürmüş olsanız gerek… İstanbul Atatürk Fen Lisesi ve İTÜ Makine Fakültesi mezunu bir mühendissiniz. Ne yaptınız üniversite sonrası?

Maalesef ilk ve orta öğrenimim çok başarılıydı. Okul birincisi olacak kadar inektim anlayacağınız. Lisede baktım, herkes inek. Ben de farklı olanı seçtim. Disiplin Kurulu'na gitme rekorum o lisede halen kırılmamıştır ve kırılmasına da olanak yoktur. Tam 8 defa lisede yargılandım ve yazmış olduğum sayfalar dolusu savunmalar sayesinde ilk defa edebi anlamda yazmaya başladım. Savunmalarım başarılıydı. 8 kez gittiğim disiplin kurulu bana sadece 1 kınama, 2 uyarı ve 5 tahliye vermişti. Gerçi lise başarılarım arasında İstanbul çapında liselerarası tiyatro şenliğinde "en iyi oyuncu" ödülü ve Tübitak proje yarışması gibi şeyler de vardı ama yine de en gurur duyduğum başarılarım disiplin kurulları ile ilgilidir. Eylemlerimin çoğu da "herkesin iyiliği adına" yapılan işlerdi. İlerde yazacağım kısmetse, çoğu da ilginç ve matraktır. İ.T.Ü. Makine Fakültesi'ni nasıl bitirdiğimi ise inanın bilmiyorum. Defalarca o zamanki YÖK'ün acımasız kuralları gereği atılmaktan kıl payı kurtuldum. Öte yandan fakülte dekanının oğluna özel ders verecek kadar da renkli geçtiğini söyleyebilirim. Ama İ.T.Ü.'ye eşeği bağlasanız başka üniversitelerin birincilerinden daha iyi mühendis çıkar. Bunun nedeni de bu okulda tarih öncesinden kalma psikopat, sosyopat, ne ararsanız hocaların var olmasıdır. Düşünün ki ben yularsız dolaştığım halde iyi bir mühendis olarak mezun olmayı başardım. Bu okulu 6-7 yıl gibi pek makul bir sürede bitirdim. Sonrasında askerliğimi geciktirmek için elden geleni yaptım. Osmaniye askerlik şubesi, beni Ankara'da ailemin yaşadığı şehirde ararken ben İzmir - Karşıyaka'da denize karşı bira içiyordum ve Çörçil'i mesken edinmiştim. İzmir'de soğutma sektöründe çalıştım. Aynı sıralarda yerel bir radyoda canlı program hazırlayıp sundum. Çok rüya gören biri olduğum için "Düşkronize" adını verdiğim programda gördüğüm rüyalarımı anlatıyordum ve rock-metal müzik yayını yapıyordum. Metinlerim biraz mizahi biraz hüzünlüydü. Medya ile ilk tanışmamdır bu deneyim. Nihayet, babamın ihbar etmesi sonucu 1998-99 yıllarında Erciş-Van'da yedek subay olarak askerliğimi yaptım. Hikayeleri çoktur. Zaman içinde yazılar sırasında yer yer anlatacağım derecede enteresan, komik ve ibret verici anılarla doludur. Daha sonra tekrar İzmir'de yaşadım ve yine soğutma sektöründe çalıştım. 2001 krizinde çalıştığım Ar-Ge departmanı kapatıldı ve işsiz kaldım. İşte, bu ilk uzun işsizlik döneminde daha önce kurcalama fırsat bulamadığım internetle tanıştım ve uzunca bir süredir her gün aldığım çeşit çeşit gazeteleri internet üzerinden eleştirmeye başladım. Aslında bulduğum ilk platform Outlook Express idi. Yazımı yazıyor, eleştirimi yapıyor ve saptadığım çok sayıda e-posta adreslerine gönderiyordum. Bir ara 3000 kadar e-posta adresi biriktirmiştim. Fikir spam'i yaptığım söylenebilirdi. Sonraları yazılarımı dostlarıma ve bazı medya adreslerine göndermeye başladım. Hatta "The Outlook Express" adı altında dünyanın ilk e-posta gazetesini bile yayınladım bir süre. Bu durum, Medyakronik sitesinin ilgisinin çekti ve kapanana kadar bu sitenin gedikli bir okur-yazarı oldum. Site kapandığında ve herkes merakla "Nasıl bu site kapanır" diye siteyi açtığında bile benim yazım vardı ekranda. Medyakronik, Doğan medyasını eleştirel anlamda rahatsız ediyordu. Doğan medyası, Abbas Güçlü ve Fatih Altaylı kanalıyla bir arsa mevzusu muydu neydi, Bilgi Üniversitesi'ni resmen tehdit etmişti. Aydın Uğur da sesini çıkaramamıştı. Fatih Altaylı'yı affettim ama Abbas Güçlü ile görülecek bir hesabım var hala. 2002 yılı ortalarıydı. Söz konusu o yazıda "Siz bu siteyi kapatabilirsiniz ama ben damlayacak ve hatta taşacak yer bulurum, hiç merak etmeyi" diyerek meydan okumuştum. Türkiye'de şu anda MEB'de seçmeli ders olarak okutulan medya okuryazarlığının Türkiye'de ilk ve bence pek neşeli uygulamalarını yaptım o zamanlar. Okuryazarlık kavramını pek çok başka kavram gibi GHK'dan arakladı fikir hırsızları... Herhalde amaç, "mainstream medyada" her okuduğunu eşşek gibi kabul eden okuryazarlar yetiştirmek olsa gerek. Fakat GHK bir gün onlara anlatacak. Korkarım onlar sadece okur yetiştiriyorlar. İtiraz etmeyene yazar denmez çünkü. Kayıtlar, arşivler yerli yerindedir. İnanmayan, isteyen arşivlere bakar. Türkiye'nin ilk okuryazarı kimmiş öğrenir. Ama ben, bu konunun tarihçilere bırakılmasından yanayım. İşte, bir yandan bu işlerle uğraşırken öte yandan Kanada'ya göçmenlik için başvuruda bulundum ve 2002 yılı ortasında Kanada'ya gittim ve orada yaklaşık 4 yıl kaldım.

'Babamın ölümünden sonra bu ülkeye verecek çok şeyimin olduğunu anladım'

Neden geri döndünüz?

Aslında Kanada'ya zaten 4 yıl için gitmiştim. Elbette işler harika giderse kalmak, bir seçenekti. Ancak benim gibi bir iflah olmaz iyimser bile bu maceranın 4 yıl süreceğini biliyordu. Öte yandan babam hastaydı ve annemin "Ölsek cenazemize yetişemezsin" sitemlerine hak vermeye başlamıştım. Kaderin cilvesi gereği Kanada'dan döndükten birkaç ay sonra Ankara GATA'da babamın ölüm haberini veren hastanedeki ruhsuz doktorun karşısında, annemin yanında 4 kardeşten sadece ben vardım. Ruhsuz diyorum, çünkü ben annemi teselli ederken o doktor yan odada hemşirelerle fingirdiyordu. Ağlayan annem omzumda. Doktor orada hemşirelerle fingirdeşmekte. İşte o anda GHK'nın bu ülkeye verecek çok şeyi olduğunu anladım. Bir de, benim biricik bir Fransızca lise öğretmenim vardı. Adı Yaşar Azaz. GHK'yı GHK yapan dünyanın en özel insanıdır. İlerde kısmetse kendisinden sıkça bahsedeceğim. Kanada'ya gitmeme hiç razı değildi ve ben Kanada'da iken onu da kaybetmiştik. O, "Sen bu topraklarda yetişmiş bir gelinciksin" derdi. "Kanada'da seni bir fanusa koyarlar" demişti. Haklıydı. Gidenlere de, orada kalanlara da saygım var ama, hem olumlu hem olumsuz anlamda söylüyorum, Türkiye gibisi yok bu dünyada. Bir kere, oralarda hep çalışacak ve hiç eğlenemeyeceksiniz. Kazandığınızı ömür boyu tahta bir eve ve astronomik sigortalara yatıracaksınız. Oysa Türkiye'de eğlenmeye de zaman var. Koskoca Ontario Gölü kıyısından sadece kazlar ve sincaplar istifade ediyor. Doğal hayatı koruma niyetine tek bir tesis yok desem yeridir. Yanlış algılanan bir konudur bu. İnsan ve insanın doğal hayvanlıkları da "doğal yaşam" değil mi peki? Tamam belki biz abartıyoruz ama onların abartmadığını da söyleyemem. Ne var iki tane çay bahçesi, üç tane balık lokantası açsan o güzelim gölün kıyısına, kazların sincapların soyu mu tükenecek? Biz insanlar hayvan değil miyiz? Kanadalılar iyi hoş insanlar ama çok sıkıcı insanlar. Mizahtan da anladıkları yok. Onları güldürmek için Hint aksanı ile İngilizce konuş, yeter. İyi de her gün onları dinliyorsun zaten! Sonra bireysel özgürlüklerin tadını çıkartmanın da bir sınırı var. Biraz olsun mücadelesi olmayan bireysel özgürlüğün ne kadar keyfi olursa o kadar keyifli yaşıyor Kanadalılar. Benim gibi birisi yaşayamazdı orada. Öyle de oldu. Gerçi bazı meşhur medya dostları "Deli misin gelme bu ülkeye" dediler ama evet biraz delirmiştim ve döndüm. İşin ilginç yanı döndükten sonra düzeldim ve topluma uyum sağladım. Tabii ilk günlerde birkaç defa yaya geçitlerinden fütursuzca geçmeye kalkıp hayatımı zor kurtardım.

Şu anda sadece yazıyor musunuz? Yoksa mesleğinizi de yapabiliyor musunuz?

Alternatif medyada henüz kitabı dahi olmadan sadece yazarak geçim sağlamanın yolunu bulan birisi olacaksa o kişi ben olacağım. Dünyayı bilmem ama Türkiye'de yazarlık maaşını doğrudan okurlarından alan ilk ve tek yazarım. Kişisel olarak tanışmadığım belli sayıda okurum gönüllerinden ne koparsa hesabıma para yatırıyorlar. Ama bu para vergi kaçakçısı olmamı sağlayacak boyutta elbette değil. Geçinmek için mesleğimi yapmak zorundayım. Ancak şu anki kriz koşulları nedeniyle mesleğimden gelen kayda değer bir artı değer yok. Şu anda bir özel şirket için "freelance" ve "part-time" satış mühendisliği yapıyorum. Yani kadrolu, sigortalı değilim. Ortada bir maaş yok. Satış üzerinden prim söz konusu ve maalesef işler kesat. Ve aslında şu dönemde bir yol ayrımındayım. Artık mesleğimi bırakıp tamamen yazmaya yönelmek üzereyim. Part-time düşünürlük artık bana yetmemeye başladı. Hem sosyalist hem kapitalist bir hayırsever bulursam full-time düşünmek istiyorum. Çünkü sürekli seyahat barındıran mesleğim düzenli yazmama ve en önemlisi güncelin takibine engel oluyor. Geçen yıl çalıştığım eski işyerimde, uluslararası bir şirkette, müdür olacağım diye güncelden o kadar koptum ki 2008'de Türkiye'de ve dünyada ne olup bittiğini halen bilmiyorum. İşin gerçeği, ben medyayı bir platform olarak kullanıyorum. Kimseler bilmez, sayısız öyküm ve şiirim vardır. Başlamış ama dağılmış birkaç tane de roman denemesi. 2008'de az daha müdür olacağım diye koca bir yıl yeniHarman'a sadece 2 yazı gönderebildim. Neticede yalakalar kazandı ve hak ettiğim halde müdür olamadığım gibi yazısız bir sene geçirdim. Gerçi Mart sayısında ortaya hoş bir geri dönüş yazısı çıktı ama GHK'nın mühendisliğe full-time dönmesi demek yazmaktan alıkonması ve medyabazların rahat etmesi demek. Oysa ben en çok medyabazların işine geliyorum. Bunu bir anlasalar.

Ne zamandan beri yeniHarman'da yazmaktasınız?

2005 sonlarıydı. Yazılarımı Bezgin Bekir'e de gönderiyordum. Tuncay Akgün yeniHarman'da yazmamı teklif etti. 2006 ve 2007'de Kutlu Esendemir'in çabaları ile tüm yoğunluğuma rağmen hemen her sayı yazdım. 2008'de gözümü müdürlük bürüdüğü için ve aralıksız seyahatlerim nedeniyle yazmaya pek vakit bulamadım. Doğrusu yazmak içimden de gelmedi. 2008'de dostlarıma e-mail bile yazmadım. Biraz da yazmaya karşı bir tepki geliştirmiştim. "Yazıyordum da ne oluyor, kimselerin iplediği yok" diyordum. Yazmayla karnım doymuyor diyor ve mühendislik mesleğime sarılıyordum. Dağa küsmüş bir fareydim.

'Elli yıl sonra GHK'dan bahsedecekler'

Köşenizin adı 'Medyalog'. Neden?

Bir İzmir-Karşıyaka yaz akşamıydı. Biramı yudumluyordum. Gelecekte üniversitelerde "medyaloji" kürsülerinin açılacağını hayal ettim. Çünkü çağımız bunu gerektiriyor. Ben Kanada'da medya ve teknoloji ilişkileri bağlamında epeyce kafa yordum ve benim sevgili medyam pek bilmez ama epeyce okudum da. Zaten yine onlar pek bilmezler ama bu hususta Kanada bir numaradır. GHK, Kanadalı ve bana göre dünyanın en önemli medya kuramcısı Marshall McLuhan'ın Türkiye medyasına sızmış bir çeşit Truva atıdır. Özellikle medya hakkında yazdığım yazıların pek çoğunda bilim ve teknolojinin sosyal ve bireysel yaşamlarımıza ve en önemlisi medyaya getirdiği kolaylıklar ve yaptırımların medya tarafından fark edilmesi için uğraşıyorum ama çoğunluk polemiklere veya ironik, sarkastik ifadelere takılıyor daha çok. Bizzat Gürkan Haydar Kılıçarslan'ın varlığı McLuhan'ın tezlerinin ispatıdır. İnternet olmasaydı GHK ortaya çıkmazdı. 50 yıl önce şu yaşımda olsaydım muhtemelen devlet adına çalışan bir mühendis veya en fazla Aziz Nesin çizgisinde edebiyat yapacaktım. Elbette ahbap çavuş ilişkileri sayesinde dönen medya ve yazın dünyası çarklarında kimim kimsem olmayacağı için yazdıklarımdan kimsenin haberi olmayacaktı ve ben de ölmeden önce en yakın dostumdan yazdıklarımın yakılmasını isteyecektim. Bizim medyada McLuhan'ı bilenler yok mu? Var elbette. Ama emin olunuz, hiçbiri yetkin bir masada değil. Olanlar da adamın içini kıyarlar eminim. Bir örnek vereyim; Aslı Tunç. "Yüzde 100" ironi dolu bir yazımı tamamen tersinden anlamayı başarmış bir ismin eğer biliyorsa McLuhan öğretmesinden daha feci ne olabilir? Akademilerde ağır bir yük haline getirilmiş bir unsur olduğuna eminim McLuhan'ın bizde. Ama merak edilmesin Temmuz sıcağında yeniHarman'da sıkı bir McLuhan yazısı geliyor kısmetse. Benim sevgili medyam hukukla, güncel olanla, ideoloji savaşlarıyla kafayı sıyırdığı için ve popüler kültür dendiğinde dedikodu ve pek yakında demode olacak "life style" olgularını anladığı için ülkede medyaloji kürsülerinin açılması için 30-40-50 yıl geçmesi gerek. Elbette bu kürsüler, Batı dünyasında yaygınlaştıktan sonra bizde açılır, kimse merak etmesin. Aslında açılmaya başladı bile. Bizde bir tane ilklerin adamı çıkmaz, çıkartılmaz daha doğrusu. Normal şartlarda ben mevcut yazılarımı aklı başında bir Batı ülkesinde yazmış olsaydım şimdiye çoktan böyle bir kürsüyü oluşturmak için medya ve akademi dünyasından teklifler almıştım. Ortak projeler gerçekleştirmiştik. Oysa biz "Kim bu adam, niye bizim dünyamıza girmeye çalışıyor" gibi bakan vasat ve hasetçi bir çoğunluk tarafından kuşatılmışız. Fakat yine de ben üzülmüyorum. Eninde sonunda 50 yıl sonra torunlarımızın torunları bu kürsüleri Türkiye'de açtıkları zaman ülkenin ilk medyalogu olan GHK'dan bahsedecekler, AA'lardan değil, Ayşe Arman'dan veya Ahmet Arsan'dan değil. Bunu yeniHarman'da yazdığım zaman şaka yaptığımı sananlara cevabımdır bu. Medyalog bugüne yazan bir pop köşe değil. Tüm güncelliğine rağmen gelecek zamanlara da hitap eder. İnanmayan beklesin ve 10 yıl sonra bir daha okusun. Biz, o zamana kadar beklemeyeceğiz, Allah ömür verdikçe yazmaya devam edeceğiz inşallah.... Oktay Ekşi gibi oldu bu "biz"... Sanırım bir izah gerek. Ekip değilim ben. Tek kişiyim. DKM sitesinde bir yazımda Oktay Ekşi, Hasan Pulur gibi isimlerin sıkça kullandığı bu bendeki "biz"i tarif etmiştim taaa 2005'te... Şimdi Ertuğrul Özkök de benim gibi dalga geçiyor bu "biz"le...

Ertuğrul Özkök'ten talep ettiği şey neydi?

Başka gazetelerden veya dergilerden yazarlık teklifi aldınız mı hiç?

Aslında yeniHarman'dan önce Kanada'da Canadatürk Gazetesi'nde "Düşüngeç" adlı bir köşede yazıyordum. Bunun dışında Bora Ercan ve başka dostlar ile beraber adını kendimin bulduğu "İzinsiz Gösteri" sitesinde düzenli olarak yazdım. Bir dönem Dördüncü Kuvvet Medya (DKM) sitesinde konuk yazar olarak haftada en az bir yazıyordum. Ha, bir ara Gazetem.Net'te de konuk yazar olarak yazdım ama misafir sevmeyen bir yapıları olduğu için oraya daha fazla yazmak içimden gelmedi. Allah, kimseyi oraya misafir düşürmesin. Türkiye'den herhangi bir gazeteden çok bazı gazeteci ve yazarlardan daha çok internet medyası bağlamında çeşitli projeler için çeşitli teklifler aldım. Ancak bunların hiçbiri gerçekleşmedi. Gazete yazarlarından da, örneğin sağ olsun Melih Aşık gibi köşelerine katkı isteyenler oldu ancak bu tip bir iş benim bünyeme uygun değildi. Bunun dışında elbette zerre kadar yavşamadan ve yalakalık yapmadan bizzat benim açık açık köşe istediğim yayın yönetmenleri de oldu ve bu taleplerimin takipçisi de olacağım. Sözgelimi Ertuğrul Özkök… Kendisine Hürriyet'in eklerinde, hele Kelebek Melebek gibi eklerde yazmamın imkansız olduğunu, bizzat kendisine komşu köşede yazmak istediğimi ilettim. Ahmet Arsan'a da Pazar ekine düştüğü için doğrusu acıyorum. GHK'nın en karakteristik yanı kafaya koyduğunu er ya da geç gerçeğe dönüştürmesidir. Elbette yazarlık demek, sadece bir gazete veya dergide yazmak demek değil. Kitap yazmaktan internet yazarlığına sayısız yazarlık mümkün. Ama sorarsanız lisedeki hayalim Cumhuriyet Gazetesi'nde köşe yazarı olmaktı. Çünkü lise yaşantımda toplantılarda ve çeşitli legal-illegal aktivitelerde gösterdiğim tavır, iki arkadaş çıkardığımız ve okul gündemini sarsan ve bu nedenle sık sık kapatılan ama her defasında yeni isimle açtığımız okul-duvar gazetesinde yayımladığım yazılarımdaki tavır, bir çeşit Uğur Mumcu tavrıydı. Doğrusu, kendisini de Yalçın Küçük hoca ile ayrı veya beraber defalarca panellerde izlediğim için ona hayrandım. O zamanlar hayalim buydu. Çok ciddi olarak gazetecilik okumayı da düşünüyordum. Ancak Fen Lisesi öğrencisi olmanın ve ailemin, çevremin kurbanı oldum. Lise yıllığımızda arkadaşlarım "geleceğin gazetecisi ve yazarı" gibi ifadeler yazdılar hakkımda. Lakin salak kafamın matematiğe yatkın olması yüzünden bir yanlışlık eseri mühendis oldum. Şimdiyse bu kaderden istifade etmeye bakıyorum. McLuhan'ın kuramlarını anlayacak ve onları daha öteye taşıyacak bir eğitimden geliyorum ben... Şimdi hayat Cumhuriyet'i başka yere attı, beni bambaşka yere. Neticede nerede yazdığınız önemli değil. Ne yazdığınız önemli. İyi olana karşı, değil dünya; Doğan Hızlan dirense eninde sonunda yerini yurdunu bulur iyi olan ve geleceğe o miras kalır. Kötü olansa isterse 60 yıl baş köşeden yazsın, eninde sonunda kötü bir anı olarak unutulur gider. Hani, bir mühendis olan Oğuz Atay'ın zamanında popüler olan medyabazlar neredeler? Bir kısmı elbette hayatta ve kimisi hala köşe başlarında belki. Garibim Oğuz Atay'a sağlığında yaşatmadılar belki. Ama gözleri önünde tarihe Oğuz Atay geçti. İyiler, tarihe geçmek için, kötülerse bir an önce unutulmak için beklerler ölümü...

Orhan Pamuk ve Elif Şafak 'Sera Edebiyatçısı' mı?

Yazın dünyasındaki hedefiniz nedir?

Her ne kadar medyaya sarkastik, ironik, "cynic" gibi kapsayıcı ve bence beni tarif etmeyen tarifler ışığında yaklaşıyor olsam da ve içeriğine sıklıkla popüler öğeler katsam da ve hatta işe henüz akademilerde kürsüsü olmayan bir bilimsel perspektiften bakıyor olsam da medya benim için bir amaç değil, araçtır. Gerçek amaç elbette yazın dünyasıdır. Sonuçta bilimi edebiyatla, felsefeyi medyayla harmanlayarak belki de daha önce yapılmamış olanları yapmaya devam etmek istiyorum. Kendi yaşantımı, başkalarının yaşantılarını gayet doğallıkla bir kuram yazısına dahil edebilirim. Bir medya eleştirisinde bal gibi edebiyat yapabilirim. Yazın türleri istediği gibi ayrılsın. Beni ilgilendirmez. Bir öykümde gerçek kişiler olabilir. Şiir gibi bir polemik yazabilirim. Hayat sadece fıkra ya da makale yahut şiir veyahut oyun değildir. Hepsi vardır hayatta. Yazılar da bence öyle olabilir. Eleştirmenliğin bile kurumsal olarak eleştirileceği bir çağa gidiyoruz ve medya - yazın - akademi dünyasında deri elbiseli ve kamçılı BDSM otoritelerinin çizdiği sınırlara karşıyım ben. Gelecekte tüm yazılarımı ve kısmetse kitaplarımı okuduktan sonra bir okur, bu adam bir dolu gerçek olayı roman tadında öykü kıvamında şiir gibi birbiriyle harmanlamış dese bana yeter. Okur okuduğunu gözünde canlandırabiliyorsa, içinde hissediyorsa, ben okura zaman ve mekandan bağımsız olarak dokunabiliyorsam bana yeter. Hormonsuz gerçek edebiyatın yeniden var olabileceğini ispatlamak istiyorum. Kafka'nın, Dostoyevski'nin, Oğuz Atay'ın çağındaki soylu edebiyatların, Peyami Safa'nın zehirli dilinin 21. yüzyıla özgü biçimde ve bambaşka isimlerle yeniden doğmasını diliyorum. Orhan Pamuk, Elif Şafak gibi koskoca bir kitap yazıp eni konu sade bir cümleden başka okura başka bir şey veremeyen "sera edebiyatının" sonunu getirmek için mücadele eden bir Don Kişot'um ben. Şunu herkes anlamalı; sırça köşkte edebiyat yapılmaz. Olsa olsa hormonlu domates yetişir! Elif Şafak'ın kitabı, Orhan Pamuk'un kitabı eşleri veya sivil toplumları sayesinde bir ürün olarak pazarlanır ve satar ama tarihe kalmaz. Çoluklarına çocuklarına mal mülk kalır sadece. Bu gerçeği de birilerinin söylemesi gerek. Ha, bakarsınız bu isimler beni Balzac gibi şaşırtır bir gün. Merak etmesinler. Herkesten daha çok övgü dolu sözleri de sarf ederim. Burada bir husumet yoktur. Küfür, zaten GHK sözlüğünde yoktur. Kapitalizmin bazı oyunlarını deşifre etmek vardır. Ben yıllarca zavallı Balzac'a laf etmiştim. Bir gün bir eserini okumaya başladım ve kitabı elimden bıraktığımda roman bitmişti ve Balzac karşısında reverans yapmıştım. Böyle bir hadise olsun, ciğerimi yesinler. Bir filmin tüm kareleri izleyene keyif vermeli. Ben tuğla gibi bir kitap okuyacağım ve sonra ilkokul seviyesinde bir ana fikirle yetineceğim. Kusura bakmasınlar. İsraf haramdır. Bana göre bu ülkede koskoca Alev Alatlı dururken, koskoca Gürkan Haydar Kılıçarslan dururken Elif Şafak'a köşe yazdırmak milli servetin harcanmasıdır. Milli servet, sadece "trona madeni" değildir.

Kitabı ne zaman çıkıyor?

yeniHarman yazılarınızı bir kitapta toplamayı düşünüyor musunuz?

Toplandı bile. Hatta yeniHarman yazılarından başka yazılar da var. Epeyce de kalın aslında. Benimki de tuğla gibi oldu. Ama başkalarının kitapları gibi fiziksel ağırlığıyla değil tinsel ağırlıyla kafa yaracak. Pek büyük olasılıkla bu yaz çıkacak. Eğer yetişirse yaz tatilinde okumak için ideal olacağını sanıyorum. En geç kitap fuarına yetişir sanıyorum. Herhalde ben de kitap çıktıktan sonra kanal kanal dolaşırım. Sonrasında ise gün yüzü görmemiş öyküler gündemde olacak.

Türkiye'nin, maaşını okurundan alan tek yazarı

'Türkiye'nin maaşını doğrudan okurundan alan tek yazarı' olarak biliniyorsunuz. Bilmeyen okurlarımız için açar mısınız bunu?

yeniHarman Mart 2009 sayısında hikayesini anlattığım bir konu bu. Önceki mühendislik işimde 2008 yılını kariyer peşinde harcadım. Bu nedenle yazı yazamadım. Çünkü yazarlıktan bir maddi gelirim söz konusu değildi. Yazı işi, gönüllü yürüyen bir işti. Önceki işimde peşinden koştuğum kariyer konusu maalesef torpilli bir başkasına gidince o işimden de ayrılmak zorunda kaldım. Bir süreliğine Kanada'da tekrar şansımı denedim ancak oraya gittiğimde ekonomik küresel kriz patladı ve bir süre sonra yeniden memlekete döndüm. İşsiz olmam nedeniyle yazımda okurlarıma durumu aktardım. Hatta "Yazmamı isteyen varsa hem de işsiz olduğum için hesap numarama desteklerinizi bekliyorum" diye yazdım. İnanması güç ama o günden sonra bu hesaba hem de düzenli olarak para yatıran okurlarım oldu. Sadece bir okurum kimliğini e-mail ile bildirdi. Diğerleri e-mail bile göndermediler. En ilginci de aralarında para toplayıp bir seferliğine para yatıran üniversite öğrencisi genç okurlarım oldu. Bir çok başka okur da e-mail ile para yatırmak istediklerini söylediler. Aralarında aylık 700 TL kazanan bir işçi okurum da vardı. Onlara "kendilerinin daha çok ihtiyaçları" olduğunu iletip teşekkür ettim. Herkes şaka yaptığımı sandı. Öyle ki hesabıma para yattığını söylediğimde de hala şaka yaptığımı sananlar var. Şakalarımın hepsinin gerçek olduğunu anlatamadım bir türlü. Hatta Nijerya'ya iş görüşmesi için gittiğimi yazdım. Onu da şaka sananlar oldu. Ama sizin vesilenizle bir konuya açıklık getirmek istiyorum. Yazdığım her şey gerçektir. Yazılarımda mizah öğeleri, ironi var diye kimi insanlar şaka yaptığımı sanıp inanmıyorlar. Oysa ben Serdar Turgut veya ona benzeyen başka mizah yazarları gibi gerektiğinde hayali konuları yazmıyorum. Ben tamamen gerçek olay ve kişilerden bahsediyorum. Kendimle ilgili yazdıklarım da tamamen doğrudur. Evet, ben şu anda yazarlık maaşını doğrudan doğruya okurlarından alan ilk ve tek yazarım. Doğrusu gurur verici olduğunu düşünüyorum. Bu durum "nadide" bir durumdur. "Unique" bir hadisedir bu. 3 TL'lık bir dergi alıyorsunuz ve sevdiğiniz yazarın hesabına 50 veya 100 TL. yatırıyorsunuz. Böyle yüce gönüllü okurlara her yazar sahip olmaz. Teşekkür ediyorum onlara. Onlar ilk kitabıma para ödemeyecekler.

Salomanje çıkarmasının ayrıntıları

Geçtiğimiz ay sonunda Nişantaşı Salomanje'deki medya toplantılarına sızdınız gizlice. Nereden esti bu?

Serdar Turgut öteden beri takip ettiğim, sevdiğim yazarlardan biridir. Zekasına da saygı duyarım. Onun tutarsızlığına da hayran olduğumu söyleyebilirim. Zaten ben çok tutarlı olduğuyla övünenlere de şüpheyle bakarım. Bir gün Serdar Turgut köşesinde "Salomanje" den bahsetmişti. Benim gittiğim günden bir gün önce de köşesinden Ahmet Arsan'ı bir öğle vakti şarap içmeye davet etmişti. Böylece Ahmet Hakan'ın da orada olacağını anladım. Yapılmamış olanı yapmak istedim. Gidecektim ve gerekirse kendimi de tanıtarak tokalaşacaktım. Elbette bunu masayı rahatsız ederek değil, sadece yalnız olduklarında planlıyordum. Öyle de oldu. Sadece Serdat Turgut ve Ali Saydam'ı yalnız yakaladım. Onlarla tanıştım. Diğerleri nedense masadan pek kalkmadılar. Ayrıca yılardır yazılarımda ismi geçen birtakım medya isimlerini canlı canlı görmek istedim. Hem böylece onlar da benim gerçek bir kişi olduğumu anlayacaklardı. Taaa Kanada'dan yanlarındaki masaya kadar gelerek ne kadar ciddi olduğumu da göstermek istedim. Ama Hıncal Uluç ve Ahmet Hakan bonus oldu benim için.

Ali Saydam ile tuvalet önünde tanışma faslı

Mevzu bahis konuyu anlattığınız 'Oradaydım' başlıklı yazınızda espritüel bir dil kullanmışsınız bir taraftan. Cebinizde az para olmasından mütevellit ufak da olsa bir tedirginlik duymuşsunuz sanırım. Anlatır mısınız o diken üstünde oturma halini?

Beni en çok endişelendiren, çayımı ve latteyi bitirdikten sonra ısrarla "Başka bir arzunuz var mı?" diye soracak garsonlardı. Çünkü reddedemediğim ve dur durak bilemediğim üç şey vardır sürekli sorulursa. Biri çaydır. Eğer defalarca yanıma gelip sorsalardı herhalde "Hesabı yan masaya yazın" derdim ve çıkardım. Bulaşık yıkayacak halim yoktu. İtiraz etmeye kalkarlarsa da Serdar Turgut'un hesabına yazın derdim. Masadaki diğer isimleri bilemem ama Serdar Turgut sanırım hesabımı öderdi. Öte yandan, Serdar Turgut'un Cuma toplantılarını terk etmiş olmasını köşesinden ilan etmesi nedeniyle kendisine teşekkür ediyorum. Hakikaten köşesinde yazdığı gibi bu toplantılar daha ziyade bir çeşit narsizmden muzdariplerin birbirlerini kutsamasıydı. Düşünsenize Ali Saydam koskoca GHK ile tanışmış ve "yeniHarman ha!" diyor, GHK'yı iplemiyor ve hemen Soner Yalçın'a laf yetiştirmeye koşuyor. Sanıyorum GHK ile tuvalet önünde tanışarak "yeniHarman ha!"yı daha yakından tanımıştır. Bence herkesin de tanımasında fayda vardır. Çünkü o masada oturan herkes bir gün yazdıkları köşeleri terk etmek zorunda kalacaklar ve seslerini duyuracak bu platforma ihtiyaç duyacaklar. O gün yanlarında sadece "yeniHarman ha!" olacaktır. Öte yandan, belki de bunu bildiklerinden olsa gerek bana bakışlarında bir gariplik olduğunu da söyleyebilirim. Kendimi bir ara Red Kit'in şu meşhur müşterilerinin boy ölçülerini alan cenaze levazımatçısı gibi hissettiğimi de söylemeliyim. Tekin bir karşılaşma olmadığını düşünmüş olabilirler. Masamda sanki bir tek akbaba eksikti.

'Ahmet Hakan çelmemden ucuz kurtuldu'

Mekana girdiğinizde kimler vardı 'medya masası'nda?

Ali Saydam, Soner Yalçın, Oray Eğin, Ayşenur Arslan, Tuğçe Tatari, Serdar Turgut, Ali Saydam'ın asistanı Aslı adında bir bayan, Melis Alphan ve ismini çıkartamadığım 2 bayan daha. Hıncal Uluç ve Ahmet Hakan sonradan geldiler ve bir çelme mesafesi kadar önümden geçmek zorunda kaldılar. Hatta Ahmet Hakan ucuz kurtuldu çelmemden o gün. Çünkü çok sakar otururum ben.

Tuğçe Tatari ile nasıl bir etkileşiminiz oldu?

Salomanje'nin adresini verdiğim bayan Tuğçe Tatari değildi. Yazı, baskıya pek az kala son anda yazıldı, gönderildi. O sırada adını çıkaramadığım isimlerden Tuğçe Tatari'yi yazıyı yazıp gönderdikten sonra hatırladım. Ve bunu bir e-maille editör Başar Başaran kardeşime ilettim. Başar kardeşim öyle uygun görmüş. Bence bir zararı yok, hatta yakışmış... Adres verdiğim bayanın adı neydi, inanın halen bilmiyorum. Her ne kadar ilgili yazıda günün Külkedisi benmiş gibi yazdıysam da adres verdiğim o bayanın bir ayakkabısı elimde diyebilirim. Bir medya prensi olarak tüm medya mahallelerini dolaşıp bulacağım onu. Tuğçe'ye gelince... Aslında onunla da etkileşimim epeyce oldu. Çünkü tam karşımda oturuyordu ve Hıncal Uluç geldikten sonra bile masa başı pozisyonunu değiştirmedi. Dikkatini daha çok masaya verdiği için, masadakiler arasında en çok kendisini kesmeme rağmen fazla yüz vermediğini söylemeliyim. Tipi olmayabilirim veya onun meslek aşkının yanında bir kıymetim olmayabilir. O gün bakışlarıma en çok karşılık veren Ayşenur Arslan oldu. Ama sanıyorum Ayşenur Hanım ya beni bir yerlerden tanıdı, ya da "kim bu tekinsiz adam" diyerek baktı. Ama ben ilk olasılığı daha kuvvetli buluyorum. Medya Mahallesi yapan Ayşenur Arslan'ın Mahalle Medyası yazmış Gürkan Haydar Kılıçarslan'ı bilebileceğini sanıyorum. Mutfak ustası bir isim olarak ondan da bunu beklerim. Diğer isimler etrafa bakarken bile daha çok kendilerine bakar gibiydiler. Yanılıyor da olabilirim. Ama diğerleri de Ali Saydam gibi olmalılar ki bir tanesi bile "Gel kardeş, bir gün sana Salomanje'de kuru fasulye ısmarlayalım" demediler. İnsanlık öldü mü? Galiba ölmüş Ersin kardeş...

Ahmet Arsan, Ahmet Hakan mı?

"Bu arada birinci ağızdan Ahmet Arsan'ın Ahmet Hakan olduğunu yerinde teyit ediyorum" demişsiniz. Ahmet Hakan mı dillendirdi bunu masada?

Daha ilk yazısında "Tarkovski"den demode olarak bahseden bir yazar, Ahmet Hakan'dan başkası olamaz. Hürriyet'ten önceki Ahmet Hakan bir Tarkovski filmi kahramanıydı. Şimdi ise Tarantino kahramanına döndü. Evet masaya geldikten sonra da Ahmet Arsan yazısı ile uğraştığı için geç kaldığını söyledi. Öte yandan Ahmet Arsan'ın son yazısı da bir kez daha bu tezi doğruluyor. Ahmet Arsan son yazısında "Teşvikiye'ye son bir ayda gitmediğini ve başka neleri yapmadığını" anlatıyordu. Anlattıklarından biri de harama yaklaşan mekruhlardan uzak durduğu idi. Yalan söylemek, harama yaklaşan bir mekruh değildir. Neticede fazla zararı olmayan bir yalan ile en fazla haramlaşmayan mekruha girersiniz. Bu arada aldığım nazar boncuklarından mavi olanını keşke Ahmet Hakan'a verseydim…

Salomanje'nin 'Medya masası'nın enleri

Masanın 'en'lerini anlatın desem…

En empatik, Ayşenur Arslan. En sıkılgan, Serdar Turgut. En sarhoş, Oray Eğin. En gülümseyen, Soner Yalçın. En çok yiyen içen, Oray Eğin. En şüpheci, Ayşenur Arslan. En çok telefonu çalan, Serdar Turgut. En çok telefon eden, adres verdiğim bir ayakkabısı bende olan bayan. En tedbirsiz, Ali Saydam. En şık, Tuğçe Tatari. En kısa, Ahmet Hakan. En sessiz, Soner Yalçın. En çok gülenler Ali Saydam ve Oray Eğin. En son gülen, GHK.

Bu yazınızdan sonra size herhangi bir dönüş oldu mu medya dünyasındaki isimlerden?

Medya dünyasının büyük bölümünün hak etmediğim halde benden tiksindiğini hissediyorum. Kökü dışarıda sanılıyorum belki de. Mutfaklarda çalışan isimlerden olumlu izlenim ve değerlendirmeler alıyorum ama köşe yazarı müessesesinin GHK'dan hoşlanmadığını sanıyorum. Birçoğu yazılarımdan görüş veya ifade alıyorlar ama değil referans, selam dahi vermiyorlar. Oysa benim varlığımın kendileri için faydasını değerlendiremiyorlar. Her eleştirilen veya yazıma konu olan korkarım benimle muhatap olmak istemiyor. Beğenenlerin bile "buralardan uzak" diyerek tahtaya üç kere vurduklarını sanıyorum. Elbette önceki yazılarımdan ötürü zaman zaman benimle iletişim kuran çok değerli medya isimleri ve dostları var. Öte yandan şimdiye kadar 5 büyük yazar veya medya mensubu geçtiğimiz yıllarda beni ev veya işyerlerine davet ettiler ve onlarla tanıştım. Herhalde bu 5 isim cevşen takıyor olmalı ki hiçbir yazımda bu isimleri nedense eleştiremiyorum ve korkarım eleştiremeyeceğim de. Kaç kere denedim. Yok. Elim tutuluyor adeta. Ama söz konusu o 5 isim de hayli ağır ve saygın isimlerdir. Bu da bilinmeli...Öte yandan, bu son yazıdan sonra okurlardan son derece hoş tepkiler aldım ve bence önemli olan okurlardan dönüş alabilmek. Her yazıdan sonra belli sayılarda okur tepkileri alıyorum ki hemen hepsi olumlu oluyor. Bu bir başarıdır. Genelde gıcık olanlar üşenmez ve mesaj gönderir. yeniHarman'ın internette olmadığını da düşünmek gerek. Bir okura mail adresini yazdırmak kolay değildir.

'Fehmi Koru değişmemişse eğer, beni fasıla davet eder'

'Dedektif medyalog'luğa bundan sonra hangi eylemlerinizle devam edeceksiniz?

Yazımda Fehmi Koru fasıllarını hedef seçtiğimi ifade ettim. Benim tanıdığım ve kaçırmadan takip ettiğim Fehmi Koru değişmemişse bu fakiri ilk fasıla davet eder. Fehmi Koru'nun Beyaz Türkler'den bir farkı olup olmadığını ilk fasılda anlayacağız. Ancak bunun dışında bambaşka medya eylemleri planlıyorum. Herkes ama herkes her an GHK ile burun buruna gelebileceğini hesap etmeli. Ancak endişeye mahal yok. Ben onların dostuyum. Onlar beni sevseler de sevmeseler de, aralarına alsalar da almasalar da ben onların dostuyum. Taaa mühendislik dünyasından ve taaaa Kanada'dan sadece üç beş yılda bugünlere geldiysek, hepsi ama hepsi toplanıp bir araya gelse, eğer yazıldıysa bu kader, inşallah GHK harfleri altın harflerle yazılacaktır medya ve yazın dünyasına...

Haziran Özel 2. sayı - Sayı: 130

2009-06-09T11:30:00.003-07:00

Haziran ayında 2. sayı

yeniHarman'ın söyleyecek sözü
bitmiyor!

Türkiye'yi sarsan 2 gün
15-16 Haziran 1970 Büyük İşçi Direnişi

İmar ihlalleri ve ödenmeyen faturaların gölgesinde dünyanın en pahalı otelinin açılışı.
( Tuncay Koç )

Obama Bin Laden, En Batılı Orhan, Nokia Partisi ve AKP diyen edepsiz... ( Adnan İmamoğlu )

Efsane Yönetmen Ömer Lütfi Akad ile söyleşi: “Söyleyebileceklerimin başında inadınızda diretin gelir” ( Psikyatrist Cemal Dindar )

Şeytan çıkarma ayini (Dr. Hakan Erdoğan)

Afganistan’a Dair Bilinmeyenler ( Tahir İsmail Eren )

IBM’in Başbelası Çıban Başı Nedim Akay anlatıyor: Plazadan sokağa beyaz köleler

İstanbul Arabesk Proje topluluğu ile söyleşi. Acılı kebap-sushi-kuru fasulye ve pilav
( Volkan Beyde )

İspanya İç Savaşı Düşünsel Cephesi Saman kağıtlara düşen kırmızı savaş ( Ezgi Aksoy )

Medyalog | Gürkan Haydar Kılıçarslan: Yasaların anası ışığında fetişist Türkiye üzerine tezler-1

Haziran 2009 - 130. Sayı

2009-05-31T14:46:00.000-07:00

Devrimci Karargah Örgütü üyesi olmakla suçlanan Vatan Gazetesi İnternet Yayın Müdürü Aylin Duruoğlu Dosyası

Bir Garip Tutuklanma Hikayesi

ORADAYDIM! yeniHarman, medyanın meşhur salı toplantılarına sızdı. Gürkan Haydar Kılıçarslan tebdili kıyafet Salomanje’den bildiriyor…

Kurtlar Vadisi’nde Fethullahçılar neden yok?

Harmankafası | Adnan İmamoğlu

Emre Demir’in Nuran Yıldız ropörtajı:
“Ne medya Türkiye’yi okuyabiliyor, ne de Türkiye medyayı”

Yusuf Yavuz: AB’li ve Türk köylüler elele eylem yaptı!

Başar Başaran’dan Deniz Baykal’a açık mektup

Medyalog Gürkan Haydar Kılıçarslan: Kapitalizmin nimetleri

Başar Başaran’dan Mustafa Kemal Coşkun röportajı

"Mücadelede üçüncü bir taraf yaratabilmek gerekir"

Korkut Güle: Singapur mektupları

| ASILIŞININ 45. YILINDA FETHİ GÜRCAN VE 21 MAYIS 1963 İHTİLALİ DOSYASI - Haziran'da ölmek zor

Oktay Taftalı: Batı aydınlanmasının sonunda gölgesiyle dövüşenler

Filiz Elasu: Dünya Kadınlar Tarafından Yönetilseydi...

Eser Kaya: R.A.F: Avrupa’nın göbeğinde şehir gerillaları

Mesud Ata: Hint Okyanusu’nun kanlı incisi ve Tamil Kaplanları

Ata Erad: Polonya’da Avrupa Tiyatrosu

Bir Ezgi Aksoy Röportajı: Meksika’nın ‘Leman’’ı El Chamuco'nun çizeri Juan Manuel Ramírez de Arellano namı diğer "Juanele"

Ergenekon Deneme Sınavı

2009-05-12T07:31:00.000-07:00

BEN ERGENEKONU ÇOK İYİ ÖĞRENDİM Mİ DİYORSUNUZ?

TARAFIMI SEÇTİM Mİ DİYORSUNUZ?
DENEME SINAVIMIZ İLE BÜTÜN BİLGİLERİNİZİ SINAYIN
HARMAN SEÇME VE YERLEŞTİRME KURUMU SUNAR

Yaşları yetmiş, seksen ve doksan olan üç darbeciden en genci ilk prostat ameliyatından önce darbe yapmak için heveslendiğine göre bu günden itibaren darbeye kaç gün vardır?

a) 2 gün
b) 4 gün
c) Bir ay
d) Çok geç

İki muvazzaf subay bir sulu tarlayı on bir günde kazabilmektedir. Aynı tarlayı bir muvazzaf operatör normal bir kepçe ile gece vakti 20 dakika da kazabilmektedir. O vakit saklanılan lav silahının patlamadan bulunması ihtimali nedir?

a) Çok büyük olasılık
b) Kesin kez
c) Patlar
d) Lav silahı ürkütücü bir örnek bence

7. dalga da 3 gün şubeye alınan bir akademisyenin bundan sonra alınacağı dalga sizce kaçtır? ( hesap makinesi kullanmadan bir çırpıda)

a) 21. Dalga
b) 10. Dalga
c) Dalgasız arada tek başına da alınabilir
d) Alınmaz

‘Dinlenen bir telefonun ‘Ölümüne Mesajcell ‘abonesi olduğu anlaşılmıştır. Örgüt üyesinin bu hesaplı servisi kullanmayarak hem de ‘Kamucell’ üyesi bir arkadaşını öylesine araması ile ortaya çıkan kontör harcamasını örgütün üyelerinin savruk ve müsrif olmasına veririm’ diyen bir polis yetkilisi bu cümle de ne hatası yapmıştır?

a) Kontör hatası
b) Şebeke hatası
c) Arama hatası
d) Hatasızdır

Bir vakfa ait bir arazinin iç açıları toplamı yüz seksen derecedir. Gözlerimizi kapatalım bu arazinin üçgen olduğunu düşünelim. Cephaneleri gömmek için en doğru yerin koordinatlarını bulunuz?

a) Çınar’ın dibi
b) Hemen girişte sola
c) Çıkışa yakın
d) Derine gömebiliriz

Bir Kızılderili baltayı toprağa barış için gömdüğüne emniyette kimseyi inandıramamaktadır. Gömdüğü arsa Dalan’ın olduğuna ve Kızılderili de Yeditepe’de etnik kutnik bir ders verdiğine göre bu şef bile olmayan sıradan Kızılderili ancak kaçıncı iddianameye girebilir?

a) 4
b) 6
c) 8
d) 10

"Sen Silahları gömende
Yaş yetmişe gelende
AKP kendiliğinden gidende
Bu denediğin uğur mu ola?"
diye başlayan Türkü’nün yöresi neresidir?

a)Gayrettepe nezarethane
b)Ankara) İstanbul uçağı
c)Silivri
d)Anonim

‘Ben Tuncay Güney ‘e karşıyım, abicim’ diyen arkadaşını ‘Antisemitik’ olmakla suçlayan Köksal Bey haklı mıdır? ‘Haklıdır ancak bir yere kadar’ diyorsanız 3223 e mesaj atın. Kontörü olmayanlar çaldırıp kapatabilir.

a) Haklıdır derim
b) Haksızdır derim
c) Antisemitik başka Siyonist başka
d) Sinyor Bartu hala saygı görür.

Aşağıdakilerden hangi ikili her ama her konuda aynı fikirde değildir?

a) Çengiz Çandar - Nazlı Ilıcak
b) Mehmet Altan - Eser Karakaş
c) Ali Bayramoğlu - Fehmi Koru
d) Hıncal Uluç -Ertekin Dinçay

Encümen-i daniş adlı toplulukta bulunan yedi üyeden ikisi keldir. Geriye kalan beş samur saçlı üyenin yaşlarının toplamı ise 1782’dir. Buna göre bu grubun bir öğlen balıkçıda yapmış olduğu toplantıyı rastgele basacak bir polisin ilk tutuklayacağı üyenin hem genç hem de kel olma olasılığı nedir?

a) Yüzde beş
b) Yüzde bin beş yüz.
c) Her türlü alır.
d) İddia etmiyorum ama bence büyük

Bir savcı bir iddianameyi on sekiz ayda yazmakta ancak bitirememektedir. Bir türlü bitiresi gelmez. Telefonlar, ortam dinlemeleri, şunlar, bunlar derken günler günleri kovalamıştır. Birazını okusun diye verdiği başka bir savcı da nerede kaldığını unutmuş dört aydır bulamamaktadır. Hapiste ‘Bu iddianame bitse de ne ile suçlanıyorum ah bir öğrensem‘ diye gayri ihtiyarı düşünen bir zanlının gözünden hukukta bu duruma ne ad verilir?

a) Davasız infaz
b) Ceza diye yalvartmak
c) Geç gelen adalet
d) Hepsi

( V.Ö'ye hürmetle)

Özgür Yıldız'dan 1 Mayıs

2009-05-09T05:45:00.000-07:00

LeMan'dan Özgür Yıldız'ın
yeniHarman için hazırladığı 1 Mayıs çalışması

Mayıs 2009 - 129. Sayı

2009-05-08T08:11:00.000-07:00

Gaz bombalı, bol dumanlı yeniHarman

Mesud Ata
“Polisin şefkatli elleri”

Hasan Basri Karabey
“1 Mayıs 2009’dan kalanlar”

Gürkan Haydar Kılıçarslan
“Medyanın yandaşlık analizi”

Prof. Dr. Yalçın Küçük
“İlker Paşa’nın kaynakları”

Başar Başaran
“Metrobüsler metrosüs oldu”

Özgür Atak
“Utanç duvarları”

Yusuf Yavuz Özer
“Suzanne Swan ile söyleşi: Her şeyimi çöpe atıp gidiyorum.”

Başar Başaran
“Hangi Taraf”

Dr. Hakan Erdoğan
“Kriz ve dışkı”

Ezgi Aksoy
“San Pedro hapishanesi”

Eser Kaya
“Watchmen”

Oktay Taftalı
“Tanrısız zamanların acımasız ruhu”

Laz Marks ( Röportaj )

2009-05-08T02:40:00.000-07:00

‘Karadeniz sadece itun, kopuğun memleketu değuldur’

Yılmaz Okumuş’un Laz Kapital isimli kitabından yola çıkılarak sahneye uyarlanan Laz Marks top koşturmaya devam ediyor. Biz de durmadık ve Muammer Karaca Tiyatrosu’ndaki bir oyununa gittik, izledik ve sonra kulise yöneldik. Can Şenliği oyuncuları ve LeMan ortaklığında sahneye konulan Laz Marks ile yeniHarman için bir söyleşi yaptık. İzleyenleri tiyatro salonunda hem kahkahalara boğan, hem de derin düşüncelere gark eden bu oyunun sırrını ve Karadenizli Marks’ı konuştuk. Buyrun…

-Ali Ersin Kelleci

Nereden çıktı bu Laz Marks?
Leman Kültür’de Tuncay Akgün ile bir muhabbet sirasunda bu iş yapılmalu deduk ve daha sonra yazar Yılmaz Okumuş ile temasa geçtuk onu da ikna ettuk ve yola çuktuk.

Sahneye uyarlama fikri kimden geldi?
Ben dedum ki, bu iş sahnede cüzel olur; onlar da haklusun dedular. Yapalum hep beraber deduk.
Hazırlık dönemi ne kadar sürdü?
Hemen hemen üç ay sürmüştür da.

Neler yaşadınız bu dönemde?
Yorucu ama sıkucu değüldi. Çok dayanuşmalu bi süreç oldi. Kostümü bir Ermeni Usta yaptu, desen dekor derken birde baktuk ki sahnedeyuz.

İlk olarak LeMan Kültür’deki basın galasıyla başladınız değil mi?
Evet uşağum orada başladuk ve her yere gideceğuk.

Muammer Karaca Tiyatrosu’ndaki oyunlara ilgi nasıldı?
Aslunda çok iyi olduğu söylenemez; çunkü uşaklarun bacularun kafalaru karuşuktur. Tv maymunu olmayanlara karşu pek ilcu ve alaka cöstermekte zorluk çekeyular, bileyruk. Ama yineda Laz Marks Emiceyi yalnuz burakmayanlar vardur. Bu ilci ve alaka giderek büyüyecektur.
Peki basının bir ilgisi var mı?
Cerektiği kadar vardur ancak Laz Marks’ı hazmetmek kolay değuldur. Burjuvazunin borazanları üc maymunu oynamaya devam etmaktadurlar.

Laz Marks’ı sahneye koymaya başladıktan sonra ilginç şeyler yaşadığınız oldu mu?
Oldi oldi ama daha sonra anlatsam olmaz mu?

Olur tabii ki.
Sağolasın uşağum.

Oyunu izlemeye gelenler veya size bir şekilde ulaşanlar hep solcu mudur; yoksa içlerinde sağcılar da var mı?
Bunu bilemeyruk ama keşke bütün uşaklar ve bacular gelse de hasbihal eylesak. Laz Marks Emice’nin hikayelerine herkeslarun ihtiyacu vardur.

Karadenizliler oyundan haberdar mı peki?
Öyle zannedeyruk ama garantu değuldir, çünkü daha celmedular bizde oralara citmeduk.

Neden ‘Laz Marks’ ? Marks, Karadeniz’de midir?
Ha bu bizum topraklardan da bir şeyler olsun deduk ve Karadeniz sadece itun, kopuğun memleketu değuldur. Demokratlarun, kardeşleşmecu olanlarun, ortaklaşmacularun da yaşaduğu bir yerdur deduk. Kazum Koyuncularun, Cihan Alptekinlerun diyarudur diye Laz Marks emice hikayelerunu anlatuyor, anlatmaya da devam edacektur.

Son yıllarda Karadeniz hep faşist saldırılarla anılır oldu. Laz Marks bu konu için ne diyor?
Biraz önce de söyleduğum cibi, bu oyunu bozmak içun bu oyunu oynayuruk. Karadeniz, Anadolunun en mozaik yerudur. Rengiahenk içunda insanlar yaşamuştur orada ve yaşamaya da devam edeceklardur da…

Laz Marks’ı beyaz perdeye uyarlama projeniz var mı?
Olabilur da, neden olmasun değil mu?

Son cümlelerinizi alalım.
"Bu maçi alacağuk, başka yoli yok uşağum ve unutmayun ki; İşçi sinifi tarihun itici gücidur ve tarihun akişini değişturecek siniftur dedum diye 'Halkun öteki kesumi yatup, ense yapacak' demedum. Köylü, memur, genç, öğrenci, sanatkar, kuçuk esnaf... Hayde herkes tribündeki yerini alsun..."

Efsane Kapaklar

2009-05-03T14:04:00.000-07:00

yeniHarman pek çok kez yaygın medyanın referans gösterdiği haberlerin ve dosyaların kaynağı oldu. Gazeteci ordularıyla çalışan medya gruplarının başaramadıkların mütevazi çabalarla ayakta duran bu dergi başardı. Tüm bunları reklam ve patron desteği olmadan yaptı. İlk sayısı Kasım 2002'de çıkan yeniHarman bir süre önce 6 yaşına bastı ve Türkiye'de dergicik tarihinde muhteşem izler bıraktı. yeniHarman cürretkar dosyalarıyla ve kapaklarıyla tarih yazmaya devam ediyor.

İşte yeniHarman'ın efsane kapaklarından bir kısmı:

Erdoğan'dan yeni davalar bekliyorum!

2009-05-03T04:49:00.000-07:00

O, birçok insana göre Türkiye'de gerçek anlamda muhalefet yapan tek unsurun, Leman'ın başındaki isim. "Başındaki isim" diyoruz çünkü çizgileriyle sürekli eleştirdiği liberal dünyaya ait olan "patron" mefhumuyla tanımlanamayacak bir yapıya sahip.
Akgün'le, Leman'cıların buluşma noktası olan Leman Kültür'de bir araya geldik ve sorduk; nedir bu Leman fenomeni? Başbakan Erdoğan ile alıp veremedikleri ne?
İşte bazılarını güldüren, bazılarının da sinirlerini bozan karikatürleri yaratan Leman efsanesinin baş mimarının açıklamaları...

Enver Doğan / Babialihaber.com

Merak ettiğim bir şey var. Başbakan'ın mizah dergilerine sürekli tepki gösterdiği, mahkemeye verdiği biliniyor. Size kaç dava açtı bugüne kadar?

Sanırım 2-3 dava açtı. Yani sayıca o kadar büyük sayılmaz, gürültüsü çok oldu. Yeterli ama...

Bunlardan birinden mahkum oldunuz galiba.

Evet bir tanesinden mahkum olduk, biri bizim lehimize sonuçlandı, Kene karikatürü. Diğer karikatürcülere açtığı davalara da baktığınızda (Musa Kart'a -Cumhuriyet'ten-, bizim çizerimiz Sefer Selvi'ye -Evrensel gazetesinde çizdiği bir karikatürden dolayı Emine Hanım bir dava açmıştı-) Başbakan'ın bir toleranssızlığından söz edilebilir. Bu Amerika'daki İnsan Hakları Raporu'na bile girdi, iki defa.

ERDOĞAN HOŞGÖRÜSÜZLÜK KONUSUNDA SAĞCI İKTİDARLARIN SÜRDÜRÜCÜSÜ
Evet bu davalara gelen tepkiler ülke sınırlarını aştı... Tayyip Erdoğan, Özal'la karşılaştırılıyor ya, "o karikatürcülere hiç dava açmazdı, çok hoşgörülüydü" denilerek. Bu çok büyük bir palavra. Demirel'i çıkartırsak, sağcı liderlerin genel bir hoşgörüsüzlüğü var bize. Mizahçılara dava açmak Türkiye'nin bir rutini. Erdoğan da bunun bir parçası. Bunu yeniHarman'da da yazdım. Yakınlarda Ertuğrul Özkök, Serdar Turgut bunun üzerine yazdı. Sonrasında Mehmet Yılmaz yine bu konuya değindi.

25 yılı aşkın bir süredir karikatür çiziyorsunuz öyle değil mi?

30 yıl diyebiliriz. Yani 12 Eylül döneminden de öncesine dayanıyor karikatüristliğiniz. Peki bu 30 yılda yaşadıklarınızı göz önüne getirirseniz, mizaha karşı en hoşgörüsüz lider olarak kimi gösterebilirsiniz? Ben bunu bir bütün olarak görüyorum. Bizden önce de, II. Meşrutiyet'ten beri, Aziz Nesin'lere, Makro Paşa'lara kadar, Menderes dönemlerinde de böyleydi. Bu baskı sağcı iktidarların tipik bir özelliğidir. Dolayısıyla, Tayyip Erdoğan da bunun sürdürücüsüdür. Özal döneminde de bir arkadaşımız karikatür yüzünden hapiste yattı. Ben yüzlerce davadan dolayı yargılandım. Aklınıza gelebilecek tüm maddelerden yargılandık, 129, 175. Bu davalar zannedildiği gibi, onların en çok incindiği karikatürlerden dolayı açılmıyor. Siz muhalefeti yükselttikçe, onların sinirleri bir süre sonra dayanamaz hale geliyor ve bir tanesinde patlıyor. Ben bundan sonra da Başbakan'dan dava bekliyorum...

Bundan sonra da bekliyorsunuz...

Evet yine bekliyorum. Mesela "Özal çok hoşgörülüydü. Gırgır'a geldi. "Oğuz ağabeyin (Aral) odasından karikatürleri aldı, çerçeveletip Köşk'e astı" falan deniyor ama ne oldu; biz Limon dergisini çıkartmaya başladık, daha ilk sayılardan itibaren davalar açmaya başladı. Hiçte hoşgörülü değildi. Tayyip Erdoğan için yaptığımız karikatürlerin benzerlerine, hatta ondan daha basitlerine davalar açtı.

AYDIN DOĞAN GİBİ, BAŞBAKAN'A MEKTUPLAR YAZAN SEDAT SİMAVİ ÇEKİP GİTMEK ZORUNDA KALMIŞTI

Tarih tekerrür ediyor yani... Gerçekten tarih benzer şekilde işliyor. Tek parti iktidarları birbirine benzer. Eskiden de Simavi, Aydın Doğan gibi, mektuplar yazıyordu Başbakan'a. Adam bırakıp gitmek zorunda kaldı sonunda. Bu, darbeler gibi, Türkiye'nin rutini. Bugünlerde fark şu; geçmişteki aydın direnci bugün kırılmış durumda.
ABD'deki Obama karikatürü de kriz yarattı. O çok yanlış değerlendirildi. O karikatürde Obama maymun olarak çizildiği için değil, ırkçılığa karşı bir reaksiyon oluşmuştu. Ben de onun gibi ırkçı bir karikatür yapsaydım, çıkıp özür dilerdim.

ENGİN ARDIÇ, ZAMANINDA ONA HASAR VERDİĞİMİZ İÇİN BİZE SALDIRDI

Nihat Genç'in Akşam'dan ayrılması bayağı gürültülü oldu. Engin Ardıç'ın size yüklenmesi sonucu gelişti olay, malum... Biz çok fazla insana hasar vermişiz. Engin Ardıç iyi, değerli bir yazardı. Bizi anlayabilecek inceliğe sahip biriydi. Onunla yan yana olduğumuz bir dönem de vardı. Bu sevgisini, hayranlığını da hep belirtti. Ama sonra her şey çok farklı oldu. Biz onu daha sonra çok sert eleştirdik. Sanıyorum, bundan dolayı çok büyük bir kırgınlık yaşadı. Kendine ayrı bir yol çizdi. Bugün baktığımızda, bu yeni çizgisinin çok dramatik olduğunu görüyoruz. O dönemki tepkisini de daha çok buna bağlıyorum.

Tirajınızın tavan yaptığı 90'lı yıllarda merkez medyada pek yer bulamıyordunuz. Şimdiyse, bırakın merkez medyayı, Michael Rubin bile Washington Post'ta size destek verebiliyor. Bunu nasıl açıklıyorsunuz? Bu bir süreç. Leman o yıllarda müthiş bir rüzgar yaratmıştı. Kitleselleşmiş, radikal muhalefet yapan bir yayın organıydı. Bu, bir miktar dünya tarafından görülen ama içeride çok büyük sansüre uğrayan bir şeydi. O yıllarda Türk medyasından en küçük bir destek verilmedi bize. Haber bile olamadık! Şimdiki süreç daha farklı işliyor. Demokratikleşme iddiaları var, Avrupa Birliği'ne girme niyetleri var, iletişim çok fazla gelişti. Bunların da etkisiyle daha fazla görülür, konuşulur olmaya başladık.

ERGENEKON KONUSUNDA GAK GUK EDENLER SUSURLUK SÜRECİNDE, BANKALARIN HORTUMLANDIĞI DÖNEMDE NEDEN SESİNİ ÇIKARMIYORDU?

Ergenekon'a yeterince eleştiri getirmemekle eleştirildiniz. Bu eleştiriyi getirenlerin Leman'ı doğru dürüst okuduklarını düşünmüyorum. 80'lerin ortalarından beri yargısız infazlara, işkencelere karşı çıkıp yazı dizileri yaptık biz. Güneydoğu sorununa bakış açımız biliniyor. Susurluk sürecinde yaptıklarımız ortada. O dönemde, bugün medyada gak guk edenlerin hiçbiri sesini çıkarmıyordu. Bankalar hortumlanırken, siyasi cinayetler işlenirken ‘bir dakika karanlık' eylemini başlatmıştık biz Leman Kültür'de. Şarteli Can Yücel indirmişti! O gün herkes buradaydı. Orhan Pamuk, Nihat Genç, Tomris Özden, Ergin Cinmen...
Son dönemlere gelirsek... ‘Kızıl Elma' meselesi ortaya çıktığında bizim yaptığımız çok çarpıcı bir kapak vardı. ‘Nedir bu?' diye sormuştuk. Yine, Gül'ün Cumhurbaşkanı olduğu dönemde bir kapak yaptık. İnanılmaz tehdit aldık bunun üzerine. Ondan 2-3 hafta sonra türbanlı bir kızı Adana'da postaladılar diye kapak yaptık (Tevhide olayı kastediliyor). Yani biz her zaman mazlumun yanındayız!

Şu anki süreç daha farklı mı diyorsunuz?

Evet. Ergenekon sürecinde Türkiye'nin siyasi yönelimlerinde bir daralma var. Ve bu daralma çerçevesinde Türkiye'yi belli uçlar içinde tanımlamaya çalışıyorlar. Bu her zaman böyle oldu, "Laik-Şeriatçı", "Alevi-Sünni", "Türk-Kürt", "Liberal-Ulusalcı" gibi. Biz bu parametreler içinde bir şeyler söylemek zorunda değiliz. Kafadan reddediyoruz bunları. Arşive baktığınızda Ergenekon süreciyle ilgili de karikatürler bulursunuz. Ama onların istediği gibi değil. Bir tarafta liberal diye anılan, ucu Amerika'ya uzanan bir hat var. Diğer tarafta içinde faşizan, çok korkunç unsurları da içinde bulunduran bir hat var. Ama Türkiye bundan ibaret değil.
"Tek yaptıkları iktidarı eleştirmek" deniyor. Onların tabiriyle, türbanlı bir kız gördüğünüzde, "salyalar saçarak" kapak yaptığınız söyleniyor... Biz bu toprakların kültürüyle, tasavvufuyla ilgili o kadar çok şey yaptık ki. Şimdi bunlar trend oldu ama biz 10-15 yıl önce yapmıştık! AKP eleştirisi, Cumhurbaşkanı eleştirisi yapacağım tabii ki. Ama 28 Şubat dönemiyle ilgili de onlarca espri yaptık. Bundan dolayı bir yığın cezalar aldık, mahkemelere gittik.

BİZE KARŞI SİSTEMLİ BİR SALDIRI VAR

Aynı eleştirilerin sahipleri, Leman'ın içi boşaltılmış bir mizah dergisi olduğunu söylüyor. Kendinizi solcu gösterip onun rantını yediğiniz ve hatta 100-150 milyon gibi büyük paralar ile oynadığınız ifade ediliyor... Bu dedikodular bizim pik yaptığımız noktada ortaya çıktı. "helikopterleri, limuzinleri var" diyenler de oldu. Ben önceleri bu söylentilerin kaynağını başka şekilde açıklamaya çalışıyordum ama artık bunların sistematik yapıldığını düşünmeye başladım. Bizim gerçeğimizle uzaktan yakından alakası olmayan bir şey bu. Sonra da "batıyor" söylentileri çıktı bizim hakkımızda. Şu anda bunlar söylense çok şaşkınlıkla karşılanmayacak belki ama her şey normal seyrinde giderken olması bunun bir manipülasyon olduğunu gösteriyor. 100 binler sattığımız, entelektüel açıdan bir moral alan yaratığımız dönemde de böyle şeyler olmuştu. Böyle haset ilişkisi gibi bir şey ortaya çıkmıştı. O dönemde Leman gibi adaların sayısı çoğaltılabilseydi Türkiye'de her şey çok farklı olabilirdi. Sol hareket için de böyle. Gazete çıkarsalardı, radyo kurabilselerdi, yani insanları içine alabilecek şeyler yapabilselerdi, şu an durum çok farklı olurdu.
"Helikopterleri, limuzinleri var" dedikodularını duymamıştım... Ben çok duydum. Hatta Spiegel'den röportaj yapmaya gelenler bile söyledi.

Soralım o zaman. Arabanız var mı?

Arabam yok. 99 model bir arabam vardı ama sattım.
Markası neydi? Opel'di, aile arabası.
"Bize karşı sistemli bir saldırı var" dediniz. Kimi, kimleri kastediyorsunuz? Bizim çok sivrildiğimizi düşünen bir takım unsurların, itibarımızı lekelemeye çalıştıklarını, bir ölçüde de başarılı olduklarını söyleyebiliriz.
Kim onlar? Neyse işte...

MEDYADA BENZER ŞEYLERİ SÖYLEYEN YÜZLERCE İNSAN VAR!

Tüm bu çeşitliliğe rağmen bir tek seslilik olduğunu düşünüyor musunuz medyada? Evet. Gazeteleri, televizyonları, internet siteleri var ama buradaki alan aynı zamanda çok dar, benzer şeyleri, benzer cümlelerle dile getiren yüzlerce insan var. "Kültürel çöl" dediğim şey bu. Ufku açan değil, tam tersine daraltan bir yapı var. Farklı olanın da hiçbir şekilde kafasını çıkarmasına izin vermeyen bir sistem bu. "Vasat" bile diyemiyorum, onun da altında bir sistem.
Bu noktaya nasıl gelindi sizce? Biz bir dönem şimdiki köşe yazarlarıyla, gazetecilerle yan yana çalışıyorduk. Sonra holdingleşme oldu. Banka sahiplerinin, başka alanlarda faaliyet gösteren insanların bu alanı da kapatmasıyla böyle bir tablo ortaya çıktı. Buna karşı "anti-medya" diye bir şey yaptık Leman'ın içinde. Çok da başarılı oldu. Anadolu'daki birçok insan Türkiye'de olup bitenleri sadece Leman'da okudu.

ERKEKLERİ MAFYA BABASI, KIZLARI DA OROSPU OLMAYA ÖZENDİRİYORLAR

Ya şu an?
Türkiye'de 3-5 milyon insan için yapılıyor her şey. Çok tehlikeli, hiçbir derinlik oluşturmayan bir hat. Medya da böyle oluşturuldu. Şimdi her gazetenin 500 milyona yemek yediği yeri yazmak için istihdam ettiği adamları var. Ama Türkiye'de çok büyük bir ezilen sınıf da var. Bunları gören yok. İnsanların değerler sistemini altüst ettiler. Erkeklerin mafya babası,.genç kızların da orospu olabileceği şeklinde bir ufuk yarattılar. Bu korkunç bir şey.
Böyle söylüyorsunuz ama herhalde Türkiye tarihinde olmadığı kadar bir mizah dergisi çeşitliliği var. Bunu nasıl açıklıyorsunuz? Öyle düşünmeyin. Şu anki çeşitliliği Gırgır'la (80'lerin Gırgır'ı kastediliyor), Limon-Leman'la kıyaslayamazsınız.

GIRGIR'I CİDDİYE ALMIYORUM

Söz açılmışken. Eski arkadaşlarınızın yaptığı işleri nasıl buluyorsunuz?

Bir tek Penguen var. Onlara dair çok fazla şey söylemeyeyim ama daha zamanları var...

Gırgır?
Gırgır'ı ciddiye almıyorum...

yeniHarman Seçim Özel Sayısı

2009-05-02T16:49:00.000-07:00

TKP'den BBP'ye bomba isimlerle röportajlar ve seçim analizleriyle, dolu dolu bir sayı...

Röportajlar:

-Güngör Uras: “Bankalardaki parayı seçim yüzünden devlet alınca şirketlere kalmadı”

-Ertuğrul Kürkçü : “Biz devlet adamı değiliz halkız. Hayat bizim için eskisi kadar kötü olmaya devam ediyor”

-Prof. Dr. Mehmet Bekaroğlu : “Saadet Partisi kendi sosyolojik tabanını değiştiriyor”

-Yalçın Küçük : “Celvetiyye-Hüdayi-Taciddin ve Yazıcıoğlu cenazesi”

-TKP Genel Başkanı Erkan Baş : “Tayyip Erdoğan için padişah pankartı açıldığı gün üzüntümden uyuyamadım”

-Alev Alatlı : “AKP’den alâ halkçı var mı, milliyetçi var mı hatta devrimci var mı?”

-Ahmet Tulgar: “DTP daha da güçlenecek MHP de...”

[ Röportajlar: Başar Başaran ]

-Mihri Belli: “Sosyalistler DTP ile ittifak yapmalı ama renklerini ve artılarını da getirebilmeli”

[ Röportaj: Semih Karayel ]

-BBP’li tek Belediye Başkanı Doğan Ürgüp: “Sivaslılar Muhsin Yazıcıoğlu’na vefasını gösterdi”

[ Röportaj: Mesud Ata ]

Seçim Analizleri:

-“Hayatımın en mutlu anlarını yaşıyorum” [ Nihat Genç ]

-‘‘Yerel seçim tablosu Cumhuriyet’in ‘Fetret Devri’” [ Oktay Taftali ]

-‘‘Bu ülkede seçimler neden yapılır? Partiler niye var?” [ Başar Başaran ]

-“Türkiye yeni bir ‘Baba’ya hazır değil” [ Psikiyatrist Dr. Cemal Dindar ]

-“Al sana demokrasi!” [ Sosyalist Parti Genel Başkanı Sevim Belli ]

-“Rol model güzeli manken Türkiye’nin 2009 rantiye seçimleri”

[Gürkan Haydar Kılıçarslan ]

-“Yerel Seçim’in iktisadi değerlendirmesi”

[Birgün gazetesi ekonomi yazarı Bilgehan Baykal]

-“Saadet Partisi’nin doğal ittifakı sosyalistler olabilir” [ Besim Altunöz ]

Nisan 2009 - 128. Sayı

2009-05-02T16:08:00.000-07:00

Yazarımız Tanla Sılay, Tuncay Güney'i Kanada'da buldu ve konuşturdu.

Başar Başaran, IBM Türk'ün efsane yöneticisi Can Özler ile IBM Türk Skandalını konuştu.

Ezgi Aksoy'dan "LatinAmerika.Birleşik.Devletleri"

Noam Chomsky'den yeniHarman'a mektup.

Mesud Ata'dan "Dünya Su Forumu: Suya bulaşan kan ve irin"

Oktay Taftalı'dan "İdam, Emanet, Çuval"

Celal Beşiktepe'den "Krizin kentlerinden 29 Mart'ı okumak"

Gürkan Haydar Kılıçarslan: "Oy Recebim oy!"

Dr. Hakan Erdoğan: "Evrim (Çok değil, Biraz daha)"

Filiz Elasu: "Kimliğiniz? Osmanlı Cumhuriyeti Vatandaşı.Dininiz? Tüketici"

Tuncay Guney röportajından:

Türkiye medyasında o kadar göz önündesiniz ki ve aynı zamanda o kadar uzak insanlar sizi limuzinlerden inmeden korumalarla gezen, elinde martini bardağıyla hayal eder oldular. Kanada’da yaşantınız hakikaten böyle sefahat içinde mi geçiyor?

Aslında söylemiş oldukları yarı doğru yarı yanlış, böyle bir koruma ordum yok, ben bir mafya babası değilim neticede. Sadece dini inançları ve davası için çalışmalar yapan bir insanım. Kendi derneğimize ait olan arabalar var tabi ki, ve sadece bir ya da iki kişi benimle birlikte geziyor, zaten genellikle bu insanlarla beraber çalışıyoruz. Bir yere gitmek istediğimizde sabah evimden alıyorlar çalışmalarımızı yapıyoruz ve akşam tekrar herkes evine geri donuyor.Yani böyle limuzinler ve koruma ordusu gibi bir şeyin durumu söz konusu değil; ama devletlerarası bir koruma statüsü olduğunu biliyoruz. Bu devletlerarası bir statüdür ve nasıl bir güvenlik kontrolü yaptıklarını tahmin edebiliyoruz. Ancak 24 saat 48 saat bilfiil yanımda polisler bulunmuyor. Türk insanin yaptığı kotu propagandalar gibi bir koruma ordum yok, bundan önce de hayatim böyleydi. Ergenekon'la başlamadı, bizim hayatimiz, burada olduğu gibi devam ediyor.

‘TÜRKİYE’YE YENİ BİR BANKACILIK SİSTEMİ GETİREBİLİRİM’

Peki kendinizi -diyelim ki önümüzdeki beş sene içerisinde- hala Kanada’da Rabay olarak mi görüyorsunuz?

Hayır, ama tabii ki imani meselelerde herkesin din özgürlüğü vardır. Dini inançlarım da benim kalbimde yaşatacağım şeylerdir. Su anda Finans dersleri alıyorum. Ernst Cassirer’in Devlet Efsanesi adli kitabini ve Seyyid Kutup’un İslami Etütler kitabini okuyorum. İslami ve devlet yapılarını çözmem gerekiyor. Biliyorsunuz ki ekonomik kriz dört yıl dünyada devam edecek. Ekonomik krizin siyasi perde arkası var. Herkes büyülü bir cümle bulmuş ‘Kriz var’ diyor. Peki, dünyaya sunulan bu krizin perde arkası ve siyasi çatışmaları açıklayan yok. Büyülü söz yetiyor "ekonomik kriz". Hz Yusuf da Firavun’un ekonomi bakanıydı. Ekonomi çok önemli. Gelecekteki mesleğim bankacılık ve finans üzerine olacak. Din gömleği bana dar geliyor. Egolarımı tatmin etmiyor. Daha büyük olmak hayalim. Hayatim boyunca mücadeleci oldum. Bunu da başaracağım. Bir sistemin kurucusu olacağıma inanıyorum.

Tam olarak ne üzerine çalıştığınızı biraz daha açabilir misiniz?

Orta Doğu ülkeleri dışında Latin Amerika ve Afrika üzerine de çalışmalar yapıyorum. Bankacılık projem var belki gelecekte bir banka kurabilirim. O ülkelerin siyasi yapılarına bakıyorum. Finans çalışırken, Türkiye’deki banka hortumlamalarına bakınca gördüm ki Türkiye’deki bankacılar çok amelece hiç bir araştırma yapmadan kendi bankalarını hortumlamışlar. Bugünkü ekonomik krizde deniyor ki bütün holdingler, bankalar Amerika’da iflas etmişler. Ama hiç kimse banka sahiplerini hırsızlıkla suçlamıyor. Bunlar üzerine çalışıyorum. Belki Türkiye’ye yeni bir bankacılık sistemi getirebilirim.

‘ERGENEKON DAVASINDAN BİR ŞEY ÇIKMAZ’

Çıkış yolu olarak ne görüyorsunuz? Şu anki soruşturmanın Türkiye’nin bu anlamda demokratikleşmesine herhangi bir faydası olacak mı?

Ben Ergenekon konusunda bir şey söyleyemem bu sadece bir operasyondur ve sonuçlarının nereye gideceğini ben bilemem. Dosyalar savcının ve mahkemenin elinde ve ben televizyona ilk çıktığımda bu işten bir şey çıkmayacağını söyledim. Ve hakikaten de çıkmıyor ve çıkmayacak emekliler, kıraathanesiyle uğraşıyorlar.Dediğiniz gibi medya size kilitlendi ve gecen sene bir anda şöhret oldunuz. Kendinizi bu anlamda nasıl hissediyorsunuz?Ben zaten politik arenada ve Türkiye’deki güç dengeleri arasında şöhrettim. Sadece halk beni tanımıyordu. Bir anda perde açıldı ve halka servis yapılmaya başlandım. Fakat bütün televizyon programlarımda siyasi danışmanım ve avukatımın fikirleri ile devrik cümleler kurarak konuşma yaptım. Her konuda hazırlıklı bir şekilde cevap verdim. Tv programlarında konuları kilitledim. Sahneye ve karşıma çıkan gazeteciler bir takım maddelere takıldılar. İstediğimiz buydu. Satrançta olduğu gibi şah- mat idi. Ve mat oldular. Bugün dahi gazeteciler perde arkasında nelerin döndüğünü bilmiyorlar. Ben ise onlardan 10 adım ilerdeyim. Tv’de oyunu biz kurduk ve biz bozduk.

‘OSCAR’LIK BİR AKTÖR GİBİYİM’

Rahat tavrınız zaten özellikle göze çarpıyor. Peki, gerçekten bir korkunuz yok mu?

Korku hatanın başlangıcıdır. Ben takdir edilecek ya başarılı biriyim ya da Oscar’lık bir aktör. Zincirleme kaza istiyorsan, otoyolda aniden frene basacaksın sen yoluna devam ettiğinde arkada birbirine girmeyen kalmayacak. Konu Tuncay Güney olunca zincirleme kaza ile oltaya düşenler var. Fakat beni tanımadan yargısız infaz yapanlar var. Hakkımda hiç bir şey bilmiyorlar. Artık Türkiye’nin bağrından kopmuş 28 yaşındaki bir genç yok. Yılanların çıyanların ve tehlikelerin arasından sıyrılan bir Tuncay var. Gözlerim acildi ve gerçeği görüyorum. Dünya siyasetinde- Dinde –İdeolojide gerçeği görmek önemli. Tv’de gazete röportajlarımda çok rahatım. Korkularım yok. Hakkımda yazabilecekleri her şeyi yazdılar. Ben ne yazabileceklerini biliyordum. Artık yazabilecekleri yeni bir şey yok. Buraya kadar gelebildiler, buradan ilerisine gidemeyecekler. Ellerinde dosyam yok. O kadar eminin ki benim şifremi çözemeyecekler.

‘TÜRKİYE’DE İKİ PARTİ VAR’

Şu sıralar gündemde en çok yerel seçimler konuşuluyor. Türkiye’de olsaydınız siz kime oy verirdiniz?

Kanada gibi ülkelerde seçim var mı yok mu bunu bile anlamıyoruz. Etrafta ne secim sloganları, ne bayraklar, kim milletvekiliymiş kim yardımcısıymış kimseyi tanımıyorsun burada. Ama Türkiye’de herkesi bilirsin. Her kafadan ayrı ses çıkıyor. Aslında aynı sesler. Türkiye’de kimliği olan iki parti var. AKP ve DTP, diğer partiler beş aşağı, bas yukarı sistemin balans ayarı yapan emir komuta partileri. Gerçek şu ki Börtü böceği, beygiri, kurdu, kuşu, atı, iti, oku desteklemiyorum.